Na het onweer

Het is avond. Het onweer is net voorbij. De straten zijn leeg.
Ik loop door de stad en trek een karretje met me mee. Een karretje met boeken, post-its en schriftjes.

Ik stap binnen in mijn kantoortje dat ik sinds gisteren officieel huur, maar waar ik al langer regelmatig werk. Het inrichten gaat traag. Eerst was er een tafel, een stoel en een bureaulamp. Nu zijn mijn boeken er. Ik schik ze in categorieën: voeding. Hart. Nodig voor project A, B en C. Te verwerken literatuur. Opvoeding. Productiviteit. Schriftjes (ik ben verslaafd aan schriftjes zonder lijnen). Vakliteratuur.
De avond is gevallen. De bliksem flitst. Ik zit aan mijn nieuwe bureau die eindelijk op de juiste plek staat. Ik ben omringd door mijn boeken. Boeken die er altijd waren en me altijd een soort rust gaven. Als kind omringde ik me er al mee. Bij verschillende verhuizingen als volwassene bleek mijn voornaamste bezit uit boeken te bestaan.

Er moeten nog dingen komen. Nog een stoel. Twee fauteuils voor gesprekken. Een afbeelding voor aan de muur. Een whiteboard. Koffiekopjes met hartjes er op. Bloemen.

De laatste weken had ik stress. Ik richtte me op allerlei kleine opdrachtjes om een inkomen te genereren. De echte plannen, het op te bouwen werk, hetgeen wat ik wil bedenken en ontwikkelen, bleef liggen. Het voelde net zoals in loondienst zijn. Heel veel doen, hard doorwerken, niet tot de essentie kunnen komen. Ik besluit dat het anders wordt en dat ik het er de komende tijd op waag. Zonder garanties op succes, zal ik tijd besteden aan het echte werk. En af en toe een boek lezen. Van het plankje Voeding.

Advertenties

3 gedachtes over “Na het onweer

  1. ik wilde al even reageren op je terugkerende bezorgdheid niet door te kunnen werken, niet tot de essentie te kunnen komen. Mss reageerde ik er zelfs al eens op, sorry dan als ik in herhaling val:
    ik ben niet zeker (zoek ook maar)
    maar ik denk dat plannen maken een fase is. Die soms langer duurt dan strikt noodzakelijk, bvb. wegens tijdsgebrek om eraan te kunnen beginnen. Maar dat na de planfase de doefase komt. Die fase die soms jaren duurt, en soms zo opmerkelijk snel kan gaan. Daarom (maar ik denk ook maar wat!) denk ik: hoe beter je plannen nu rijpen, hoe makkelijker de doe-fase zal verlopen. Ik denk dat wel echt. Niet dat het een oplossing is voor het tijdsgebrek dat je nu ervaart, maar: laat maar verder rijpen, denk erover op weg naar en van je werk-huisje, stel jezelf de goeie kritische vragen, vijl de scherpe en storende randen eraf, en vertel erover tegen de mensen om je heen. En zet dan, een van de komende maanden, eens de grote lijnen op papier. En dan ga je, met wat geluk, misschien wel merken dat die stommere kleinere opdrachten opeens wonderlijk van pas komen, want misschien heb je daar ook wel moeten leren een idee te vertalen in iets dat lijkt op een plan en werkuren (en loon l:-)). Ik weet (zo gaat dat toch bij mij) dat maar enkele keren per jaar alles schoon samenkomt en wonderlijk veel zin heeft en alles voorbereidt op dat ene grote zinvolle project, maar dat gun ik u dus 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s