Voor mijn dochters/over eten

Het is een hectische dag als altijd. ’s Ochtends iedereen klaarstomen, naar school, terug via de winkel. Dan de baby’s hun tweede ontbijtje serveren, omkleden, in bed stoppen. Het gaat maar door: hapje maken, fruithapje klaarzetten, morning pages schrijven, was draaien tussendoor, vaatwasser uit- en inladen, soepje drinken met de buurvrouw, baby’s eten geven, oppas instrueren, paar uur werken (1 uur en drie kwartier om precies te zijn), rush naar de schoolpoort met nog een diarree-explosie tussendoor (de kleine baby, niet ik), en dan met vier kinderen naar de binnenspeeltuin. Onderweg ben ik trillerig. Haha, denk ik trots. Ik heb vandaag alleen nog maar een bordje mild en creamy met granola gegeten en een kopje soep. Het is vier uur. Oorlog aan de zwangerschapskilo’s!

’s Avonds lig ik totaal uitgeteld (en na avondmaal pizza – je kan immers niet tegelijkertijd in de keuken staan en in een binnenspeeltuin zijn) op de bank. Ik lees wat dingen, en kom op een artikel over intuïtief eten. Ik lees een tekst van een vrouw die cake eet als ontbijt en daarvan geniet. Ik lees over de koolhydraten eten die je lijf van je vragen. Ik klik door om de principes van intuitive eating te lezen, en ik begrijp nu pas hoe verstoord mijn relatie met eten en bij uitbreiding met mijn lijf is.

Wanneer heb ik geleerd dat honger hebben goed is en een teken van wilskracht?
Wanneer heb ik geleerd dat je verdriet of frustratie met chocola kan dempen?
Wanneer heb ik afgeleerd te stoppen met eten wanneer ik genoeg had? (I’ll tell you, bij mijn ouders waar de regel was dat je je bord moest leeg eten.)
Wanneer ben ik begonnen met stiekem lekkere dingen eten en ze dus schuldbewust weg te schrokken in plaats van ervan te genieten?

Ik heb nooit een eet-probleem gehad, maar als puber at ik vaak heel de dag niets (trots, wilskracht!) om me ’s avonds op de inhoud van de snoepkast te storten. (Wat niet echt uitmaakte, ik fietste elke dag een uur dus ik had een prima gewicht.)
Op kot deden we met alle meisjes samen wel eens uitdagingen om alleen maar groenten en fruit te eten gedurende dagen, tot een week, en bracht ik zo de 50,2 kilo die ik woog terug tot 47 in het ‘beste’ geval.

Toen ik zwanger was, was ik een intuïtieve eter. Tot in extremis: knolselderij (ijzer!), spinazie (ijzer!), veldsla (ijzer!), maar ook liters tomatensoep (kalium), aardappelpuree (?) en ook wel combi’s van zuurtjes met tomatensap in de auto. Of bananen met pepermunt en dan spugen op de pechstrook.

Intussen weet ik het even niet meer. Ten eerste ben ik zo afgeleid door het zorgen voor iedereen dat het heel moeilijk is om goed te voelen wat ik nodig heb. Ten tweede heb ik eindelijk consequent een systeem van weekmenuten geadopteerd, met boodschappen die aan huis gebracht worden. Efficiëntie ten top, maar ik kan natuurlijk niet voor een week intuïtief vooruit voelen wat ik op welke dag wil eten of nodig heb. En ten derde is mijn geest echt verziekt als het over eten gaat. Het denken in goed en fout, het ideaal van mager zijn (elke keer als iemand tegen me zegt dat ik er ‘goed’ uit zie, flap ik er uit dat ik nog niet op gewicht ben hoor), de angst om met overgewicht te kampen zoals mijn moeder, het onregelmatige (heel de dag bijna niets en vergeten lunchen, ’s avonds een bakje chips en een stuk chocola na het eten), het niet-genieten, het altijd schuldig, het benieuwd zijn hoeveel dat loopje waar ik ook gewoon van kan genieten in calorieën betekent.

Ik weet niet of je intuïtief kan eten als je een moeder bent van vier kinderen en altijd bezig en druk en met allemaal balletjes in de lucht. Maar ik wil het wel proberen. Wat ik thuis zag, was een moeder die met zakjes eiwitten twintig, dertig kilo afviel en ze er daarna weer bij at. De ups, de downs. De pilletjes die geslikt werden tegen eetlust. De avondlijke stops bij het frituur (‘niet tegen papa zeggen’). Wat ik mijn dochters wil tonen is wat anders. Eten is leuk, koken is heerlijk, voel wat je nodig hebt, geniet van wat je eet, stop als je genoeg hebt en wees nooit, nooit trots op jezelf als je een hele dag niets gegeten hebt, al schreeuwt je lijf om voedsel.

18 gedachtes over “Voor mijn dochters/over eten

  1. Misschien totaal de plank mis maar beslist niet naar bedoeld: zou het je kunnen helpen om met dietiste te praten over wat een gemiddelde vrouw van jouw postuur (die een tweeling voedt) ongeveer nodig heeft? Juist omdat je aangeeft dat door alles wat je meemaakt(e) je gevoel voor wat je nodig hebt nogal verstoord is.
    Misschien helpt het om via ‘dit is blijkbaar vrij normaal’ dichter bij je natuurlijk gevoel te komen?

    Goed hoe je negatieve patroon wil doorbreken voor jezeld en je dochters!
    Succes!
    w

    • Lieve suggestie! Maar ik voed de dames helaas niet meer sinds enkele weken. De jongste wou niet meer. De oudste wou nog graag, maar ondanks onze pogingen vol te houden, slonk mijn productie zienderogen tot een heel erg symbolische portie van wat druppels. 😦

  2. Ik citeer je even: “Ik heb nooit een eet-probleem gehad, maar als puber at ik vaak heel de dag niets (trots, wilskracht!) om me ’s avonds op de inhoud van de snoepkast te storten. (Wat niet echt uitmaakte, ik fietste elke dag een uur dus ik had een prima gewicht.)” Hieruit (en uit rest van wat je schrijft) merk ik op dat je voeding/eten verbindt met gewicht/kilo’s. Ik verbind eten vooral met gezondheid en energiepeil, want er bestaan nou eenmaal ongezonde en gezonde “niet-dikke” mensen. Ik heb bijvoorbeeld al lang geen weegschaal meer in huis, wat maakt dat nou uit, je voelt wel of je fit/gezond bent en dan is gewicht heus niet zo belangrijk. Maar dat ben ik natuurlijk. Word maar terug die intuïtieve eter, lijkt me een goed idee… O ja, en ik cultiveer af&toe honger, in periodes, om te vasten/zuiveren, maar dat is dan weer iets anders. En ook omdat er niks mis is met een hongergevoel, met een lege maag kan je perfect werken, en soms zelfs beter dan wanneer je lichaam zich moet bezighouden met vertering. Het lijkt er wel op dat je eigenlijk een beetje ondervoed bent, als ik dit lees, dat je meer calorieën nodig hebt na zware (borstvoedings)periode? Succes!

  3. Interessant!! Ik weet niet of het ermee te maken heeft, maar na de geboorte van Ka at ik maandenlang te weinig, ik kwam er gewoon niet toe. En toen voelde ik ook geen honger meer. Iemand zei me toen dat je je lijf dan terug moet trainen om honger te voelen, door terug regelmatiger te eten, en dat dan het hongersignaal weer opgewekt wordt. Klopte 100% in mijn geval.

  4. Dankjewel, voor het delen.
    De laatste alinea las ik met tranen in mijn ogen.
    Ik ben ‘gezegend’ (en ja, dat zet ik bewust tussen aanhalingstekens) met een snelle verbranding, met een slank postuur, met een ranke bouw, you name it. Mijn moeder is dat overduidelijk niet. En ik heb haar bij vlagen daar mee zien worstelen, een enkele keer dieëten, jojo-en dat zeker. Maar, nu ik dit zo lees, ben ik enorm dankbaar om wat ze me heeft meegegeven. Redelijk gezonde eetgewoontes, kunnen genieten van lekkere extra’s, alertheid op mijn gewicht (zeker in stressvolle periodes, of beide keren ergens gaandeweg de periode van borstvoeding, soms ziet een ander eerder dan jij dat je te hard aan het afvallen bent), een bewustzijn van het belang van bewegen maar vooral hoe fijn het is als je dat soms kan combineren met me-time voor jou als vrouw. Ik zie haar vanmiddag en ik ga haar zeggen hoe trots ik op haar ben. Dat zij mij niet heeft opgezadeld met een verknipt beeld van voeding, van eten, van lijf en gewicht. Dat zij uitstraalde zich goed te voelen, en bijvoorbeeld zomers in bikini bij het zwembad ging zitten om te genieten van zon en water en zich niets aan te trekken (niet zichtbaar voor mij in ieder geval) van de blikken die ze wellicht kreeg.

    Wat ik zo mooi vind aan het ouderschap, is dat je soms meer gedaan krijgt van jezelf door je in te denken wat je aan je kinderen wilt overbrengen. Dat brengt mij vaak dichter bij de kern dan veranderingen die ik enkel en alleen vanuit mijzelf benader. Ik herken dat ook in jouw woorden. Succes met het volgen van je intuïtie. De eerste stap is er al, bewustzijn van!

  5. Eten! Zo een boeiend thema. Daar ga ik zelf ook eens iets over schrijven, denk ik. Want deze post van jou roept zoveel bij me op…

    Wel even al een reactie op dit zinnetje: “Ik weet niet of je intuïtief kan eten als je een moeder bent van vier kinderen en altijd bezig en druk en met allemaal balletjes in de lucht.” Lijkt me een zeer verstandige bedenking.
    Volgens mij kan je pas gezond intuïtief eten wanneer je lichaam heel precies aangeeft wat en wanneer je wil eten. Maar stresshormonen sturen al dat gevoel in de war. Dus zolang je onder druk staat, is het misschien beter om net heel regelmatig te eten. Dat geeft je lichaam meer rust, houdt de suikerspiegel van je bloed stabieler, en dat zorgt dan misschien net voor een kalmerend effect. (Maar ik ben natuurlijk geen diëtiste.)

  6. Ik heb wel een eetstoornis gehad. Als je schrijft over een hele dag niet eten als puber, dan triggert me dat toch wel. (Het is de eerste keer dat ik reageer en ik lees al enkele jaren mee 🙂 ). Ik kan je enkel aanraden. Eet wat je wil, waar je zin in hebt (of in het geval van bezige moeders, wat je in huis hebt) als je honger hebt. Vraag je steeds af, heb ik echt honger? Als je wil eten om een ander gevoel weg te krijgen, neem dan een glas water, een douche of bel een vriendin. In slechte tijden val ik hier nog steeds op terug.

    • Hoi Sarah. Ik maak momenteel van dichtbij een aantal mensen mee waarvan het kind kampt met een eetstoornis, inclusief opnames etc. Daar was mijn puberaal ge-experimenteer niets bij :). Vandaar het voorbehoud dat ik maakte. Dank voor je tips!

  7. God, wat ben jij toch altijd eerlijk en open (ik weet het, ik weet het: tot een bepaald punt) in wat je deelt op je blog.
    Ik ben geïnspireerd en meld je bij deze: ik ga beginnen aan TAW. Thanks! 🙂
    En dat eten, dat komt de volgende x!

  8. Lieve Prinses. De collega-bloggers hebben jou de tip der tips al gegeven: regelmaat.

    Ik heb ook zo’n historiek. Thuis was het eten niet lekker. Het kwam liefst uit een pakje of de diepvriezer want koken was onaangenaam en tijdrovend en enkel dingen uit de ‘snoepkast’ waren lekker. Daar zaten op den duur alleen nog maar ‘gezonde’ dingen in die niemand wilde hebben, want we waren allemaal veel te dik. Mijn eerste dieet was toen ik 12 was (onder professionele begeleiding, gelukkig).

    Tijdens mijn meest stressvolle periode ooit, ik was rond de twintig, vrat ik makkelijk twee zakken chips na het avondeten. Ik woog 90 kilo terwijl mijn gezond gewicht vermoedelijk rond of onder de 60 ligt. Eten was ongeveer de enige manier om een brug te slaan tussen mezelf en de buitenwereld, iets te voelen. Ik vermoed dat heel veel mensen zich daarin herkennen.

    Daarna ben ik nog tien jaar blijven doordenderen. Jaren waarin regelmatig eten wel moest omdat je daarzonder geen hele dag kunt gaan werken, ik toch niet. Heel langzaamaan leerden mijn man en ik lekker koken met verse, gezonde ingrediënten en ook minder grote porties klaaarmaken. Hij is bij wijze van spreken grootgebracht op groentes uit de tuin en scharrelkippen. Uit rebellie daartegen heeft hij natuurlijk ook zijn pizza-jaren gehad 😉 maar hij zal het toch zijn beginnen missen en ik kende het dus niet.

    Van de moetens heb ik na de crash contact leren maken met mijn lichaam. Het is nu helder voor mij wat honger is en wat niet, hoeveel eten ik nodig heb, hoeveel deugd een stuk fruit tussendoor doet, dat ik toch dagelijks een beetje vlees en melkproducten nodig heb en een ontbijt vroeg op de ochtend, en heel veel water. Mijn gewicht is nog niet gezond maar ik kan al enkele jaren terug in normale winkels kledingshoppen en heb een basisconditie.

    Het contrast met mijn familie is gigantisch. Die hebben nog steeds die haatrelatie met voeding omdat ze doodsbenauwd zijn om te leren voelen. (Di)eten is het meest besproken onderwerp maar ik ben nog niet in staat hen uit te leggen wat ik hier uitleg, of ik ben nog te wrokkig over hoe ze me behandeld hebben na mijn crash, dus zwijg ik maar.

    (sorry voor de lange tekst en de eventueel harde taal, maar het over dit onderwerp hebben was enorm therapeutisch blijkbaar)

    • Dank voor je verhaal! Ik vind het net heel interessant en ook hoopvol (het kan dus anders). Ook hier is het al heel anders dan thuis vroeger, en ik zou beter vijf kilo minder wegen en acht kan ook nog wel, maar gelukkig geen 10 of 15 of 20. In die zin is het ook best in de hand. Ik ben er ook trots op dat we eigenlijk geen snoep etc in huis hebben of het niet op vaste basis aan de kinderen geven. Gisteren wilden de jongens iets snacken en dat is dan een schaaltje olijven en tomaatjes geworden. Thuis nooit meegemaakt ;).

  9. En nooit zeggen : eet je bordje eens leeg! Als ze genoeg hebben is het oke.
    Ik heb 4 dochters en geloof me, alle rolmodellen en media maken het hen niet makkelijk te houden van hun eigen lijf.
    Eerlijke en gezonde voeding, lekker eten en zonder schuldgevoel genieten, dat is een zeer belangrijke boodschap. Trouwens, tweelingmeisjes zijn de max! Ik heb ze als dochters én kleindochters….die genen toch 😉

  10. Pingback: Over hypnotherapie | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s