Heilige colère

Een tijdje terug schreef ik over de vraag die ik kreeg op het werk (toen ik mijn terugkeer ging bespreken) ‘of ik nog wel binnen de organisatie pas’.

Intussen is er veel gebeurd. Ik heb met een aantal mensen gepraat, ik heb morning pages geschreven, ik heb nagedacht, ik ben bij een coach geweest. Er waren dagen dat ik mezelf heel rustig en beheerst vond. Vandaag is een dag dat ik ontzettend slecht in mijn vel zit.

Binnenkort is er het vervolggesprek. Voor mezelf heb ik besloten dat ik daar op een volwassen manier mee wil omgaan. Wat betekent dat ik me niet meer wil laten overmannen door mijn emoties zoals vorige week, maar ook: ik ga voor mezelf opkomen. Niet om mijn baan te behouden, maar wel omdat ik dingen die gezegd en gebeurd zijn als onfatsoenlijk of oneerlijk beschouw. Daar wil ik ‘liefdevol’ en rustig op terug komen. Ik maak al dagen lijstjes van wat ik wil zeggen en hoe. Ik wil mijn recht van antwoord nemen. Het zal me veel oefening kosten om dat op een goede manier te doen.

Dat dus voor het geplande gesprek binnen acht dagen.

Tot die tijd mag ik van mezelf boos zijn. En verdrietig. Ik zag een Ted talk over boosheid en vrouwen, en dat dat sociaal niet aanvaard is en dat vrouwen zo vaak hun boosheid inslikken of maskeren. Het is niet leuk om boos te zijn. Het kost energie, het stoort me en verstoort me. Maar ik ben het wel. Ik ben het, om de oneerlijke argumentatie. Ik ben het, omdat ik geen enkele vrouw inclusief mezelf toewens om zo terug te komen na een het krijgen van één of meerdere kinderen. Ik ben het, omdat er meer aan de hand is waar ik geen zicht op krijg. Ik ben het, omdat maar een deel van de realiteit bekeken wordt (ja, ik ben lang weg geweest, maar ook: ja, ik heb heel hard en goed gewerkt voor de betreffende organisatie).

Heilige colère.

En verdriet. Dat ook.

17 gedachtes over “Heilige colère

  1. Snap ik. Snap ik helemaal. zit een beetje in een soortgelijke situatie – een jaar weg om redenen die ik niemand toewens, nu echt alle energie in twee dagen werken… en dan de vraag krijgen of je wel gemotiveerd bent. Moeilijk. echt.

  2. Acht schat, ik snap. Ga maar eens stevig brullen in het bos, want je bent terecht boos op je werkgever die met twee maten en twee gewichten leiding geeft. Schrijf het van je af (dat doe je blijkbaar al) of maak een voodoo-popje en steek er elke dag een naaldje in?
    En je hebt ook gelijk dat boze vrouwen veel minder sociaal aanvaard zijn dan boze mannen. En dat emotie tonen voor een vrouw doorgaans in haar nadeel uitdraait. Ik heb dat zelf ook al vaak ervaren. In de Belgische politiek zag ik er onlangs nog een voorbeeld van: Philippe De Backer neemt afscheid van de politiek (want er is geen plaats meer voor hem, hij trekt te weinig stemmen) en bij zijn afscheid is hij ‘ontroerd’. Joke Schauvliege treedt af na de klimaatheisa, huilt net als PDB en ‘kan haar tranen niet bedwingen’. Twee maten, twee gewichten.
    Wanneer het dan toch tot gesprek komt, heb je die woede al uit je systeem gewerkt en ga je bikkelhard onderhandelen, zeer grondig voorbereid, geen speld tussen te krijgen. Genoegdoening krijgen over het verleden en wat daar misliep, zal niet lukken. Je wil vooral toekomstgericht iets betekenen, dat die werkgever van je twee keer nadenkt vooraleer hij nog een keer zo’n move doet. En een geweldige werkkracht verliest, daardoor. Eikel.

    • Ja, wat Eva zegt! … Volledig akkoord ook met het stukje van genoegdoening. Ook erkenning zal je wrs. niet vinden (want die werkgever zit duidelijk wel op een heel andere golflengte).

      Maar je hebt groot gelijk dat je er iets mee wilt proberen te doen. Want idd: je hebt in het verleden meer wel dan niet bewezen wat een waardevolle toevoeging jij bent en hoe godverdomd VEEL jij voor je job hebt overgehad. Hell, als er iemand is die echt alles gegeven heeft in de jaren nadat Dirk weggegaan was… Dat dat je persoonlijke besognes je aangerekend zoude worden is ongepast, onethisch en ontzettend oneerlijk.

      Dus ja: maak u maar kwaad, liefst op voorhand, maar zelfs als het op de moment zelf niet lukt bikkelhard te spelen, tja… je mag ook jezelf zijn hoor, vrouwen en hun manieren zijn niet minder dan een ander. Kijk maar, deze vond ik wel leuk: https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/vijf-topvrouwen-lazen-nice-girls-don-t-get-the-corner-office-zin-of-onzin-~b183a289/

  3. Van dat boos zijn herken ik zo goed. Wij hebben een pracht van een 11-jarige dochter met Downsyndroom die inclusief onderwijs volgt. School doet het prima, maar de ondersteuning is sinds vorig schooljaar een rommeltje, drie ipv een ondersteuners uit BO, niemand die de methodes kent / snapt en tijd heeft om ze te bestuderen wat erop neerkomt dat ik zelf lesgeef in het weekend en de vakantie en de boel probeer aan te sturen… en vaak kreeg ik niet passende opmerkingen, die heel oneerlijk voelden of werd ik lastig als ik het geknoei in haar heen en weer schrift aantrof… Ik voelde me zo opgelucht toen ik mijn boosheid durfde uiten, hoewel dat eerst zo ongepast leek, raar he dat we ons zo vaak inhouden en sociaal wenselijk gaan gedragen?

    Veel sterkte voor je gesprek, je hebt helemaal gelijk dat je erop terug wilt komen, is echt niet ok wat er tegen je gezegd werd.

  4. mijn eerste reactie toen ik las dat je werkgever niet stond te springen dat je zou terugkomen was er eentje om niet luidop te zeggen. Ik bekeek het teveel vanuit zijn perspectief: de afwezigheid van een goede medewerker gedurende een volledig jaar, ving hij op door anderen in dienst te nemen. Het is helemaal niet zo eenvoudig om die anderen dan terug aan de deur te zetten als de oorspronkelijke werkkracht terugkomt. Maar dankzij jouw stukjes bekijk ik het ook vanuit jouw perspectief. Je hebt gelijk dat het anders kan én moet. Wat in jouw geval mankeert is open en oprechte communicatie van je werkgever uit. Bovendien meen ik te ‘lezen’ dat ook je ‘vrouw zijn’ een rol speelt in zijn aanpak, en daar gruwel ik al helemaal van. Ik snap je boosheid en frustratie. Ik hoop dat je het in iets goeds/constructiefs kan ombuigen…

    • Ik snap hem ergens ook wel. Hij heeft rust in de tent met zijn huidige constellatie. Ik ben op een stomme manier weg gegaan (abrupt ziek geworden en zelfs geen goede overdracht meer kunnen doen). MAAR in Nederland heb je als vrouw het recht om terug te komen na een zwangerschapsgerelateerde afwezigheid, en gelukkig maar. Wat me vooral stoort is dat hij a. probeerde te bewerkstelligen dat ik zelf weg zou gaan dus zou afzien van mijn recht op vergoeding van de organisatie en uitkering! Dat is absoluut niet zorgzaam. En b. hij verwijt me dat ik in het begin van mijn zwangerschap andere taken heb gevraagd (‘zie je wel dat je niet past, je hebt zelf gevraagd andere dingen te mogen doen!’) terwijl ik er nu achter ben dat in de wet staat dat ik daar RECHT op had in het kader van mijn zwangerschap. Hij heeft me geen gebruik laten maken van dat recht én gebruikt het tegen mij. Op een ‘hoger niveau’ hoor ik jammer genoeg plots langs alle kanten gelijkaardige verhalen. Ik heb college voor rechten van de mens gecontacteerd die dit ‘een klassieker’ vinden. Zelfs al vecht ik niet voor mezelf, dan nog vecht ik voor elke vrouw die dit ooit heeft meegemaakt of het risico loopt dit mee te maken.

  5. Ja, Prinses, ik sta achter je. En ga het zelf ook doen. Door buiten mijn wil al jaren geen ‘volwaardige werknemer’ te zijn vond ik dat ik het me ‘niet kon permitteren’ om opslag te eisen als progressief werkhervattende. Ik werk aan een index van mijn eerste loon terwijl alles maar blijft duurder worden, en het begint godverdomme moeilijk te worden om nog een hele maand gezond te eten, laat staan eens nieuwe schoenen te kopen of een weekendje weg te gaan. Aangezien mijn man niet geschikt is voor de arbeidsmarkt – anders had hij al lang een job, hij doet zijn uiterste best – daalt zijn werkloosheidsuitkering zienderogen. En dan kregen we nog ’n belastingaanslag om u tegen te zeggen in de brievenbus omdat ze op ziekte-uitkering geen RSZ inhouden.

    Ik ga ze voor een eenvoudige keuze stellen: opslag of dag met het handje, een maand bedenktijd. Het is genoeg geweest met braaf zijn en mezelf vergiftigen met ingeslikte boosheid en afwachten en ja knikken.

  6. Ik herken je gevoelens ivm dat gesprek heel erg. Ik heb onlangs ook zo’n gesprek gehad. Een heel andere situatie wel, maar ik voelde zoveel boosheid en verdriet. Nu, 4 dagen later nog steeds.
    Ik heb binnen een week een nieuw gesprek. Omdat ik snel geïntimideerd ben neem ik je tip mee om een lijstje te maken over wat ik wil zeggen en hoe. Bedankt.

  7. Mooi, dat je de boosheid (en het verdriet) er laat zijn. Het niet wegstopt.
    En boos-zijn is niet leuk. Je wilt dat het weggaat, je reageert het af, omdat je daarmee de pijn probeert te verplaatsen naar een ander. En dat is ook weer niet leuk.
    Succes, met booszijn en met het daarna los mogen laten.
    En ook nog met het gesprek en het verdere proces. Pfffff, ik ben met iets gelijkaardigs bezig en het is niet niks.

  8. Pingback: No woman no cry | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s