De onverwachte wending

Eerder schreef ik al over het feit dat mijn terugkeer naar het werk bemoeilijkt/ontmoedigd werd. Zie hier en hier.

Hierbij het vervolg. Achter de schermen had ik me geïnformeerd bij het juridische loket, die erg moesten lachen met het doorzichtige van de situatie (een baas die een conflict uitlokt, dan gaat roepen dat het een arbeidsconflict is als je tegenwerk biedt, ze voorspelden dat stap drie het aanbieden van een regeling tot ontslag met wederzijds akkoord was). Ik was via de vakbond ook terecht gekomen bij het College voor de Rechten van de Mens, die graag een onderzoek wilden instellen naar zwangerschapsdiscriminatie, en me in contact brachten met een anti-discriminatie-organisatie die me kon ondersteunen bij de te zetten stappen.

De vrouw waarmee ik sprak, zette me meteen aan het werk: gespreksverslagen maken en die samen met de vraag om verheldering van de situatie sturen aan de bestuurder van de organisatie waar ik werk. Zo gezegd, zo gedaan.

Meteen alle poppetjes aan het dansen. Er volgde een gesprek met P&O waar duidelijk was dat ze wat hadden zitten wroeten maar niets hadden kunnen vinden dat ontslag zou rechtvaardigen. Vervolgens werd ik uitgenodigd bij de bestuurder, die luisterde, me meteen verzekerde dat ik terug verwacht word op kantoor. Mijn baas moest zijn excuses aanbieden, er volgt nog een verhelderingsgesprek en hij zal mijn leidinggevende niet meer zijn.

Dit was op zijn minst gezegd een nogal onverwachte wending. Er was opluchting, maar ook boosheid (zie je wel, hij zat fout, en heel deze toestand was niet nodig geweest). Ik heb eerlijk gezegd nog niet veel zin om terug te gaan na alles wat er gebeurd en gezegd is. Achteraf gezien was het echt heel naar en heb ik er heel veel negatieve emoties bij ervaren. En het heeft me veel tijd gekost. Ik laat het even bezinken en vraag me af waar het eigenlijk goed voor geweest is.

14 gedachtes over “De onverwachte wending

  1. Het is goed geweest voor je rechtvaardigheidsgevoel, voor het deukje in het ego van je leidinggevende en voor alle gediscrimineerde vrouwen. Ik snap de aarzeling om terug te keren, neem tijd. Je bent een topvrouw die het er niet bij heeft laten zitten, je dochters zijn nu al trots op je.

  2. Het lijkt me goed dat je alles gedaan hebt om bij jezelf te blijven, je niet onder de voet te laten lopen. Misschien heb je idd niet meer de goesting om terug naar je job te gaan maar dan kan je, als dat de uitkomst wordt, de deur met een beter gevoel afsluiten, wetende dat je alles gedaan hebt wat in je macht lag, je bent je ei kwijt en moet je nooit meer afvragen of je iets meer had kunnen doen om je job te houden/beter in je job te staan, los van blijven of weggaab. Ook belangrijk, niet? Daar groeit de wolvin in je, niet attaquerend, wel positief en assertief.

  3. Dat heb je meer dan uitstekend gedaan, maar het moet veel werk, tijd en moed gekost hebben.
    De vraag die bij mij blijft is hoe het mogelijk is dat jouw ex-leidinggevende deed wat hij deed. Deed hij dat volledig uit zichzelf of heerst er een cultuur die dit soort dingen tolereert? Eerlijk gezegd: als hij leidinggevende blijft, behalve niet over jou, krijg ik het gevoel dat het management zijn daden niet zo erg vindt als zou moeten. En als ik dan lees dat jij niet zo heel veel zin hebt om terug te keren, dan vraag ik me spontaan af het onderliggende probleem wel écht van de baan is daar. Of zie ik dat verkeerd?

  4. Hey Prinses, you did well! Wat je deed, was bijzonder waardevol omdat jouw werkgever nu moet reflecteren over wat er gebeurde en beseft heeft dat zwangere vrouwen discrimineren absoluut niet door de beugel kan. Het werk van de pioniers is het zwaarst, want zij staan in de vuurlinie, maar het is zo ongelofelijk belangrijk dat vrouwen machtsongelijkheid en discriminatie op grond van gender blijven aankaarten en hun rechten afdwingen. Alleen zo blijven we in beweging, in de enig goeie richting *handgeklap*

  5. Dit is heel nuttig geweest omdat hier nu tenminste een verslag van gemaakt is en veel mensen dit onder ogen hebben gekregen. Dit is belangrijk voor alle zwangere, werkende vrouwen na jou in dat bedrijf. En alleen al het feit dat die baas van jou er niet mee weg is gekomen, is een succes op zich. Grote steen heb jij bijgedragen aan gelijkheid op de werkvloer!

  6. Proficiat! Ik vraag me af of je ex-baas nog wel een functie verdient op je werk. Ik vind het raar dat hij, door dan weer zijn baas, niet op het matje wordt geroepen. Was hij degene die je erin probeerde te luizen of kreeg hij de opdracht van bovenaf? Ik kan begrijpen dat je twee keer nadenkt vooraleer je ‘terug gaat. Eén ding is zeker: they won’t mess with you again….

  7. Goed zeg! een hele mooie onverwachte wending! Natuurlijk willen we geen van allen zo’n voorbeeld zijn, maar ik ben blij dat jouw leidinggevende is teruggefloten – dat maakt de keren dat leidinggevenden wegkwamen met dit soort seksisme een klein beetje goed!!!

  8. Pingback: Het uur van de waarheid – en dat ik geen stoere millenial ben als het er op aan komt | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s