Het leven zoals het is: starten met ondernemen

Mogelijk heb ik een kast vol Hoera-boeken. Boeken van mensen die een eigen onderneming zijn begonnen en hip hip hoera, alles gaat geweldig, ze hebben 1000 tips en ze willen nooit meer terug een loonslaaf worden.

In de krant las ik laatst een artikel. Dat een behoorlijk percentage van de ZZP-ers (zelfstandige zonder personeel) onder de armoedegrens leven.

Ik volg een gladde marketingman die belooft dat hij ondernemers aan veel meer omzet kan helpen met masterclasses en peperdure cursussen met hippe namen. Ik had een boek van hem gekocht en was op zijn nieuwsbrief geabonneerd geraakt en nu irriteert hij me met mails waarin alles makkelijk lijkt te gaan en je met wat vingerknipjes en slimmigheid die hij je kan leren, succesvol kan worden. Ok, in een soort opwelling heb ik me voor zo een masterclass ingeschreven. Oeps.

Ik ben niet succesvol op dit moment. (*)
Op dit moment ben ik nog niet eens gestart. Ik freelance een beetje om toch iets van een inkomen te hebben. Dat betekent dat ik onderbetaalde dingen doe waardoor ik niet investeer in een flitsende website maken en andere slimmigheden, en ik mezelf dus stokken in de wielen steek. Ik praat met mensen over samenwerken, maar ook dat is een lang en complex proces. Ik volg cursussen waarvoor ik geld heb geleend bij de Man geloof ik. Ofwel is daar mijn laatste spaargeld naar toe. Ik mail de opdrachtgevers van mijn onderbetaald freelance-werk om hen te vragen wanneer ze me gaan betalen – want ik moet de huur betalen van mijn kantoortje.

Mijn kantoortje. Daar huppelde ik de eerste tijd op wolkjes naar toe. Intussen went het. Ook fijne dingen wennen, stom genoeg. Het kantoortje is half ingericht. De eerste stapel zooi is al ontstaan. Laatst stond ik het te stofzuigen, en dacht ik er aan dat ik vroeger – in loondienst – een poetsploeg had die mijn kantoor poetste voor acht uur ’s ochtends. Dat ik een afdeling marketing had. Een afdeling communicatie. Een baas die me vertelde wat ik kon doen. Een auto van de zaak. Een tankpas. Vakantiegeld. Een eindejaarsuitkering. Betaald ziekteverlof. Bekertjes bij de koffiemachine en geen kopjes die ik om de paar dagen sta af te wassen.

Nu ben ik alles zelf. Ik ben de poetsvrouw. De marketingvrouw. De communicatievrouw. De administratie. De secretaresse. Ik moet de facturen sturen, de rekeningen betalen, de afspraken inplannen, de website op poten zetten en de planten water geven.

En ik neem een besluit. Het besluit is dat ik eerlijk ga zijn. Hier. Over dat starten. Misschien wordt het nog eens een hoera-verhaal, dan horen jullie het. Maar voor nu is het doolhof en sta ik om de haverklap op een punt waar ik een richting moet kiezen. Ik kies en kies en soms loopt de weg dood, soms geraak ik onverwacht dichter bij de kern van het doolhof. En soms heb ik geen idee meer waar ik ben. Ik denk dat het er bij hoort. Ondernemen zoals het is.

(*) De Man heeft een ontembaar geloof in mij. ‘Geduld,’ zegt hij. ‘Het komt allemaal wel.’ Ik vind het lief van hem, dat onwrikbare vertrouwen.

17 gedachtes over “Het leven zoals het is: starten met ondernemen

  1. Natuurlijk gaat het goed komen. Een aspect van succesvol ondernemer zijn is dat je rust in je koppie hebt en dan je lekker in je vel zit. En daar ben je mee bezig, om dat te verwerven. Je kantoor hoort daarbij.

    Je hebt flink wat ervaring opgedaan, en daar ga je de vruchten van plukken. Die opdrachtgever, die voor een ander adviseur koos, ach dat is pech. Er komt wel een nieuwe. En geld geleend van De Man….jullie zijn een koppel. Denk in samen, niet in jij en hij. Het is ook jouw geld.

    Ik herken dingen in jouw blog, ook HSP, ook in mijn uppie, met maar liefst vier kids, waarvan 1 tweeling en de jongste 3 mnd te vroeg geboren. Ook een ex met gedoe, chronisch moe, en ondanks goed salaris continu aan de rand van een catastrofe, toen ik,nog alleen was. De kinderopvang was destijds in NL ook nog hopeloos geregeld.

    Maar……dit was meer dan 25 jaar geleden. Ik dacht toen ook wel eens dat het nooit goed zou komen, maar het is helemaal goed gekomen met die carrière. Ik heb ruim energie, leuk en betekenisvol werk, alweer 20 jaar hertrouwd. En de kinderen zijn volwassen; de oudste twee zijn zelfs van jouw leeftijd. Had ik toen maar geweten hoe goed het nog zou komen en niet aan mezelf getwijfeld,

    Mijn advies: geniet van deze opbouwperiode. Je mag natuurlijk totaal openhartig zijn over de lastige dingen. Alleen maar goed, maar geniet ook, van het maken van je morningpages, van je boekenkast en je koffie. En van je kantoor. Stop met denken aan alles wat je van je man geleend hebt. Jullie zijn samen. Hij krijgt het in zijn eentje toch niet op. Hij is waarschijnlijk alleen maar blij, dat hij het nu kan delen 😉

  2. Het is ook niet zo simpel en hoera als iedereen doet geloven.
    Het is spannend, zeker wanneer je weer een tijdje zonder een opdracht zit en je je spaargeld ziet slinken (en dat blijft het, ook na 15 jaar, ook wanneer mensen vinden dat je dat dan niet meer spannend moet vinden). Het is eenzaam, zeker wanneer je eens niet zo goed weet hoe je iets aan moet pakken of wanneer je je verhaal eens kwijt moet maar er niemand is die echt begrijpt waar je het over hebt. Het is moeilijk, zeker wanneer je net als ik erg goed bent in het uitstellen van die saaie en stomme klusjes (zoals kopjes afwassen of de BTW-aangifte doen) en die klusjes zich alleen maar opstapelen. En het is nog veel en veel meer.

    Ik ben benieuwd wat jij erover te vertellen hebt!

  3. Plaats een advertentie in een plaatselijk krantje en vraag of ze je willen interviewen voor een artikel. En die website moet er echt komen.
    Ook via dit blog kun je aan je bekendheid werken, want ik lees je graag, maar ik heb werkelijk totaal geen idee wat je doet (schoenen verkopen, belastingadvies, taalcoach of schoonheidsspecialist??)
    Voor geld verdienen zou je kunnen kijken bij post.nl, daar zoeken ze altijd mensen die 1 of 2 uur per dag post willen rondbrengen.
    Kantoortje is natuurlijk leuk, maar heb je geen fijne keukentafel waarop een laptop past?
    Succes!

  4. Persoonlijk heb ik zes maanden de analyse gemaakt of ik het zou kunnen (consultancy/ZZP/…). En overal liep ik vooral tegen de opmerking aan dat “verkopen” (van mezelf, mijn mogelijkheden, mijn kennis&kunde of iets anders) nogal ver buiten mijn comfortzone lagen. Ik liet het voor wat het was.
    Maar ik wens je de moed om er te blijven voor gaan. Het is niet noodzakelijk de makkelijkste (€/piekeren) maar mogelijks wel de meest rewarding route.

  5. Ik heb een bakker in onze straat. Ik ben er ontzettend blij mee want hij bakt goed, is altijd vriendelijk en is om de hoek zodat Ka alleen brood kan gaan kopen. Maar hij werkt zo ontzettend hard. De hele familie springt bij om toch maar 12 uur per dag open te kunnen zijn. Een paar weken geleden zag ik het bordje dat ik al verwachtte: ‘commerce a remettre’. ‘Neen, echt?’ vroeg ik, en ik vond het oprecht zo ontzettend jammer. Voor ons, voor hem. ‘Ach ja,’ zei hij filosofisch. ‘Het is geen faillissement dus het kon veel erger. Het is niet de eerste keer, en het zal ook niet de laatste keer zijn. Maar we gaan door. Het lukt wel, ooit.’ Ik moet daar altijd aan denken, bij elke post die ik lees over je opstartende zaak. Aan onze bakker. Zo’n ander beroep, en toch zoveel gedeelde zorgen. Denk ik.

  6. Doet me denken aan die keer dat ik ook zo’n gladde marketeer over de vloer kreeg die vroeg waar de zaakvoerder was. “Ik bén de zaakvoerder”, antwoordde ik, de twintigjarige snotneus die dacht dat ze niks te verliezen had en dus voor de leut eens een winkeltje opende.

    Anyway, veel succes Prinses. Zelfstandige zoals het werkelijk is, het ruikt naar taboe om één of andere reden.

  7. Ik denk dat jouw posts goud waard zijn voor iedereen die zit te broeden op een plannetje om als zelfstandige te beginnen. Ik zit soms ook wat te dagdromen op mijn werk over het opstarten van een eigen zaak, maar als ik eerlijk ben zou ik nooit de sprong durven wagen. Ik hoop echt dat je op je pootjes terecht komt; het is je van harte gegund!
    Ik vind de financiële kant van je verhaal ook zeer interessant. Als ik lees dat je ‘schulden’ bij de man hebt, dan komt me dat op het eerste zicht niet fair over. Maar eigenlijk is mijn situatie vergelijkbaar: al tien jaar samenwonend met mijn man, en toch hebben we gescheiden rekeningen (natuurlijk wel een gemeenschappelijke voor de gedeelde kosten). Mijn moeder gruwelt van het idee dat we ons geld niet samenleggen, dat strookt niet met het klassieke gezin. Het is bij ons momenteel gewoon ook niet echt een issue, omdat we ongeveer evenveel verdienen en uitgeven. Maar ik kan me inbeelden dat als ik als zelfstandige zou beginnen, ik het ook met mijn eigen centen zou (willen) doen. Hoewel het natuurlijk leuker zou zijn als al het geld samengelegd wordt en er geen ‘schulden’ moeten gemaakt worden. Stof tot nadenken 🙂

    • Hoi Pinkel. De Man wil het er niet eens over hebben, ik ben diegene die alles bijhoudt en het wil terugbetalen. Mijn vorige partner werkte niet en was financieel afhankelijk van mij. Dat kon ik met liefde hebben, maar dat hij geen moeite deed werk te vinden was voor mij toch een andere nuance dan dat het niet lukte. Ook dat ik bv nog steeds het leeuwendeel van het huishouden deed en een poetshulp betaalde, kon ik niet plaatsen. Dat heeft mij misschien gevoeliger gemaakt voor het thema. Ik wil niet zoals mijn ex zijn en hier zo correct mogelijk mee omgaan.

  8. Ik vind het echt moedig dat je die stap hebt genomen. Voor je er aan begint lijkt het allemaal, dat was bij mij toch zo, allemaal rozengeur en maneschijn maar eens je bezig bent blijkt het iets totaal anders te zijn. Ik ben nu 3 jaar bezig met mijn bijberoep en nu pas begint het echt te draaien en verdien ik er af en toe geld mee.

  9. De man heeft wel gelijk hoor. Je moet met dit soort zaken geduld hebben. Per slot van rekening moet je veel energie stoppen in jezelf op de kaart zetten en als bedrijf een plekje zien te veroveren op een propvolle arbeidsmarkt. Maar al jouw intenties zullen uiteindelijk wel ergens toe leiden, je zult alleen veel wegen moeten bewandelen en keuzes moeten maken waarvan je van te voren niet weet hoe ze uit zullen pakken.

    Dat bedrijven zo laks zijn met betalen van facturen is wel een dingetje hoor..dat vind k zo waardeloos voor je!

  10. Ik lees je schrijfsels heel graag… en je eerlijkheid vergroot dat plezier alleen maar! Ik kom uit n familie van zelfstandigen, dus begrijp je frustraties en verzuchtingen heel goed. Ik heb zelf , na een omweg, voor het “rustige” leven van leerkracht gekozen, maar ben vol bewondering voor degene die wel de stap naar het zelfstandig ondernemen zetten. Ik duim x

  11. Pingback: Starten met ondernemen zoals het is: mijn rolmodel | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s