Het uur van de waarheid – en dat ik geen stoere millenial ben als het er op aan komt

Als het hier stil is (zoals de laatste tijd), is er meestal iets op til. Het grappige is dat ik zelf merk dat de interactie hier ook wat verstomd als ik met iets bezig ben dat ik nog wat verborgen hou. De voorbije stiltes kwamen door de miskraam, de tweelingzwangerschap, en natuurlijk ook even toen die tweeling er ook echt was. Intussen is er geen nieuwe tweeling in de maak, maar heb ik mijn baan opgezegd.

Ik zou dat dat zo stoer is als ik het mij voorgesteld had. Millenials-stoer, je weet wel. Zelfbewust, zonder een centje pijn. Het tegendeel is waar. Het doet echt pijn en ik heb er heel lang over gedaan.

Natuurlijk heb ik al een aantal jaren plannetjes in mijn achterhoofd die maar blijven smeulen, ook al probeerde ik het vuur regelmatig te blussen met mezelf streng toespreken dat niet iedereen als zelfstandige een inkomen kan verwerven, dat ik het me te rooskleurig voorstel, dat mijn plannen te vaag zijn. In heel de tussentijd cirkel ik rond vrouwen die de stap gezet hebben en kijk ik ademloos naar hoe ze het doen en dat ze het doen. Maar er was altijd wel een goede reden waarom ik niet nu. Maar het bleef smeulen. Ook al dacht ik vaak dat ik aan een soort escapisme leed. Natuurlijk is gaan werken niet altijd tof en het is heel leuk om in je achterhoofd te denken: wacht maar, ik ga zelf iets verzinnen dat WEL elke dag tof is.

Toen kwam het nare terugkeergesprek met de baas na mijn tweelingzwangerschap. Het liep met een sisser af en ik was weer welkom op kantoor. Intussen regelden de Man en ik een oppas aan huis met alles wat daarbij komt kijken, kreeg ik het Spaans benauwd bij de gedachte dat die vrouw (waar niets mis mee is – ze is lief) drie dagen per week voor mijn pupjes gaat zorgen en dat ze daar bruto van ons meer voor krijgt dan ik netto verdien (de toeslag nog niet ingecalculeerd). Maar hee, ik ben een modern wijf en ik ga werken! Ik krijg het net zo goed Spaans benauwd als ik er aan denk dat mij nog een paar weken thuis resten, want ik ben zo moe van het zorgen. Sommige dagen is het drinken van een glas water al een luxe. Een tweeling blijft zo ontzettend intens. (Zo intens dat ik as we speak een oppas heb ingevlogen om twee uur met mezelf te zijn en even te schrijven, want ik hoop dat ik zo wat tot rust kom en daarna weer voor iedereen kan zorgen. De kleinste kruipt en eet alles wat ze onderweg vindt en ze weigert te slapen overdag en ik hou het niet bij.)

Ik schreef dit stukje. En dat gevoel, dat ik ben wie ik niet wil zijn, dat knaagt en knaagt. Knaagde doorheen mijn besluit om flink te zijn en gewoon weer te gaan werken. En toen hakte ik de knoop door en nam ik ontslag.

Dat klinkt stoer, maar ik heb het huilend gedaan. Tranen en bijhorend geluid dat ergens heel diep vandaan komt. Dat was een mail. Het grootste tweelingkind zat naast me en keek verbaasd om het dierlijke geluid dat uit haar moeder kwam, en ik zei haar dat het niet aan haar ligt, dat ik blij ben met haar maar dat het soms zo pijn doet allemaal. (Het was ook een beetje familiaal bezwaard want in mijn vrouwelijke lijn worden banen opgezegd na het krijgen van kinderen met veel spijt en verdriet en dat werkt in mij door.) Vervolgens moest ik op gesprek. Ik reed de weg die ik goed ken, keek een laatste keer uit over die velden tussen al die rotondes, luisterde in de auto naar Dear Sugar over je eigen leider zijn, probeerde dapper en flink te zijn, had een kort gesprek, gaf mijn sleutels terug (wat een raar moment). Begroette nog wat collega’s die enthousiast vroegen of ik terug kwam (nee, ik ga weg). Dronk koffie op een plek waar ik zo vaak koffie had staan drinken met iedereen die voorbij kwam. Vluchtte het gebouw uit. Op de parking stond mijn idioot grote gezinswagen te wachten, en dat was zo vervreemdend want al die tijd daar had ik een klein gezwind autootje dat helemaal bij mij paste. Ik stapte in de grote gezinswagen en reed de parking af en luisterde 100 keer naar dit liedje en dronk koffie met een vriendin en reed naar huis en ik voelde me even vrij als wanhopig verdrietig en in de auto zong ik luid mee met 100 keer dat liedje omdat ik niet wist of ik moest huilen van verdriet of van trots.

’s Avonds was ik een soort trots en happy en vrij. De volgende dag viel de hemel op mijn kop. Ik voelde me zo weinig gewaardeerd en zo tekort gedaan en zo alleen en zo bang. Dat werk is zo lang mijn houvast geweest, mijn trots, mijn zekerheid. Er is geen tijd om het een plek te geven, alleen die paar uurtjes die ik koop bij een oppas. De spanningen tussen de Man en mezelf zijn te snijden. Gevolg van tweelingouderschap, uitputting, maar ook mijn gewroet in dit vel dat niet lekker zit en de boosheid en angst en onzekerheid die nergens naar toe kan.

Binnen een paar weken komt er een mevrouw die drie dagen per week voor mijn kinderen zorgt. Dan pak ik mijn spullen (ik moet nog een nieuwe pc en telefoon kopen – ook dat is allemaal zo ontwrichtend als je al nergens tegen kan) en ga ik. Ik zoek een plek waar ik naar toe kan gaan. Ik testte al een plek uit waar ik wanhopig weg ging omdat al die creatieve zzp-ers die er zaten luid en druk waren en ik met niemand van hen het gevoel had lekker te willen uitwisselen zoals ze op de website beloofden. Maar ik ga dus, ergens naar toe, en dan schud ik eindelijk al die plannen uit mijn mapje en is het uur van de waarheid daar.

Intussen ben ik 35 geworden en in de antroposofie tellen ze in periodes van 7 jaar met breukmomenten. Ik ga nu de fase van het ontvouwen in. Op mijn bureau slingert het boekje van Pinkola Estes dat me over de streep duwde en in mij ziet de wolfsvrouw het aan en weet ze dat het stof gaat liggen en voedt ze zich met mijn besluit dat niet uit angst genomen is, maar met moed en tranen.

24 gedachtes over “Het uur van de waarheid – en dat ik geen stoere millenial ben als het er op aan komt

  1. Ik was al even helemaal mee en toen kwam ik aan het einde van het logje. 35 dus. Zo jong nog. Eigenlijk moet het leven nog beginnen als het ware. Dus mag ik je alvast oprecht proficiat wensen? Gaan meid, je kunt het (on your own). En als dat tussen haakjes niet werkt zijn er nog plenty of other opportunities.

  2. Gefeliciteerd met je beslissing en wat Bentenge zegt er komen altijd mogelijkheden en kansen voorbij. Ik heb de indruk dat je die wel aantrekt met je houding.

  3. Of toch wel een stoere millennial? Ik mag nog een hoop bijlezen, maar ik vind het knap en mooi wat je doet én hoe je het opschrijft.
    Ook deze hier heeft ervaring met het opzeggen van een baan en ook al zijn onze situaties compleet verschillend, ik vond het ook echt een zware beslissing. Maar dat betekent dat het iets dóet, en nu is er ruimte voor nieuws! Go go go! 😀

  4. Wowwwww! Huilen of niet, ik vind het heel knap van je. Ik zit in een gelijkaardige situatie, echt totaal oneerlijk, en ik kan me precies niet verdedigen… en soms denk ik ook ‘maar waarom moet IK me verdedigen want ik heb niets fout gedaan, en toch word ik grof benadeeld’…. had ik ook maar plannetjes…. veel succes in elk geval! Ik lees er heel graag meer over binnenkort.

  5. Komop Prinses, you can do this!! Inderdaad, nog maar 35… Ik schrok er ook van toen ik het las. Je hebt alleszins al veel bereikt. Keep up the good work en houd ons op de hoogte!

  6. Ik vind je zo, zo, zo stoer in al je kwetsbaarheid.

    Koppig voortdoen, meid. Je hebt mapjes met ideeën, en dat is het begin van alles: ideeën. Zolang je ideeën hebt, is er hoop. En zolang je een dak boven je hoofd hebt en eten en iemand die de rekeningen betaalt, moet je je over niets anders zorgen maken. Gewoon zorgen voor je kleintjes, en tijd afkopen voor jezelf om te kunnen werken. Of dat werken nu geld opbrengt of niet, is voorlopig van geen belang. Gewoon werken. Voor jezelf.

    Maar ik herken het verdriet en de angst en de onzekerheid en dat gevoel van verloren zijn. Uiteraard herken ik dat. In juni is het hier twee jaar geleden dat ik die deur achter me dichttrok, en nog heb ik momenten waarop ik denk: dju, hoeveel makkelijker is het van gewoon een job te kunnen hebben, en collega´s, en een maandinkomen. Maar kijk. We zullen er tenminste nooit spijt van hebben dat we het niet hebben geprobeerd.

  7. Ik vind het zo super! Toch zelf gekozen! En dat ondernemersschap, je hoeft dat helemaal niet alleen te doen hé! Schrijf je in voor een traject met gelijkgestemden, dat helpt zo goed! Allemaal in dezelfde schuit. Kijk eens bij soulworx.be, Er zullen er vast nog wel in Nederland zijn!

  8. Ha, 35 is het jaar van opnieuw beginnen blijkbaar. Hier ook 35, in september weer begonnen met werken na 5 jaar thuis. De werkplek paste niet bij mij en in januari mijn baan opgezegd, nog voor ik iets anders had. In februari opeens ergens een beter plekje en nu happy.
    Maar eerlijk, ik heb er ook vreselijk om gehuild en aan mezelf getwijfeld. Gepiekerd over moeder-van-vier-zijn, over mijn geluk en kindergeluk, over werkomgeving en wat ik nou belangrijk vind.
    Ik ben nog niet klaar met puzzelen, maar soms is je baan opzeggen een lot uit de loterij. Dat lijkt me overigens óók zo’n rare achtbaan;-).
    Sterkte met het proces en met je nieuwe fase.

  9. Respect. Ga ervoor. Niet geschoten, is altijd mis. 🙂
    Jij komt er wel…met vallen en opstaan misschien. Vertrouw jezelf en ga ervoor!

  10. Veel succes en veel moed. Ik werd op mijn 38ste gedwongen om de stap te zetten en ook dat was hard, moeilijk, een tranendal, maar intussen ben ik 7 jaar verder en is alles terug in zijn plooi gevallen. Mijn verhaal klopt weer. De kansen komen sowieso. Veel liefs en doe dat goed wolfsvrouw!

  11. Ik wens je veel succes met alles wat er op je pad komt. Ik denk, zonder dat te kunnen onderbouwen, dat je een goede stap hebt gezet. Je bent te jong om zo vast te zitten, te oud om zo vast te zitten, en jong genoeg om opnieuw te beginnen. Een nieuwe carriere, en leven met je man en kinderen.

  12. You go girl. Elk einde is het begin van iets nieuws. De sprong wagen en uit je comfort zone stappen is eng en, tja, oncomfortabel, maar levert vaak het meest op voor jezelf als persoon. Ik duim dat je op je pootjes terecht komt.

  13. Pingback: Iets nieuws beginnen | En ze leefden nog groen en gelukkig

  14. Pingback: Die keer toen ik een adviseur betaalde en vervolgens het advies in de wind sloeg | En ze leefden nog groen en gelukkig

  15. Pingback: Living the dream | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s