Team Kikkererwt

In de reacties komt wel eens verontwaardiging omdat het blijkbaar lijkt alsof de Man zijn snor drukt als het over de kinderen gaat. Dat hij zijn leventje verder leeft en mij met de kids laat zitten.

Wel, dat is niet zo.
We zijn een Team. Dat betekent dat we enerzijds taken verdelen, en anderzijds dingen samen doen.

Wat we bijvoorbeeld verdelen: hij is momenteel de kostwinner, dus ik sta ’s nachts op voor de baby’s. Op weekendochtenden neemt hij het vanaf 5 uur over, en slaap ik wat langer en ongestoord.

Wat we samen doen: bijvoorbeeld het avondgebeuren. Er moet voorgelezen worden, de baby’s moeten beiden verschoond worden, pyjama aan, flesje en dan nog wat slaap-begeleiding en rond die tijd moet ook de keuken opgeruimd worden. De Man en ik zijn daarin stilaan een geoliede machine, met één van ons die al met een baby naar boven gaat en de andere die een flesje brengt en de tafel al afruimt en tralala, een hele fabriek hier. Als ik de baby’s in bed stop, kom ik daarna beneden en is de keuken schoon en is er een verhaal voorgelezen. Omgekeerd idem.

In een team laat je elkaar liefst niet alleen op de moeilijke momenten. De avonden zijn bij uitstek het zwaarste, vooral dat uurtje waarin er gekookt en gegeten moet worden maar beide baby’s vermoeid zijn en huilen, en ook daarna als iedereen naar bed moet. Dan weg gaan, is de ander echt opzadelen met een hoop gedoe. Dat vermijden we allebei en heeft niets te maken met dat hij of ik niet voor onze eigen kinderen willen zorgen, maar wel dat we als enigen in de wereld weten wat het vraagt aan energie om de avond goed in te koppen, en dat we dat liefst als geoliede machine doen. Als ik laat ’s avonds (dus na kinderbedtijd) zou weg gaan, zou ik a. in slaap vallen en b. verhinder ik de Man die vroeg op moet zelf tijdig te gaan slapen omdat hij dan voor de baby’s moet zorgen tot ik terug kom en hij dus niet zomaar zelf met oordopjes in kan gaan slapen. Lijkt mij geen ramp, maar voor hem is het een stressfactor want hij heeft al jaren een slaapprobleem en hij kan niet relaxed gaan slapen als hij tegelijkertijd moet luisteren of er iemand huilt en of ik al thuis ben.

Daarnaast is het zo dat de Man sport en nog andere hobby’s heeft. Ik doe momenteel The Artist’s Way en ben daar wat tijd mee kwijt. Ik heb een tijdje in standje Chagrijn gestaan. De Man was eens een hele zaterdagmiddag weg, de kleine baby huilde de hele middag, ik heb hem woest opgebeld. Je kan je de scene voorstellen. In de supermarkt kwam ik een vriendin tegen bij wie ik mijn gelijk wou halen, en die me streng toesprak dat de Man en ik geen concurrenten mochten worden met tijd voor dingen. Ze vond dat ik maar twee uurtjes een oppas had moeten laten komen in plaats van hem naar huis te sommeren.
Eerst vond ik dat onnozel. Alsof het geld op mijn rug groeit. Later vond ik het wijs. Ik wil niet met de Man concurreren om tijd. Ik wil ook niet opgebeld worden en naar huis gevraagd als ik net lekker naar de film ga. Het leukste in onze relatie is als we elkaar dingen gunnen. Hij mij, ik hem. Zonder de meetlat ernaast. Soms heb ik meer nodig, soms hij.

Elkaar iets gunnen is gezonder voor een relatie dan elkaar achter de tralies zetten. Zeker als je een stel lieve doch intensieve baby’s hebt (baby’s zijn echt een andere categorie dan andere kinderen, de zorg is zo omvattend!). Sinds ik weer weg kan af en toe voel ik me zo veel meer mezelf. Ik kan me alleen maar voorstellen dat dat voor hem ook zo voelt, en dat het heel gezond is dat we beiden zo’n momenten hebben. Zonder dat ik heel precies ga meten wie er het meeste heeft.

Anyway. Ik ben (bijna) altijd blij met de reacties, maar ik vind van die reacties van ‘wat voor Man heb jij nu’ nogal ongepast en veroordelend. Hij heeft ook niet bepaald een blog met zijn kant van het verhaal :). (Zou ZOOOO grappig zijn – een zakelijk feitenverslag van ons leven.) We zijn een Team. Een team dat taken verdeelt en dat taken samen oppakt. En we gunnen elkaar dingen. Tijd, eigen ruimte. Dat gaat twee kanten op. Ik geef de Man ruimte om in zijn vaderrol te komen. Hij geeft me ruimte om mijn moederrol niet te hoeven combineren met een baan als ik daar nog niet klaar voor ben (even verondersteld dat ik nog een baan heb, maar daarover later meer). Zo kan ik veel voorbeelden geven. Niet alles is altijd in evenwicht, maar dat is het leven.

We zijn een Team. We zijn hier goed in. Ik had met niemand anders een tweeling willen hebben dan met hem. Gisteren was alles klaar & opgeruimd en zaten we lekker samen ‘Friends from college’ te kijken. De kleine baby miepte, dus de Man viste haar uit bed. Toen zat ze zo gezellig bij ons op de bank te glunderen, en ik vond – ondanks het feit dat er nog steeds en altijd pijn en verdriet en frustratie en vermoeidheid in het leven zijn en ondanks het gegeven dat we de kleine baby niet willen leren dat ze lekker mee op de bank mag als ze niet wil slapen – het leven even echt helemaal zoals het hoorde te zijn.

14 gedachtes over “Team Kikkererwt

  1. Mooi verhaal.
    Rust reinheid en regelmaat zijn natuurlijk erg belangrijk en over het algemeen consequent zijn met kinderen. Juist daarom is een uitzondering om van te genieten

  2. Wat herkenbaar! Nee, het is niet altijd rozengeur en maneschijn, en ja er zijn wel eens frustraties of verwijten, maar ach, als het team daaruit leert om daarna weer op volle kracht te draaien en te genieten, is het dat helemaal waard toch 🙂

  3. Zo´n mooie post! Zeer duidelijk uitgelegd. Lijkt me een heel goed evenwicht dat jullie hebben gevonden.

    Toen ik met baby thuis zat en mijn man ging werken, heb ik hem ook nooit gevraagd ´s nachts op te staan, en dat lijkt me nog altijd normaal. Rekening houden met elkaar, heet dat. En ook nu nog hebben we daar zo´n ritme in: hij zorgt voor de ochtend-shift, ik doe de namiddag en de avond. Ik heb wel moeten leren het er´s ochtends van te nemen, en gewoon in bed te blijven liggen als ik nog moe ben (=altijd). Ik denk dat vrouwen het veel moeilijker hebben met gewoon wat tijd voor zichzelf nemen, dat daar altijd het schuldgevoel om de hoek loert. En in plaats van zelf wat meer leuke dingen te doen, proberen we dan onze wederhelft met een schuldgevoel op te zadelen. Heb ik ook gedaan, hoor. Het was een flinke klik, toen ik doorkreeg dat ik, in plaats van manlief te verwijten dat hij computerspelletjes speelde, gewoon zelf eens de was moest laten staan en een film voor mezelf opzetten. Dan gaat opeens een wereld open 🙂

    Anyway, jullie doen dat echt fantastisch! Heerlijk om dit te lezen ❤

  4. Wat aan grasduinen (heerlijk woord hé?) door je blogs van die eerste jaren. Ben er vrij zeker van dat jij daar ook nog regelmatig aan moet denken 🙂

    Je zelfvertrouwen valt me vooral op. Dit is hoe het werkt voor jullie, hoe jullie het beslist hebben, en daar kunnen jullie je achter zetten en dat moet een ander ook maar doen. Lijkt me een ontzettend goede basis.

    Not to self: een deftige babysitter vinden. Die vriendin van je, raadde die dus echt aan om om het moment zelf een babysitter te regelen, kan dat zomaar in NL? Land van melk en honing!!

  5. Heel herkenbaar, ook zonder tweelingbaby’s in huis. Mijn man kreeg de voorbije jaren heel wat kansen op het werk, samen besloten we dat hij er voor moest gaan. De zorg voor onze twee jongens kwam en komt daardoor grotendeels op mijn schouders terecht, in combinatie met mijn eigen werk. Ik krijg vaak commentaar, alsof hij de boeman is die zijn arme vrouw en kinderen maar laat aanmodderen. Het huishoudelijk werk is hier niet evenredig verdeeld, nee. Vind ik dat altijd even fijn? Ook niet. Maar zijn we net als jullie team, waarin beide partners kunnen groeien? Reken maar van yes. Dus regel het maar zoals het bij jullie past, zonder acht te slaan op die commentaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s