Centrifugaal

Elk dag schrijf ik in mijn morning pages: ‘er gebeurt zo veel’. Er gebeurt de hele tijd zo veel en ik heb een talent voor intensiteit, dus ik beleef alles ook zo overrompelend heftig.

Een greep uit het gebeuren:

  • Ik start een eigen zaak. Dat is dolle pret en grote angst en nog duizend andere dingen. Het is twijfelen en zoeken en nu sta ik een beetje met angst en beven op de stap om ook via de blog stapjes te zetten. Ik vind het doodeng want dat is het einde van de anonimiteit en ik weet niet zeker of ik dat allemaal wel wil en kan en ik twijfel aan ongeveer alles en ik ben geen durver en ik weet niet hoe het allemaal gaat uitdraaien.
  • In onze omgeving dragen we mee zorg voor een jong iemand met een heel pittige psychische problematiek. Zonder meer logisch, maar ik merk dat het me zo veel machteloosheid en verdriet geeft om te praten over afscheid en manieren om uit het leven te stappen. Ergens vind ik psychisch lijden en uitzichtloosheid bijna onbegrijpelijk en wil ik de persoon in kwestie door elkaar schudden. WORD WAKKER, JE LEEFT EN DAT IS EEN GESCHENK. En anderzijds weet ik exact hoe donker het kan zijn en weet ik dat geen enkele door-elkaar-schudding dan kan helpen. Het is zo ontzettend naar.
  • De baby’s werden 1 jaar. EEN JAAR. 6000 luiers en 365 slapeloze nachten, schreef ik aan de Man. En still going strong. Nou ja, met alle ups en downs die daarbij horen, bij het moederen en vaderen.
  • Wat ik heftig en heel stom vind, is dat de Man en ik in een soort van concurrentie zijn beland. Er is natuurlijk weinig ruimte en tijd, dus als de één iets gaat doen kan de ander het niet doen. Zo werkt dat. Ik heb een talent voor verongelijktheid blijkbaar en ik weet dat en ik vind het echt suuuuuperstom van mezelf, maar we zitten dus nu heel erg in het ‘jij bent drie keer gaan sporten dus ik ga maandag ook sporten, los het hier maar op!’. Nou ja, ik zit daar erg in. Ik wil hem eigenlijk veel liever dingen gunnen en mezelf ook, en dat vind ik ook veel verstandiger en handiger, maar blijkbaar lukt dat even nog niet zo goed.
  • Ik was erg gefrustreerd over mijn gewicht waar ik maar geen grip op kreeg. Lees: ik zat in een soort van vicieuze achtbaan met eten. Lees: chocola. Ik denk dat de vermoeidheid een soort van hang naar zoetigheid gaf, en ik dus de hele tijd op zoek was (craving is echt een goed woord) naar een nieuwe suikerkick om weer een half uur door te komen. Ik had alles al geprobeerd. Nou ja. Niet echt. Ik had vooral veel voornemens gemaakt en het elke keer verknald. Intussen heb ik me laten hypnotiseren, waarover zeker later meer als ik het effect kan meten, maar de suikerverslaving is weg gehypnotiseerd. Het bij elk moment van emotie/frustratie/verveling naar iets grijpen ook. Ik zit op kantoor en hier staat een doos chocolaatjes en ik heb daar nog geen enkele van genomen, want ik heb geen behoefte meer. Dat is een soort van wonder. Wordt vervolgd. Vooralsnog kan ik zeggen dat ik zes dagen na de eerste sessie een kilo minder woog.

Van alle dingen die aan de hand zijn (bovenstaande bullets zijn slechts een greepje uit het assortiment), geraak ik behoorlijk gecentrifugeerd. Het is alsof ik uit mijn centrum gehaald word en niet meer bij mezelf kan, niets meer kan voelen. Ik herken het gevoel – ik heb het immers jaren gehad en er hier over geschreven. Ik weet dat ik zo snel mogelijk weer in mijn centrum moet komen en ik weet ook wat ik daarvoor nodig heb: tijd alleen vooral. Tijd om dingen te verwerken, een plek te geven. Stilte. Regelmaat. Rust. Methylfenidaat. En schrijven. Die morning pages, en weer regelmatige blogs.

Advertenties

7 gedachtes over “Centrifugaal

  1. Gecentrifugeerd is een heel goeie omschrijving, die ga ik onthouden.

    Ik heb nu een gigantische neiging om het buitenstaandersperspectief aan te nemen en te zeggen: hé, niet alles tegelijk! trek er een tijdslijn in! geef uzelf tijd om alles te bereiken!

    Maar omdat ik zelf blogjes schrijf, vermoed ik dat je eigenlijk niet zozeer op zoek bent naar adviezen, en dat je jezelf heus wel kan helpen, en dat doet door het allemaal eens op papier te zetten. Je laatste regel lijkt me dan ook een heel goed plan 🙂

    • Hier hetzelfde. Begonnen in mijn tent, nog zittend in mijn slaapzak. Vanmorgen voor het eerst thuis aan tafel. Meer afleiding om te negeren. Boeiend om waar te nemen.

  2. Herkenbaar!
    Mooie term plak je erop. Die ga ik onthouden.
    Ik zit met hetzelfde gevoel en zeg regelmatig tegen mijn partner: ik kan mijn eigen leven niet meer volgen! Zo voelt het soms, vaak, geregeld. Het is hoog tijd voor vakantie.
    Ik herken je noden ook: afzondering, stilte, rust, regelmaat, hanteerbaarheid. In mijn jaarplan schreef ik dat ik mezelf elke week drie uur alleen- tijd wilde gunnen. Ik besef nu dat ik zelden of nooit helemaal alleen ben en ik snak ernaar. Klinkt niet fijn, maar het is de batterij van elke introvert.

  3. Dat van die competitie is herkenbaar, hier geen tweeling maar two under two en dus ook voldoende ambiance in huis. De eerste maanden was het veel “jij hebt toen… dus nu mag ik…”. Nu we de ergste moeheid door zijn is er terug ruimte voor “ik zie dat jij moe bent dus ik zal…”. En er is ook terug ruimte om onze wensen te bespreken zonder dat het een onderhandeling wordt over wat de andere in de plaats moet krijgen. Houd moed want ook dit is maar een fase.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s