Do’s voor de kersverse (twin)mom

In de comments kwam laatst een vrouw langs die zwanger is van een meisjestweeling. Dat vond ik zooo leuk! Tijdens mijn zwangerschap las ik alle blogs van wolferien telkens maar opnieuw. Ze had zo’n leuke wekelijkse blog over hoe haar zwangerschap vorderde. Daar heb ik best veel aan gehad.
Gisteren wandelde ik met de twinnies door de stad. Achter mij stopte een fietster. ‘Even kijken hoor,’ zei ze. Daar ben ik intussen al aan gewend. En toen zei ze: ‘Het wordt beter! Die van mij zijn negen. Het eerste anderhalf jaar is hel, maar het wordt echt beter.’
Dat deed me zo’n deugd. Dus hier draag ik mijn steentje bij. Een blog voor de zwangere van een meisjestweeling en ook voor alle andere mama’s (to be) van 1, 2, 3, 4, 5 of 10 kindjes. Nonspon trouwens, zoals altijd.

  1. We waren er schromelijk laat mee, maar ik had graag voor de geboorte van de tweeling een COOKING BLENDER gehad. (Of zoals kleine broer zegt: een koekie bjender). Dat is een apparaat dat niet enkel een blender is, maar ook kan koken. Als in: babyhapjes maken! In grote porties, dus voor twee baby’s voor twee of zelfs drie dagen. Wat het apparaat ook kan en ik in die eerste intensieve periode graag gehad had, is vrijwel zelfstandig soep maken met een programma van 25 minuten. Je mikt er ongeveer 700 g groenten in en 800 ml water, wat kruiden en bouillon. Je zet het soep-programma aan, en na 25 minuten krijg je een piepje en staat er een heerlijk soepje klaar. Verder kan het apparaat natuurlijk nog allerlei toepassingen en variaties (er zit een kookboekje bij), maar de vegan chocomousse-applicatie is voor mij ook echt een trooooost op zware dagen. Het apparaat smelt de chocolade en mixt het dan met zijden tofoe en dan nog even laten opstijven (of niet, ik eet het ook zo) en je hebt heerlijk chocoladespul.
  2. Ik ben een beetje boos op de triptrap-stoelen, want ik vind dat bv de babyset schandalig duur is. Twee stukjes plastic voor 50 euro, maal twee baby’s dus 100 euro?! Maarrrr de newborn-sets zijn echter hier een uitkomst geweest voor de vele dagen alleen thuis met twee kleine pupkes. Zo kon ik er één eten geven, en de ander kon in de newborn-set naast mij, waardoor ik haar tutje kon geven, spuug weg kon vegen en het kindje in kwestie dus rechtop kon zitten na het eten. Want dat is dus één van de stomste dingen met tweelingen: je kan je kindje wel een boertje laten doen, maar daarna moet je hem/haar toch ergens kwijt om broer/zus te kunnen voeden. En de meeste kindjes worden na de maaltijd best een tijdje rechtop gehouden. Exact wat de newbornset van triptrap doet.
  3. Elke dag naar buiten gaan. Zeker nu is het een hoop gedoe om iedereen aan te kleden en in te pakken en mutsjes op en warme berepakken aan, maar het is zo belangrijk voor je mentale gesteldheid om even weg te zijn, lekker even naar buiten.
  4. Dat geldt natuurlijk niet voor de kraamweek. Ik ben verwend tijdens mijn kraamweek. Niet zozeer door mijn kraamhulp, wel door de lieve meter van de oudste dochter, die voor ons kwam koken. (Ik denk nog vaak terug aan die home-made-falafel.) Dankzij dat met liefde bereide voedsel, ben ik er goed bovenop gekomen na die bloeding. Als ik echter terug kijk, ben ik (op dat aspect na dan) te snel te flink geweest. Ik wou al gauw weer vanalles. Buiten komen, het huishouden doen, boodschappen halen, … Een tip voor elke nieuwe mama: je maakt het maar één of enkele keren mee. Maak een mooie kraamkamer voor jezelf, en blijf ook na de kraamweek nog twee tot drie weken elke middag of ochtend in de kraamkamer, met je baby. Je hebt de rust (of slaap) echt nodig en de wereld vergaat niet op een paar weken tijd. Hier hoort ook bij dat je gewoon hulp vraagt van andere mensen, voor bv het opvangen van oudere kinderen of het doen van huishoudelijk werk. (En laat je boodschappen bezorgen. Dat doe ik intussen en ik ben elke week weer even verliefd op de bezorger die me telkens vraagt waar ik de boodschappen graag wil hebben.)
  5. Hou de mogelijkheid open langer thuis te blijven dan de weken die wettelijk gezien voorzien zijn. De baby’s zijn hier ruim zes maanden, ik ben moe tot in mijn botten. Mijn nachtrust is nog steeds onvoorspelbaar en mijn dagen zijn nog steeds meer dan druk. Voor mij zou het een garantie op burn-out of ziekte geweest zijn als ik terug was gaan werken, terwijl ik op een bepaald moment wel nood kreeg aan ruimte voor mezelf en om wat te freelancen, wat ik dan ook genomen heb door regelmatig een oppas in te huren. Meteen ook belangrijk voor de moeilijke momenten: het besef dat ik er ongeveer twee keer per week enkele uurtjes uit ben.

En allez, nog een bonustip.
Rooming in, met de baby’s! In plaats van met de baby’s in de ouderlijke slaapkamer te liggen en dus ’s nachts elke keer het licht aan te knippen en je partner wakker te maken (en na een jaar je baby’s plots verbannen naar hun eigen kamertje met een hoop gehuil en ge-wen tot gevolg), kan je dus een bed op de babykamer zetten. Even investeren, maar het voordeel is dat één partner kan slapen. Je kan ook midden in de nacht wisselen van bed met je partner en vanaf dat moment ONGESTOORD slapen. Of ’s ochtends om vijf uur. Hahaha. En als je weer gewoon als ouders samen slaapt, maar je kind/eren is/zijn eens ziek of hebben nachtmerries of whatever, dan kan je besluiten om dus weer even mee in de kinderkamer te gaan liggen in plaats van het grut heel de tijd in het grote bed te hebben. Heel romantisch is het allemaal niet (ook daar is een goede planning voor de meer romantische momenten een niet zo romantische oplossing, maar dat moet je sowieso omdat het time-window waarin iedereen slaapt behalve jij en je partner heel klein is), maar wel heel slim.

Andere (tweeling)mama’s hebben zeker ook een do of don’t. We lezen ze graag in de comments!

Advertenties

14 gedachtes over “Do’s voor de kersverse (twin)mom

  1. Dat het betert is echt waar. Andere tips: wisselende coalities vormen bij activiteiten. Niet altijd tweeling samen houden, bonding met andere zusjes of broertjes niet vergeten. Ook ideaal om tweelingenescalatiesyndroom even te ontwijken :-). Nog eentje: dingen dubbel kopen om ruzie te vermijden. In exact zelfde kleur. Wat voor mij mijn redding was: terug gaan werken. Weg van de 4 muren.

  2. Hier geen tweeling maar wel 2 kids die onderling net een jaar schelen. Dat met de boertjes enzo hadden wij dus geen probleem mee. Heel erg eens met handige oplossingen zoals jouw blender. Wij hebben op een bepaald moment een mini magnetron boven gewenst – nu moesten we steeds 3 (ja, 3!) trappen af naar beneden. Tegen de tijd dat mijn mistige brein bedacht dat een kleine magnetron een enorme winst zou zijn geweest waren we bijna van de flesjes af. En ik had een kookboek waarin allemaal recepten stonden voor 2 dagen (dus 1 keer koken voor 2 dagen, of ieg op dag 2 met weinig moeite ene heel ander gerecht maken met dezelfde ingrediënten. Al liet ik er meestal een dag of wat tussen zitten voor de variatie). Rooming in deden wij ook, al noemden we het gewoon ‘een bed op de kinderkamer’ :). Dat staat er nog steeds; nu slapen ze er al jaren zelf in en hebben we er zo’n laag bed bij wat je er onder kan schuiven (lang leve ikea). Dat gebruiken we nu om zo nu en dan zelf op te slapen (kind ziek of kind wenst gezelligheid) maar ook fijn voor logees. Helemaal tof: oma of opa in het kinderbed (wel met volwassen matras, even wisselen van matras dus) en kleinkind op het ‘onderschuifbed’. En mentale sanity: het valt me nog steeds zwaar voor mezelf te kiezen maar als ik het dan doe is het altijd fijn en realiseer ik me dat het beter is voor iedereen als ik ook in mezelf investeer. Maar kennelijk een harde noot om te kraken want ik vind het blijvend moeilijk.

  3. Nooit aan gedacht eigenlijk, een bed op de kinderkamer. Kleine kanttekening, als je kind verhuist naar een eigen kamer, hoeft dat helemaal niet gepaard te gaan met wenen of wennen. Hier zijn ze allebei zonder slag of stoot verhuisd. Maar wel pas toen ze daar zelf klaar voor waren; ze waren 2 en 3 jaar. En mijn man werd eigenlijk ook niet wakker als ik de baby moest voeden, op den duur had ik daar ook geen licht bij nodig trouwens (in het begin en zeker bij de eerste wel natuurlijk). Enfin. Geen kritiek hoor, en geen ervaring met tweelingen (respect trouwens, ik vond 1 baby per keer al een heel avontuur), gewoon mijn ervaring die wat afwijkt en wat ik even wou nuanceren 🙂

  4. Wat een goeie post zeg!

    Elke dag even buiten komen, een van de gouden tips die Jonge Man me van de hand deed (die tips zijn beperkt in aantal maar wel allemaal goud waard). Ik heb daar indertijd als bijregel aan vastgehangen: ‘elke dag even buiten komen, maakt niet uit naar waar of hoe lang/kort. En dan mag je ook echt content zijn van jezelf, hogere doelen hoeven echt niet.’ Het lukt me meestal niet om zo te denken, maar ALS het lukt voel ik me wel echt goed in mijn vel. Dus protip voor ouders: lagere eisen aan uzelf stellen, en elke keer weer proberen dat echt beperkt te houden, ook al lukt het vaak niet.

  5. Heel leuk om je blog te lezen! Onze tweeling is inmiddels 20 jaar. Ze waren ook nummer 3 en 4 in ons gezin. De oudste 2 kinderen waren 4 en 2 jaar toen de tweeling werd geboren.
    By far onze beste acties waren: een tweelingbox met wielen eronder, die bij lekker weer naar buiten kon worden gereden. ( of in het zicht terwijl ik aan het koken was). Na het te klein worden van de box een hoek van de kamer afgezet met een hek ( met deurtje) waar de tweeling lekker kon spelen en de andere 2 ook even ongestoord hun gang konden gaan. En handig tijdens koken enzo.
    Op het planbord in de keuken zetten we voor de dag afwisselend een rode of blauwe stip. Wiens kleur het was, die baby deed ik die dag in bad. Bij het groter worden: Die mocht als eerste naar de wc ( bij ons stonden ze altijd tegelijk bij de wc- deur te dansen ) , voorop de fiets ( was het favoriete plekje), met het winkelwagentje rijden enz. Anders was er zoveel gedoe met 2 peuters over wie (eerst) iets mocht. Het werkte fantastisch, ze zeiden zelf, oké, tis jouw dag…want een blauwe stip.
    Toen de kinderen niet meer in het fietsstoeltje voorop paste, heeft de fietsenmaker een klein zadeltje gemonteerd op de voorstang met kleine steuntjes voor de voetjes. Zo kon ik met allebei (1 voor en 1 achter) op de fiets, veel handiger dan een fietskar oid.
    Ik wens je heel veel sterkte, maar bovenal veel geluk met je mooie gezin!

  6. oh wauw, wat een mooie reacties al! Dat van die stippen vind ik geweldig! Toen onze tweeling kwam was onze oudste twee. Wij hanteerden hier een principe van ‘kindje van de dag’: wie kindje van de dag was, mocht bijvoorbeeld op de schoot zitten als het verhaaltjestijd was. Maar met het stipjessysteem kan je al veel vroeger aan de slag natuurlijk… Als ik erop terugkijk, moet ik een deel van de babyperiode ‘gewist’ hebben, wellicht omdat het te druk was om aan mezelf toe te komen. Ik kan me er echt niet meer zoveel van herinneren… Als extra tip kan ik zeggen: investeer in een goede kinderwagen. Wij kochten een tweedehandse van ABC-zoom en waren daar super tevreden van. Bovendien konden we hem na enkele jaren bijna aan aankoopprijs terug verkopen 🙂 Veel succes met je mooie gezinnetje, ik kan er deze dagen zo van genieten!

  7. Hoera, ik voel mij aangesproken! 🙂 Dit is inderdaad het soort blogs dat ik echt goud waard vind. Praktische info rond tweelingen is veel minder dik gezaaid dan die voor eenlingen. En omdat het mijn eerste kindjes zijn ben ik sowieso al wat meer clueless… Bedankt voor de tips!

    Nog twee vraagskes:
    1. Wat betreft de cooking blender, kies je dan voor zo’n type specifiek voor babyvoeding? Of kan een ‘gewone’ cooking blender (geadverteerd als ‘voor soepen, sauzen en smoothies’) even goed?
    2. We hebben net twee stokoude tweedehands Tripp Trapps (’t is te zeggen, één namaakversie en één echte) opgesmukt, dus ik vermoed dat de newborn set daar geen optie voor is wegens niet compatibel. Mijn idee was om een (verstelbare) wipper op tafel te zetten, want we hebben een grote eettafel waarvan we enkel de kop gebruiken. Is dat niet ongeveer hetzelfde principe?

    • @1: een gewone blender. We hadden eerst zoiets voor baby’s, maar dat is maar voor 1 kind en werkt traag.
      @2: voor mij was het handig om de baby dingetjes naast mij te kunnen zetten, tijdens het voeden op de bank. Dan kon ik met één hand de ene baby vasthouden en met de andere hand aan de andere baby die naast me stond op goede hoogte. Een wipper staat of op de grond of op een tafel dus voor mij ofwel te laag ofwel te hoog,

  8. Onze tweeling (een jongen en een meisje) zijn nummer 3 en 4 in de rij. Ze kwamen 3 jaar en 5 maanden na de 1e baby en 14 maanden na zusjelief. 20 maanden na de geboorte van de tweeling kregen we een 5e kind.
    Ondertussen zijn we 9, 7, 6 en 4 jaar verder. De loopgraventijd is voorbij dus. Ik zette de baby die ik niet aan het voeden was altijd bij me op tafel in de sitter. Ze kregen borstvoeding, maar zelden of nooit samen. Er was bij de geboorte 500 gram verschil in gewicht, dus de rij- en rusttijden waren eigenlijk altijd nogal uiteenlopend.
    Twinhacks: Bij mij had elke baby zijn eigen borst. Dat mocht, liet ik me vertellen door de vroedvrouw en gelukkig heeft er eentje een naam die met een ‘l’ begint anders had ik dat tijdens al die mistige nachten nooit kunnen onthouden. De baby’s sliepen bij ons op de kamer. Tot ze een half jaar oud waren zelfs in 1 bed. Ze aten nooit gelijktijdig, maar de een maakte de ander wel niet wakker als hij / zij geen honger had.
    Een aangespbare draagzak vond ik handig voor die zeldzame keren dat ik met tweeling en zusjelief die een late stapper om boodschappen moest.
    Ik heb nooit goed kunnen verdragen dat bijna-vreemden veel met mijn kinderen zaten te frummelen. Dat was ook bij de tweeling zo. Maar op feestjes en tijdens vriendinnenborrels en dergelijke kon ik gelukkig wel rekenen op een paar kordate vriendinnen die met plezier 1 van de kinderen even bezighielden terwijl ik met broer / zus bezig was.
    Nog een belangrijke voor mij. Kraamhulp en een vaste middag per week waarop een 2 goede vriendinnen die op dat moment ook vrij waren kwamen lunchen.
    Af en toe erop uit met mijn kindjes in mijn uppie, ook met 3 niet-stappers, was voor mij ook haalbaar. Ik heb altijd proberen vermijden om ouders / schoonouders te engageren voor doktersbezoeken en andere verplichtingen.
    Manlief heeft altijd meer dan zijn deel gedaan, maar tijdens de werkuren lukte het eigenlijk behoorlijk in dat kleine micro-wereldje van toen.
    Blij zijn met een kleinigheidje. Een kop koffie die je warm kunt uitdrinken en ’s ochtends douchen voor de man de deur uit is, als je gedoucht wil raken.

    Onze tweeling werd 2 maanden te vroeg geboren. Dat breekt je hart en daar blijf je je zorgen over maken, ook als alles goed gaat.
    De tijd in de couveuse miste ik het elke dag meer om ze thuis te hebben. Ik heb die 1e week ’s nachts wel kunnen slapen en daar zie je de zaligheid pas van in als dat geen evidentie meer blijkt.

  9. Gek hè, zit me suf te piekeren over goede tips. Bij ons is de tweeling nr 6 en 7. Binnen één week zat één van de anderen met een been in het gips. Was best hecktisch moet ik zeggen. Als ik terug denk was wat het voor mij werkbaar hield: doorgaan en niet nadenken of dat wel lukte. Gewoon doen wat moest gebeuren en beseffen dat deze drukte tijdelijk was. En vooral blijven genieten, elk moment van de dag. Ik voedde ze overigens meestal wel tegelijk, soms maakte ik er dus één wakker. Maar met nog vijf anderen was ik gebonden aan haal en brengtijden van school en peuterspeelzaal, weinig keus dus. We hadden geen hulp, pas na een maand of zeven een stagiaire van ROC niveau 2, zorg en welzijn. Kan een tip zijn maar dan moet je wel een goede treffen. We hebben er meerdere gehad. aan sommige had ik een extra kind….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s