No woman no cry

Eerder schreef ik al dat ik een naar gesprek had rond mijn terugkeer op het werk na ziekteverlof, zwangerschapsverlof en ouderschapsverlof. Ik schreef ook over de boosheid.

As we speak zit ik er nog midden in. Dat betekent dat er een tweede gesprek is geweest (waarover in deze blog meer), en dat ik hulp zoek (daarover later meer).

Eerst twee dingen. Namelijk: ik vind het een heel vervelend proces. Ik heb het idee dat ik in een soort positie ben gebracht waarin ik stappen moet zetten die ik niet graag wil zetten (zoals juridische hulp zoeken), maar sommige spelletjes worden op een bepaalde manier gespeeld en je bent naïef en kwetsbaar als je het spel niet speelt volgens de gebruikelijke regels.

En ten tweede: ik kan best geloven dat ik niet de perfecte werknemer ben (geweest) en dat een afwezigheid van een jaar erg lang is voor een werkgever, maar wat er gebeurde (nl. het ontmoedigen om terug te komen door te vragen of ik nog wel pas, mij onzeker te maken en te suggereren dat ik beter als zzp-er zou werken want dat dat beter bij mij past – een oplossing die de organisatie niets zou kosten en waardoor ik geen recht op uitkering zou hebben) mag gewoon niet met een vrouw die terugkomt van haar verlof. Het is te zeggen: je kan het altijd proberen natuurlijk, maar ik ben beschermd tegen ontslag en er zijn ook geen redenen (zoals slechte beoordelingen) om mij te ontslaan. Lees dit anders.

Dus. Ik had een tweede gesprek met mijn werkgever. Dat had ik goed voorbereid. In het vorige gesprek hadden we het scenario: oudere man, jonge vrouw, man brengt boodschap, vrouw zit een uur te snikken, gesprek wordt opgeschort. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan dat ik gehuild had, maar tegelijkertijd snap ik ook van mezelf waarom (het was zo onverwacht terwijl ik happy happy terug wou komen én zoals een lieve vriendin zei: de baas had eigenlijk moeten zeggen ‘welkom terug, wat goed dat je er weer bent! Hoe gaan we dit goed opstarten?’).

Een deel van de voorbereiding was het voornemen om niet te huilen dus. Vorige keer waren we (door de bril van transactionele analyse bekeken) in een kritische ouder – aanhankelijk kind- situatie terecht gekomen, en mijn voornemen was alleszins om nu een volwassene – volwassene- interactie te hebben.

Verder heb ik het inhoudelijk voorbereid. Wat ik heb gezegd waren de volgende dingen:

(1) Mijn baas had de vorige keer gezegd dat ik niet zo goed in een team pas omdat ik meer op mezelf ben. Hij had ook gezegd dat ik te perfectionistisch ben en dat hij vragen had bij mijn belastbaarheid gezien het feit dat ik kinderen heb. Daar ben ik op terug gekomen. Ik heb hem criteria gevraagd waaraan ik moet voldoen, en heb hem ook gezegd dat ik graag wil uitzoomen als het over sommige dingen gaat. Gedrag vindt altijd plaats in een context (een reden waarom ik bv niet zo uitblonk in samenwerking, is dat ik een hele tijd lang geen collega heb gehad om mee samen te werken in mijn afdeling) en ik wou heel graag de context mee bespreken (zoals bv de spanning tussen formeel en informeel leiderschap in het team). Dat leidde o.a. tot de absurde dialoog die als volgt ging:
Je had collega S. om mee samen te werken maar hij was niet goed genoeg voor jou!
– Euhm. Voor jou ook niet, want je hebt hem zelf ontslagen.

(2) Het niet-gevoerde gesprek. Er zit altijd zo veel onder en achter de dingen die we uitspreken. Misschien blijft het wezenlijke ongezegd. Dat heb ik benoemd. En ook dat het ongezegde zou kunnen zijn dat een bepaalde collega met veel invloed liever niet heeft dat ik terug kom; dat ik misschien wel te kritisch was in het verleden; dat ik me twijfelend en soms kwetsbaar heb opgesteld en dat ik daar nu op afgerekend word (twijfelend over wat we als organisatie doen en hoe); dat er te veel nieuwe mensen zijn aangenomen die kunnen blijven als ik niet terug kom. Of misschien wel onbewuste overtuigingen: een jonge vrouw met kinderen werkt beter niet. Of werkt beter niet in deze baan. Of de mannelijke vervangers die gezinshoofd zijn hebben meer recht op de uren?
Kortom: er zit zo veel onder en achter en ik ga niet doen alsof dat niet bestaat.

(3) Mijn vertrouwen is beschadigd door de manier waarop dit gebeurt, de timing. Maar vooral: omdat zijn voornaamste argument is dat ik zelf andere taken heb gevraagd. Wat inderdaad zo was, in het begin van mijn risico-zwangerschap. Hij heeft het me niet toegestaan en ik ben ziek geworden. Nu blijkt dat ik recht had op een aangepast takenpakket. Het feit dat hij me dit recht niet toegestaan heeft én het nu gebruikt als argument om me zelf te doen opstappen, vind ik schaamteloos.

Ik was kalm en heb geen traan gelaten. De baas? Die is woest de kamer uitgelopen, is teruggekomen om te zeggen dat hij niet meer met mij wou praten en dat hij zoiets nog nooit meegemaakt had, en dat we nu een arbeidsconflict hebben. Volgens het juridisch loket zou hij dit in elk geval gezegd hebben, en is de volgende stap dat ze me proberen weg te sturen met wat geld omdat we door het conflict niet meer kunnen samenwerken. We’ll see.

15 gedachtes over “No woman no cry

  1. Pff, wat een eikel. Dit is echt niet ok. Je zou zo’n gesprekken inderdaad niet noodzakelijkerwijs moeten voeren als je terugkomt uit bevallingsverlof. Dit moet toch heel wat stress met zich meebrengen.
    Knap dat je voor jezelf opkomt! Goeie moed nog hoor. Xxx

  2. Neem je de gesprekken op? Ik deed dat wel: puur voor mezelf, om terug te luisteren en erachter te komen dat ik niet gek was. En om te horen of er inderdaad door de ander van onderwerpen werd afgegaan en / of in bijzondere cirkels werd geredeneerd.

    Succes!

  3. Voila. Typisch. Als je de kracht vindt om heeeel concreet te gaan, argumenten rustig te weerleggen en om échte redenen te vragen, dan ontploffen die mannen he. ‘Nog nooit zoiets meegemaakt’ – wat dan precies? Dat een vrouw voor haar rechten op komt – en die ook kent? Ja, dat zal misschien nog niet zo vaak gebeurd zijn. Welkom in de 21ste eeuw, holbewoner. High five voor jou hoor!!

  4. Goed gedaan. Knap dat je zo rationeel gebleven bent (dat zou ik moeilijk vinden). En jammer maar helaas, ik vrees dat het arbeidsconflict gewild en gepland was. Voor de rest sluit ik me volledig aan bij Bostonbaby… succes en sterkte voor de komende periode…

  5. Knap dat je dat zo goed voorbereid hebt en hebt kunnen zeggen wat je wilde zeggen. Dat hij een idioot is die niet kan luisteren is zijn probleem. Of dit was gewoon altijd al zijn bedoeling en het is gewoon zielig. Anyway, goed gedaan en veel sterkte de komende periode. Het maakt er de dingen niet bepaald makkelijker op …

  6. Lijkt mij een baas die erg goed is in de baas spelen en niet goed in people management. Je zo proberen te manipuleren, en dan boos worden als een klein kind wanneer hij niet zijn zin krijgt. Echt erg. Super hoe je dit aanpakt (je eigen emoties plaatsen, de zaak objectief bekijken, bijsturen waar kan). Echt heel knap. Lijkt me allesbehalve vanzelfsprekend in zo´n situatie, en daar teren ze natuurlijk op.

    Natuurlijk had hij je gewoon weer moeten verwelkomen en je de kans geven je job weer in handen te nemen. Als hij daarvoor een vervanger aan de deur moet zetten waar hij ondertussen gehecht aan is geraakt: pech. Het was een vervanger. Vervangers zijn tijdelijk. Dat je zoiets als baas niet doorhebt, is echt fout. En dan gaat hij zijn eigen fouten op jou afwentelen. Ook wer zo fout.

    Stevig in je schoenen blijven staan, en je niet tot misstappen laten verleiden, want alles wat je nu zegt, zal tegen je gebruikt worden. Rustig blijven en je goed laten informeren. Jij kan dit.

  7. Godverdomme! Dit maakt me zo boos dat ik niet weet wat ik moet zeggen. Je hebt je fantastisch voorbereid én professioneel perfect geweerd. Je hebt vooral je baas alle kansen gegeven het gesprek terug te openen en het verleden achter jullie te laten. En uitleg gevraagd om dingen bespreekbaar te maken. Veel tips die ik onthoud, niet eens voor conflictueuze situaties. Maar wat een afschuwelijk oneerlijk situatie om er ‘arbeidsconflict’ van te maken! En dat je geen aangepast werk gekregen hebt. En dat ze het zo hard spelen en doen ‘alsof ze dit nog nooit meegemaakt hebben’ (nog een rot-trucje: jou even marginaliseren en doen alsof het allemaal aan jou ligt. Natuurlijk heeft je baas al serieuze conflicten meegemaakt, in zijn job of in zijn persoonlijke leven).

    Ik denk dat ik zo boos ben omdat ik naar mezelf kijk en weet hoeveel identiteit ik aan mijn jobs ontleend heb de afgelopen jaren. Het was en is de brug van een gefaalde single moeder naar iemand die bijdraagt aan de maatschappij. Maar ook een stukje identiteit als iemand die doorzet, kiest voor de moeilijke route, want ik hoef jou niet te vertellen dat (single) moederschap en een job dikwijls serieus vloeken op elkaar. En ik kan me heel goed voorstellen dat ook jij een stuk identiteit én ziel én nooit meer in te halen tijd en vermoeidheid en immense stress in je job gelegd hebt. Eerst als single moeder, toen als pas verhuisde vrouw in een beginnende relatie, en erna als zwangere. Ik zou niet meteen weten wat ik moest doen als na zoveel persoonlijke inspanning en identiteitsvorming mijn baas zich opeens zo tegen me keert ZONDER BEROEPSFOUTEN.

    Houd moed! Wat niet altijd hetzelfde is als ‘houd stand’. Ik denk aan jullie.

  8. Wat een bewondering heb ik hiervoor. Ik kan me voorstellen dat je vanbinnen zat te daveren.
    Super gedaan! Wat het ook oplevert, je hebt je niet laten doen en als het hier eindigt is het hopelijk toch met een heel ander gevoel, voor jou en hem.

  9. Dit gedrag, bij mannen dan, heeft een naam: testerisch zijn (naar analogie met ‘hysterisch zijn) , nl. emotievol reageren wanneer ze met de neus op de feiten worden gedrukt en niet hun zin krijgen of hun voorbereide plannetje niet lukt… Je hebt het super gedaan, proficiat!

  10. Pingback: De onverwachte wending | En ze leefden nog groen en gelukkig

  11. Pingback: Over verlangen naar een plek die niet meer bestaat | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s