Het echte leven: verwachtingen versus realiteit

Aha, eindelijk was het zover. Ik ging weer werken! Alleen had ik geen baan meer, maar om één of andere reden heb ik altijd allerlei plannen. Ik had ook nog geen plek. En ik moest ook nog even een nieuwe telefoon en een nieuwe computer. Ik had me ingeschreven in een aantal opleidingen en ik had wat opdrachten als freelancer en een Plan om uit te werken, dus daar gingen we dan. De oppas-aan-huis startte na duizendenééninstructies (o luxe, o luxe) en ik… Ik ontdekte dat mijn verwachtingen en de realiteit niet altijd op elkaar afgestemd zijn.

  • Zoals die dag dat ik naar een opleiding ging. De oppas kwam om acht, dus dan zou ik de deur uit stappen, zonder file naar de opleiding rijden en daar mijn morning pages schrijven en e-mails beantwoorden voor de start om 10u. Easy! De realiteit? Om acht uur liep ik met natte en ongekamde haren te stressen, zaten de baby’s nog in hun romper aan de tafel (en niet klaar in de buggy zoals ik gehoopt had), moest ik de auto nog leeg maken van een eerder tripje en had ik nog niets gegeten. Om half negen zat ik met klotsende oksels in de auto, om meteen de file in te rijden en om vijf voor 10 met een knalrood hoofd de locatie binnen te rennen. Oeps.
  • Zeeën van tijd zou ik hebben, want geen echte baan meer en dus geen vergaderingen en alles zelf beslissen enzo. Vergeet het. Drie dagen per week is echt heel weinig, zeker als je in realiteit maar een 6 tot 7 echte werkuren per week over houdt. Resultaat: de eerste woensdag (vrije dag) van mijn werkende leven had ik al knallende ruzie met de Man, uit frustratie omdat ik van de vrijheid had geproefd en merkte dat al mijn ideeën tien jaar zouden vragen om uitgewerkt te geraken, aan een tempo van drie luttele dagen per week.
  • Eindelijk tijd voor alle grootse plannen! Maar de realiteit is dat er ook brood op de plank moet, want ik kan natuurlijk niet wat lanterfanten met leuke dingen en de Man alle rekeningen laten betalen. Het werk dat brood op de plank brengt, vult ongeveer mijn drie dagen per week, dus ik moet echt nog wat krachttoeren uithalen om diep-werk-gewijs ook grootse en andere zaken een plekje te geven.

    Het is dus even een ‘dingetje’. Ik vind het heerlijk om weer meer te zijn dan alleen mama, alleen is het ook raar dat ik niet echt kan benoemen wat ik dan wel ben op dit moment (vooral awkward tijdens een voorstellingsrondje in een kamer vol vreemden). Wordt vervolgd!

5 gedachtes over “Het echte leven: verwachtingen versus realiteit

  1. Veel succes op je werkdagen.

    Hoe reageren de beide dochters op de oppas, zeker ook erg verschillend.
    Ik ben nog steeds benieuwd naar voorbeelden van haar omtembare gedrag

  2. Maar dat wordt een zoektocht met vallen en opstaan. Zo fijn dat je uw ervaringen blijft delen . En ik zie u daar bij wijze van spreken al zitten in dat voorstellingsrondje, tja, wat doe ik eigenlijk ? Grappig!!! Dat zal zich wel uitwijzen. Blijven vertrouwen !

  3. Die klotevoorstellingsrondjes ook 🙂
    Ik weet nog als gisteren dat mijn therapeut me zei: “nu kan je je het niet voorstellen maar er komt echt een dag dat je je weer op meer kan en wil richten dan alleen de lopende dag en hoe iedereen er veilig door te loodsen”. Ik staarde haar aan en dacht: mja, bij u misschien wel, maar die boot heb ik echt gemist hoor. Maar wat een waarheid sprak ze.

  4. Maar dat betekent dus dat jij in die paar uurtjes op die drie dagen het wel voor elkaar krijgt iets te doen wat brood op de plank brengt? Dat vind ik al erg bewonderenswaardig! Hopelijk komt er beetje bij beetje meer tijd vrij voor jou. En hoe groter de kinderen worden, hoe makkelijker. Mij helpt het soms om een paar jaar vooruit te kijken: over een jaar of vijf ziet je situatie er vast heel anders uit, en dan ben je nog steeds behoorlijk jong he 🙂

    En wat betreft deze: “alleen is het ook raar dat ik niet echt kan benoemen wat ik dan wel ben op dit moment “. Heb ik ook lang mee geworsteld. En ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat ik veel liever zeg wat ik doe, dan werk te koppelen aan wie ik ben. Het lijkt me trouwens almaar ouderwetser, je beroep kunnen benoemen. Vroeger waren mensen dokter of kleermaker of verpleegster of huisvrouw. Tegenwoordig kan je in één leven het ene na het andere werk aan elkaar rijgen. Ik hou daarom meer van de vraag “waar ben jij momenteel mee bezig”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s