Moeke op de kikkererwt

Op emoshit las ik dit: ‘Voor mij was mijn mama vanzelfsprekend altijd mijn mama. In mijn ogen was het dé job van haar leven, de enige. Het heeft lang geduurd voor ik besefte dat ze nog iets anders deed dan mijn mama zijn. Herinner je je dat nog? Dat je meer en meer dingen over je ouders ontdekte, dat je stilaan tot het besef kwam dat ook ouders échte mensen zijn. Dat ze een heel leven hadden voor ze jou kregen en dat ze heel dat leven ook gewoon verder aan het leven zijn. Dat ze niet op de aarde gezet zijn met als eerste en enige bedoeling om jou te dienen. Dat ze kind geweest zijn, jongere, geliefde. Dat ze niet alles weten.’

Meer dan een jaar was ik op de wereld om de baby’s te dienen. Eerst door in bed te liggen wachten op hun geboorte. Daarna door ze dag en nacht te voeden en te verzorgen.

Ik was bang dat het nooit terug zou komen. De goesting om andere dingen te doen. Het zelfvertrouwen om andere dingen te zijn. Ik heb 100 % bewondering voor thuisblijfmoeders en zie dat ze vaak bijzonder creatief en geëngageerd zijn. En een tijd lang heb ik gedacht dat ik zou thuis blijven en moederen, omdat ik me met de beste wil ter wereld niet kon voorstellen dat ik ooit terug naar kantoor zou willen, dat ik ooit terug klaar zou zijn voor iets, dat ik ooit terug iets belangrijk genoeg zou vinden om mijn best voor te doen, dat ik ooit terug gedoucht zou zijn voor acht uur ’s ochtends. Dat laatste is nog een twijfelgeval en ik ben er intussen vrij zeker van dat een volledige nacht slapen er niet meer in zit.

De Man noemt mij schertsend ‘moeke op de kikkererwt’. Dan begint hij van die dramatische verhaaltjes: ‘Het was alsof moeke op de kikkererwt altijd al in de straat gewoond had, niemand wist waar ze vandaan kwam of hoe oud ze precies was‘. Maar geloof het of niet, moeke op de kikkererwt wil weer werken. Een aantal dingen:

  • Gestart! Ik ben terug gestart met mijn bijberoep. Eerst was dat een vreselijke chaos, omdat ik wel opdrachten aannam, en er dan van uit ging dat ik dat wel eens tussen de borstvoedingen spontaan zou klaren. Maar het werd duidelijk dat dat niet helemaal zou lukken, met alle toestanden van dien. Intussen heb ik een systeem met vooral één oppas die goud waard is. Ze is liefdevol en enthousiast en pedagoge in opleiding. Ik laat haar ongeveer zes uur per week oppassen, verspreid over twee keer (dus 2 x 3 uur). Die uren ga ik dan werken op locatie, en als je mij bezig ziet zou je niet denken dat ik add heb :). Ik ben elke minuut van die uren in hyperfocus. Waar ik vroeger werkdagen had van acht uren die gedeeltelijk verlummeld werden (zitten twijfelen, praatjes met collega’s, lang over taken doen omdat het kon, …), is nu elke minuut optimaal benut. Ik geloof overigens enorm in het 30-urenproject van Femma, omdat ik nu ervaar dat meer uren niet perse meer opleveren.
  • Op locatie. Ik heb een plek gevonden waar ik voor 5 euro per uur kan werken, koffie & thee inbegrepen. Het is er een komen en gaan van freelancers en andere vrije vogels (hoewel ik nu naast een leraar zit die testen verbetert). De cappuccino is heerlijk en ik heb bijna altijd een latte art hartje. Ik werkte graag thuis, maar ik realiseer me ook dat ik de komende tijd (wegens aanwezigheid van de baby’s) waarschijnlijk nog weinig thuis zal kunnen werken. Die heerlijke dagen die ik ooit had waarbij iedereen de deur uit was en ik als enige thuis op zolder zat… Aaah. Voorbij. Voor minstens vier jaar. Buitenshuis werken heeft echter ook voordelen (zoals: je komt makkelijk in de hyperfocus-mood). Ik heb een aantal systemen en plekken uitgetest, maar deze relatief vrije plek (geen abonnement nodig en je betaalt per kwartier en belangrijk: er staat geen radio op!), bevalt me uitstekend.
  • Operatie Schoon Schip. Mijn depressie was niet alleen verwoestend voor mijn zelfvertrouwen, maar ook voor de orde en het overzicht in mijn leven. Ik heb heel veel losse eindjes die ik nu probeer af te hechten in operatie Schoon Schip. Het is schaamte-werk: dingen die ik al lang had moeten doen of te lang heb laten liggen, en die ik nu moet oppakken. Maar dat is de enige manier om het af te sluiten.
  • Betaalde arbeid. De fantastische oppas kost me 7 euro per uur. Een uurtje werken op locatie 5 euro. Een uur werken kost me dus 12 euro. Dat is absurd en staat niet echt in verhouding tot het aantal opdrachten dat ik nu heb (en met bv operatie Schoon Schip verdien ik niets, behalve zelfrespect opbouwen en herstel). Het is een keuze, om te investeren in mezelf. Om weer op de rails te geraken.
  • Kinderopvang. We zijn nog steeds bezig met de zoektocht naar kinderopvang. Ik blijf erbij dat dat in Nederland duur en complex is (lees ook het stukje van deze mede-twinmoeder). Omdat de regels in de kinderopvang veranderen (1 opvoedster per 3 ipv 4 baby’s nodig), nemen opvanglocaties ofwel meer personeel aan, ofwel weigeren ze baby’s omdat peuters goedkoper zijn om te verzorgen. Kortom: de Nederlandse vrouw heeft het echt niet zo makkelijk. Het ziet er naar uit dat we geen oplossing gaan vinden (een oppas aan huis, is goedkoper omdat we dan per uur en niet per kind betalen) voor het einde van mijn ouderschapsverlof, dus ik ga volgende week met de baas praten om mijn onbetaalde verlof te verlengen. Daarna kan ik max 3 dagen per week terug, want een oppas aan huis kan je maar voor 3 dagen in een voordelig stelsel. Ik zou niet terug naar België willen, maar dat is in België toch een pak beter geregeld én je krijgt (oud of nieuw systeem) meer kindergeld (in Nl: 200 euro per drie maanden per kind). Maar even terug over opvang: de jaren tot de kinderen naar school gaan, ga ik letterlijk voor een paar honderd euro per maand werken. Daar moet je al flink gemotiveerd voor zijn, en dan is dat alleen nog maar zo omdat ik hoogopgeleid en dus relatief goed betaald word. Ik vraag me eerlijk gezegd oprecht af hoe onze eventuele oppas haar kinderopvang regelt en het stoot me ook tegen de borst om iemand als een soort ‘huispersoneel’ aan te nemen en van haar te vragen haar leven te plooien naar de uren dat wij werken, voor de kids te zorgen, de was op te vouwen en te zorgen dat er eten op tafel staat als we thuis komen (en tegelijkertijd lijkt het me het feestelijkste ever).
  • Organisatie. Vanochtend appte ik de Man dat ik een #evaatje gedaan had. Eva staat hier voor mijn grote voorbeeld: iemand die sterk en gevoelig tegelijk is, iemand die een boek geschreven heeft, iemand die creatief en boss lady tegelijk is, iemand voor wie productiviteit niet clean en mannelijk is (als in: jezelf managen en werken in een bubbel waar geen was, afwas en zieke kinderen bestaan), maar iets is van het echte modderige en rommelige (familie) leven. Mijn #evaatje was een verbetering in ons leven, dat de boel wat makkelijker en efficiënter maakt. Ik had een weekmenu gemaakt en de boodschappen laten bezorgen… IN MIJN KEUKEN. Dat is iets dat Nederland voor heeft op België begreep ik. Door onze straten scheuren autootjes van verschillende supermarkten, met aardige bezorgers die je boodschappen met liefde even op je aanrecht zetten. Had ik het gevraagd, hij had de frigo nog even monter gevuld, geloof ik. Dit #evaatje past in het ‘wakker worden’. Ik ben precies zo lang niet wakker geweest, door de moeilijke zwangerschap, de depressie, de tijd met twee mini’s. En nu word ik wakker en wil ik weer wat en ben ik hard bezig met het leven efficiënter en handiger te organiseren en heb ik daar nog lol in ook.

Misschien maakt de Man binnenkort een nieuw verhaaltje: ‘Moeke op de kikkererwt. Niemand wist precies waar ze vandaan kwam, hoewel haar Belgische tongval iets verraadde. Naast de zorg voor haar lieve kindjes, managede ze het huishouden als een professional en was ze ook nog eens bijzonder succesvol in haar werk.’

Haha. Wishful thinking mag, toch?

13 gedachtes over “Moeke op de kikkererwt

  1. Dan vul ik het verhaaltje nog graag even aan met: Moeke en de Man hervonden hun liefde voor elkaar nu Moeke haar leven weer in eigen hand heeft. Niet dat de liefde ooit weg was maar het was even zoeken tussen alle hoogte-en dieptepunten. En ze leefden nog lang en gelukkig!

  2. boodschappen thuis bezorgd krijgen is hier ook iedere week aan de orde en ik vind het iedere keer weer fantastisch fijn!

    over de kosten van de kinderopvang, die zijn heel hoog als het gezamenlijk inkomen hoog is. Ik snap je frustratie over het werken voor een paar honderd euro meer per maand, maar ik hoop dat je de omslag kan maken naar een gezamenlijk inkomen en gezamenlijke lasten, de kinderopvang maakt het ook je man mogelijk om te werken, niet alleen jou.

    in die zin is het nog best een mooi systeem, ik zie professioneel gezien veel financiele gegevens van gezinnen en alleenstaande moeders met een beperkt inkomen hebben de kinderopvang echt voor een paar tientjes per maand geregeld.

    • Eens met de reactie van Pieke. Als alleenstaande moeder met een laag inkomen betaalde ik bijna niks voor de opvang. Ik mis ook erg de rol van de Man in je verhalen. Hij kan wat minder werken, dat geeft jou ook ruimte. Boodschappen doen en koken kan hij toch ook? Alle lasten en oplossingen lijken wel erg bij jou te liggen. Hij zal waarschijnlijk goed verdienen, maar een beetje modernere verdeling komt iedereen ten goede. Verder fijn dat je je weer een beetje jezelf begint te voelen.

      • De Man werkt vier dagen. Hij kookt regelmatig, ruimt voortdurend op en doet boodschappen als dat nodig is. Hij is meer secuur dan ik in het huishouden, en als ik eens een avondje weg ben, gebruikt hij die tijd om hier verbeteringen aan te brengen (lees: opruimen, organiseren). Geen klagen over de Man dus. Maar het is nu wel zo dat ik geen inkomen heb (ouderschapsverlof) en hij dus verdient voor heel ons gezin. Ik wil hem daarin ook faciliteren want ik vind het niet vanzelfsprekend dat hij alles betaalt. Daarnaast: mijn werk is jammer genoeg op de helling komen te staan, daarover schrijf ik later meer. Dus voorlopig is er niet heel veel te kiezen.

    • Heel blij voor die alleenstaande ouders. Anderzijds ken ik veel tweeverdieners hier die behoorlijk diep in de buidel moeten tasten als de maandelijkse opvang-rekening komt. Ik wil niet klagen want we hebben niets tekort, maar doordat opvang zo een immense kost is in Nederland, niet alleen voor ons gezin, is het volgens mij vooral voor vrouwen nog steeds minder vanzelfsprekend om zo veel te werken als ze zouden willen. Ik denk dat het feit dat de Nl vrouw veel minder werkt dan de B, echt daarmee te maken heeft. In B is opvang meer beschikbaar, kwalitatief goed en betaalbaarder, dus is het vanzelfsprekender er gebruik van te maken.

  3. Edit: een lange reactie, maar kinderopvang & kosten vind ik ZO belangrijk in het leven van gezinnen.

    Wat Pieke hierboven zegt over ‘de kosten verdelen over 2 inkomens’ en zien als ‘nu kunnen we allebei werken’ is een echte eye opener voor mij. Ongelooflijk dat ik dat nooit zo gezien heb.
    Tegelijk blijf ik een hevig voorstander van hetzelfde principe van kosteloos onderwijs ook op kinderopvang toe te passen en/of die écht betaalbaar te maken. Ik spreek nu als Belg, maar denk dat het ook geldt voor NL. Als natie mogen we er oprecht trots op zijn dat de meeste gezinnen gebruik mogen, kunnen en willen van openbaar onderwijs. Dat is wereldwijd gezien nog lang niet de norm, zelfs niet overal in West-Europa (bvb Frankrijk als i het goed begrijp, waar een heel subsysteem bestaat van half-betalend-onderwijs naast de écoles publiques). Maar voor onze -2,5-jarigen en de mensen die hen verzorgen reken we wél kostgeld voor de kinderopvang. Akkoord, maar inkomen, maar het kan SNEL gaan. Waarom behandelt de regering kinderopvang als een luxeproduct?
    Daarnaast denk ik dat grote prijsverschillen niet goed zijn voor de sociale cohesie. Zelf kon ik lang gebruik maken van de regeling voor alleenstaanden + studeerde ik, en daardoor was voltijdse kinderopvang effectief maar een beperkte uitgave voor mij. Aan de andere kant van het spectrum zat familie van me, 2 goed verdienende voltijds werkende volwassenen, die op een bepaald moment 2 kinderen onder de 2,5 hadden en 800 euro aan kinderopvang moesten uitgeven. Zo’n groot verschil tussen mensen die minstens wat kinderen betreft in dezelfde levensfase zitten, en deels met dezelfde uitdagingen kampen, dat vind ik vragen om wrijvingen (niet dat dat gebeurde tussen mijn familie en mij, maar bon, groter plaatje schetsen en alles).
    Tot slot vraag ik me altijd af hoe zo’n groot bedrag ophoesten je beïnvloedt in je verwachtingen tegenover de verzorgsters en de crèche. Zelf was ik vooral dankbaar, ook als er me eens dingen tegenzaten. Maar als je zoveel betaalt, word je dan vanzelf niet vooral klant, heb je dan niet vanzelf ook wel hogere verwachtingen? En hoe beïnvloedt dat het management van een crèche? Dan kan je je afvragen: hoe kind-gemotiveerd zijn maatregelen als minder verzorgsters per kind, en hoe hard speelt het ‘klanten waar voor hun geld bieden’ of ‘hogere prijzen verantwoorden’ hier mee?

  4. Hoi daar,

    Dit zal wel heel belachelijk klinken, en toch schrijf ik het neer.
    Het komt door die reactie van hierboven, die beroert wat in mij.

    Nooit vergeet ik het gesprekje dat ik ooit had met mijn oudste zoon, toen hij kleuter was.
    Hij hoorde alsmaar bij vriendjes op school over “de crèche”. Wat is dat, mama ?

    Je moet het zelf eens proberen uitleggen aan een knulletje van 4. Echt.
    Dat is een plek waar kindjes gaan, babietjes en kleine kindjes, terwijl hun mama en papa uit werken gaan. Er zijn daar verzorgsters, en het is hun werk om voor die kindjes te zorgen terwijl hun eigen mama en papa uit werken zijn.
    ???
    Kan je je de blik van die kleuter voorstellen ?

    Dus jij gaat werken en wij gaan daar en iemand anders werkt daar om voor ons te zorgen ?
    Ja.
    Maar waarom ? Waarom zorg jij dan niet gewoon voor mij ?
    Sja, ik doe beter wat anders en die mevrouwen daar doen dat zo graag (?).
    Zo hebben we dat bedacht en verdeeld, de taken.
    Ieder is goed in wat anders. Je ‘werk’.
    En voor jou zal dat ook wel het beste zijn ?
    Of toch niet ?

    Als je dat zo bekijkt is het een heel krom idee, toch ?
    We vinden het allang gewoon omdat iedereen dat zo doet, maar eigenlijk…

    Ik lees wat hierboven staat over die kinderopvang gratis ter beschikking stellen als een recht voor iedereen, een basisbehoefte. Dus zet ik dit hieronder :-).
    Opdat het niet zO normaal zou worden dat niemand de gekte van het hele idee niet meer ziet.
    En opdat iedereen die het anders wil doen zich niet zelf gek zou hoeven te voelen…

    • Ik begrijp wat je zegt. Ik voel heel vaak de spanning tussen moeder zijn (en het inderdaad absurd vinden om iemand te betalen voor wat ik liefst zelf wil doen) en mijn vleugels spreiden. Ik ben ook al jaloers op de eventuele oppas, wat toch ook veelzeggend is :).

    • Niet iedereen kan en mag zijn werk zomaar onderbreken natuurlijk….. En dan zit je wel met een probleem als je het later terug wil opnemen.
      Zelf ben ik zes jaar thuis gebleven voor de kinderen. Ik kon mijn oorspronkelijk werk niet terug opnemen, omdat ik echt ontslag moest nemen (er bestonden toen nog geen tijdelijke onderbrekingsmogelijkheden), en dat heb ik daarna wel gemist….
      Maar dat ik bij de kindjes kon blijven vond ik echt wel super. Zij ook , vermoed ik 🙂
      En zo heeft alles voor- een nadelen. Het is niet eenvoudig om altijd het ideale besluit te kunnen nemen.
      Of….. ideaal bestaat gewoonweg niet….

    • Neen, dat bedoel ik echt niet, dat kinderopvang een basisbehoefte is. Ik heb mijn oorspronkelijke reactie wat ingekort, maar er stond eigenlijk nog bij:

      ‘ik hou zeker geen pleidooi voor kinderen verplicht naar de opvang te sturen, of quasi-verplicht, zoals school. Wel dat gezinnen écht kunnen kiezen.’ Echt kunnen kiezen, dat vind ik wél een enorme meerwaarde. Jij ook, geloof ik. Want jij wil kunnen kiezen om zelf voor je kind te zorgen de eerste jaren. Ook daar valt een pleidooi voor te houden: kunnen we dat vandaag wel in volle vrijheid kiezen?

      Ik heb ook niet gezegd dat het ‘gratis’ moet, daar hangt voor mij al snel de connotatie van ‘gratuit’ aan. Wél dat het, naar model van onderwijs, op waarde geschat wordt en bereikbaar wordt voor wie wil. Ik vind nog altijd dat een overheid heel verstandige keuzes maakt als ze investeert in wat gezinnen ten goede komt.

      Uit jouw betoog leid ik af dat jij vindt dat het gezinnen of zeker kinderen ten goede komt als de verzorging de eerste jaren grotendeels of volledig door ouders opgenomen wordt. Ik stel daar tegenover: waarom zou er maar 1 model zijn dat werkt of haalbaar of gewild is door iedereen?

      Neem nu mezelf. Zonder de crèche weet ik niet wat er geworden van mijn babyzoon, en had ik misschien wel grenzen overschreden. Ik kon het echt niet, de hele dag bij mijn baby en, later, peuter zijn en voor hem zorgen. En dat is nog helemaal los van andere grote voordelen die de crèche me schonk: studeren, werken, contact met andere mensen. Ik studeerde graag, ik werk graag, ik neem veel minder graag de zorgtaken voor jonge kinderen op. Maar wie weet of ik niet over een paar jaar beslis dat ik veel meer tijd met mijn opgroeiende kind wil doorbrengen, en maar daar dan wél super bij voel? Conclusie: mensen zijn anders, omstandigheden ook, er is niet 1 oplossing voor iedereen.

      Laten we dus niet die kant opgaan die ons voorschrijft wat goed moederen is. Voor de ene is dat thuisblijven, voor de andere deeltijds opvang, voor nog een ander voltijdse opvang. Maar ik blijf erbij dat geld daar een minder grote rol in zou moeten spelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s