To fit or not to fit

Ik weet niet of ik er klaar voor ben er over te schrijven, maar meestal helpt het schrijven me wel orde te brengen in mijn hoofd.

Wat er gebeurd is:
ik ging naar het werk om mijn terugkeer te bespreken na een jaar (ziekteverlof, zwangerschapsverlof, onbetaald ouderschapsverlof) en de baas vroeg me of ik wel binnen de organisatie pas.

Achtergrond: een jaar is veel, ik ben toegewijd maar vaak ook kritisch en ik ben heel open geweest over mijn struggles om bv werk en gezin te combineren, in het verleden.

Uiteraard ben ik in huilen uitgebarsten. Ik ben flink ziek geweest (fysiek en mentaal), ik heb een tweeling gekregen, ik had sommige dingen ook graag anders gehad (dat ik supervrouw was en hoogzwanger nog 10 uur per dag kon werken ofzo). Ik had al mijn moed bij elkaar geschraapt en me bij elkaar geraapt en ik had er weer zin in, en zijn opmerking voelde als een soort koude douche. Met ijsblokjes.

Een wirwar van gedachten.
(Geen oordelen over mijn gedachten, het is gewoon een soort gedachtenregen die dan gaat druppelen en bij momenten stortregenen of zelfs hagelen.)
Hij heeft drie mensen aangenomen en heeft geen werk genoeg voor ons als ik terug kom.
Er is iets gebeurd achter de schermen, iets heeft zich tegen mij gekeerd, maar ik krijg er de vinger niet op.
Dit is niet eerlijk.
(…)

Wat ik het ergste vond, is dat hij me vast timmert met een aantal dingen. Hij heeft een aantal gebeurtenissen uit de context gehaald (bv tijdens mijn zwangerschap heb ik gevraagd om een tijdelijk lichter takenpakket omdat ik te ziek was om het land rond te rijden – nu zegt hij: je hebt zelf gezegd dat je iets anders wou doen – zonder de context mee te nemen!) en gebruikt die dingen tegen mij. Toen ik totaal verbaasd was, vroeg hij me of ik dan geen zelfreflectie heb, wat voor mij toch wel de meest gemene opmerking was. Want ik heb denk ik vaak te veel zelfreflectie en zelftwijfel, maar ik ben ook niet zo rad van tong om op een totaal onverwachte en naar mijn gevoel niet zo eerlijke situatie gevat en genuanceerd te reageren. Als mensen oneerlijk zijn in hun argumentatie, schrik ik daar zo erg van, dat ik ook weinig verweer heb.

Daar voel ik me boos en machteloos bij. Ik heb geen recht van antwoord gehad omdat het me zo zwaar overviel.

In de auto belde ik de Man. De Man is het zakelijke niet-emotionele type die niet snel partij kiest en al, maar hij zei tamelijk verbaasd dat hij dit toch wel erg vrouwonvriendelijk vond. Dit, na een complexe afwezigheid wegens een complexe zwangerschap.

De Man zei ook: ‘dit kunnen we aan’. En toen hield ik nog meer van hem. Omdat we het aankunnen. Maar ook omdat hij ‘we’ zegt. Met de Man win ik de oorlog wel.

Naast alle ontzetting en verbazing en niet weten hoe verder, en ook de boosheid, ben ik er ook van overtuigd dat ik geen slachtoffer wil zijn. Ik zie best dat het allemaal complex is en dat ik ook niet de makkelijkste ben in een team en veel dingen in vraag stel. (Tegelijk zie ik ook dat er in ons team een situatie is van formeel en informeel leiderschap en dat ik daarbinnen wat heb moeten schipperen.) Ik zie ook wel dat ik altijd heel erg mijn best heb gedaan. Ik wil het volledige plaatje zien, en me niet in een zielig hoekje plaatsen.
(En tegelijk klopt er gewoon ook echt iets niet aan de hele situatie.)

En wat er ook nog doorheen fietst, is dat hij uitsprak wat ergens onbewust al lang speelt. Dat ik mijn eigen bedrijfje wil, en dat ik daarvoor weg moet gaan bij het werk. Maar dat is spannend en ik weet niet of het lukt en daarom heb ik een map vol plannen, maar doe ik er niets mee. Het leek even alsof hij een instrument was van de synchroniciteit en mij een soortement schop onder mijn kont gaf om het nu maar eens zelf te gaan doen.

Binnen twee weken bespreken we hoe-nu-verder. Mijn boosheid bestaat naast mijn map vol plannen die ik elke dag aanvul. Met mijn hart heb ik al afscheid genomen en ben ik al gesprongen. Maar met dat vaste contract is het nog even kijken hoe dingen best afgerond kunnen worden, en of dat nu of later zal zijn.

32 gedachtes over “To fit or not to fit

  1. Inderdaad een serieuze koude douche, damn zeg! Net als jij zou ik ook achteraf tientallen goeie zinnen en argumenten kunnen formuleren, die je op het moment zelf totaal niet uitgesproken krijgt. Je staat voor een voldongen feit, want die baas was wel voorbereid, en jij totaal niet; Ja, op iets anders!
    Misschien is zelf iets opstarten inderdaad wel iets voor jou, en wat die Man van jou betreft: een behoorlijke Held vind ik hem.

  2. Wow dat vind ik toch ook wel grof! HIj kan zich vragen stellen bij je terugkeer, maar moet hij daarom zo op de vrouw gaan spelen?
    Ik ben na een jaar teruggekeerd, en ze hadden ‘mijn job gevrijwaard’, maar het is toch niet hetzelfde, en het voelt als knokken voor wat er was. En alweer dubbel en dik bewijzen, terwijl ik het gevoel had dat ik dat al wel mooi gedaan had. Dus ook niet rozegeur en manenschijn, helaas…

  3. Hoe zit het met de bescherming van moeders tijdens de zwangerschapsrust? Want dit is toch op het randje, niet? En inderdaad wordt de vrouw wel heel erg gespeeld. Heel veel succes alvast voor de komende periode, ik duim voor jou.

  4. Mijn beste vriendin ging na haar( normale) zwangerschapsverlof terug werken. Met frisse moed en gesmeerde boterhammen kreeg ze 5 minuten na aankomst haar ontslag…

  5. Oh, BAZEN! Gisteren net een paar wat jongere collega’s wat wijzer en cynischer gemaakt over hoe bazen je ineens aan de kant kunnen zetten, na een jarenlange meer dan betaalde inzet… Wat akelig voor je, maar wat fantastisch dat je zo’n lieve partner hebt! Mmm, misschien inderdaad kiezen voor een leuke afkoopsom, en dan iets moois voor jezelf beginnen? Sterkte met het verwerken, en met alle afwegingen!

  6. De complexiteit van de werkomgeving. De dynamiek. De veranderende omgeving. De impact van een baas op je leven. Even aangeven dat ik mogelijks wel wat op je lijk qua gedrag (open kritisch maar constructief zijn), en dat dit niet zo goed valt bij de meeste “bazen”. Op zich dank je wel voor het sharen.

  7. Een koude douche inderdaad. En het voelt zo fout van je baas om je dit bij het einde van je zwangerschapsverlof voor te schotelen. Maar misschien is dit wel net wat je nodig hebt op langere termijn en biedt het kansen die je anders niet zou hebben durven grijpen. Ik heb zelf een ontslag meegemaakt om redenen die mij niet eerlijk leken, geconstrueerd om een dubbele agenda te verbergen. De manier waarop dat ontslag er is gekomen heeft pijn gedaan en heeft nog steeds een wrange nasmaak, maar ik ben wel blij dat ik daar niet meer werk, het was niet de plek waar ik thuishoorde. Veel sterkte de komende tijd, het komt goed.

  8. Als ze van je af willen, is elke reden goed. De typische ‘pas je hier nog wel?’ is zowat altijd bruikbaar en trachten de schuld in de schoenen van de werknemer te schuiven, een veelvoorkomende doch zeer lage strategie…(‘victim-blaming’ genoemd) Enne, ‘vrouwonvriendelijk’? Wel, de meeste mannen die ik ken hebben me heel vriendelijke seksistisch behandeld, ik vind het een eufemisme. Dit is vrouwenhaat, weliswaar verbloemd onder andere werkgerelateerde woorden, doch vrouwenhaat want het heeft op je moeder-zijn betrekking.

  9. Dat het niet correct is, staat vast. Feit is wel dat als “ze” een stok vinden, ze ermee zullen slaan, ik zie het ook bij ons (toch een groot bedrijf) gebeuren.
    Ik wens je veel sterkte en succes!

  10. wow. ik lees al lang mee, heel stilletjes, het helpt perspectief te blijven zien hoe anderen moeten vechten (zeker in jouw periode voor de man). dit had ik kunnen schrijven, letterlijk, op dit moment, inclusief tranen en het gevoel oneerlijk behandeld te zijn en duizend goede antwoorden maar pas achteraf want helemaal onvoorbereid. vervang enkel de ziekte en tweeling door een zieke man (dus ook slechte timing!). voeg nog wat politieke spelletjes toe (of hoe macht van mensen soms liegende, gemene wezens kan maken, zeker tov waardegedreven, doodeerlijke medemensen).
    het is niet jouw schuld. jij bent open geweest, je bent geweest wie je bent, en je moet nu ook jezelf blijven – wat misschien niet gaat lukken met hetzelfde werk in deze sfeer? hoewel vluchten normaal ook niet mijn standaard reactie is… maar hoeveel energie zet je in bij het vechten tegen de bierkaai?
    ikzelf heb na enige tijd nu de afweging tussen 1) uitdaging/carriere/zelfstandigheid vs. 2) kinderen/partner/beetje zelfzorg/happyhome gemaakt en denk dat ik nu terug een tijdje een doorsnee halftime jobke zal doen, met voldoende ruimte voor prioriteit 2 plus hopelijk een half dagje of dagje per week bezig kunnen zijn met m’n zelfstandige droom (ik heb nog geen map, enkel een warrig hoofd). en pas volop te starten als de kinderen iets ouder zijn en mij minder nodig hebben en mijn man me ook terug helemaal kan steunen. met het ‘gevaar’ dat ik later weer niet durf te springen. maar wel met de redelijke garantie er niet onderdoor te gaan de volgende paar maanden en jaren.
    ik las ook net vandaag iets moois over beslissingen nemen: http://www.maaike.net/lezen/negentien-voor-tweeduizendnegentien
    en ik stuur een hoop hartjes. het voelt rot, maar het komt denk ik wel goed! op goede momenten beschouw ik het als een kado, want zelf was ik niet zo snel vertrokken :-p
    er rest ons alleen kiezen op buikgevoel, en dat kan ondanks gelijkaardige omstandigheden iets totaals anders zijn voor jou 🙂

  11. Jij ging naar je werk om je terugkeer te bespreken, de baas had een compleet andere (geheime?) agenda. Wat een laffe streek om op die manier met je in gesprek te gaan.
    En wat fijn om dan zo’n reactie van de Man te krijgen. Te weten dat je een team bent.

  12. oh oh, ik ben niet zeker of ik op basis van dit bericht de situatie kan doorgronden, maar dit is wat ik denk: jouw baas wil jou gewoon wegjagen. Hij/zij (ik zal overal gewoon hij zeggen voor de rest van de reactie) praat jou volgens mij een schuldgevoel aan, nl. dat jij er onvoldoende zou staan. Het lijkt alsof hij je zoetjesaan in de denkrichting stuurt waar hij je wil hebben, nl. “spontaan” vertrekken.

    Maar mijn buikgevoel zegt me: doe jij vooral wat JIJ wil dat er nu gebeurt. Wil je een eigen bedrijf starten? Zeker doen. Maar wil je dat alleen maar NU omdat jouw baad je weg wil, en zou je je plannen het liefst nog voor onbepaalde tijd uitstellen: hou dan zo hard je kan vast aan je eigen plan en noden. Je bent een werknemer. Je hebt alle recht om problemen te hebben en daarna weer terug te keren. Werkgevers besparen nog altijd enorm veel geld door mensen vast in dienst te hebben, want bedenk maar eens wat ze aan freelancers zouden uitgeven. Daar staat tegenover dat je als werkgever evenzeer als eens door periodes gaat dat je werknemer door zijn persoonlijke leven en projecten heel wat minder actief is. Met de bluts en buil, heet dat dan.

  13. Wat een k*t-reactie van je baas, zeg! Ik heb iets soortgelijk meegemaakt na een terugkeer na burn-out. Al was ik ‘maar’ 2 maanden out, het gaf mensen in de hogere hiërarchie van ons bedrijf precies het recht uitspraken over mijn functioneren als werknemer te doen. Soit, ik heb het naast mij neergelegd, min of meer, maar ik heb ook een leuke dienst en (net als jij :-)) meer dan genoeg haar op mijn tanden.
    Wat ik in jouw situatie zou doen: lekker passief-agressief zijn en lekker chill terug opstarten op je job (nee hoor, geen overuren!!) en gewoon op het gemakje verder reflecteren over wat je dan wel zou willen in je verdere professionele toekomst. Mijn ervaring is dat de mening van je baas maar 1 mening is en dat een professioneel netwerk veel ruimer gaat, waar je dan voor je verdere professionele toekomst ook weer van kan profiteren!

    Alleszins, hou ons op de hoogte en veel succes!!!

  14. Pingback: 20 dingen die ik graag doe | En ze leefden nog groen en gelukkig

  15. Pingback: No woman no cry | En ze leefden nog groen en gelukkig

  16. Pingback: De onverwachte wending | En ze leefden nog groen en gelukkig

  17. Pingback: De buitenkant en de binnenkant | En ze leefden nog groen en gelukkig

  18. Pingback: Sponzen en hun moeder | En ze leefden nog groen en gelukkig

  19. Pingback: Over een ontembaar kind en mijn spirituele bereik | En ze leefden nog groen en gelukkig

  20. Pingback: Het uur van de waarheid – en dat ik geen stoere millenial ben als het er op aan komt | En ze leefden nog groen en gelukkig

  21. Pingback: Iets nieuws beginnen | En ze leefden nog groen en gelukkig

  22. Pingback: Die keer toen ik een adviseur betaalde en vervolgens het advies in de wind sloeg | En ze leefden nog groen en gelukkig

  23. Pingback: Over verlangen naar een plek die niet meer bestaat | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s