Scènes uit een tweelingleven #4 – stand van zaken

Het is altijd een beetje moeilijk om over kinderen te schrijven. Want het is zo ‘gewoon’ en tegelijkertijd voor mij en de Man het middelpunt van het heelal. Sowieso is het schrijven de laatste tijd wat moeilijk. Dat heeft te maken met het ongestructureerde leven met twee baby’s, maar ook met de zoektocht naar wat ik wil vertellen. Mijn uitjes bijvoorbeeld wil ik best opschrijven, maar ik weet niet of mensen echt zitten te wachten op lijstjes van films die ik zie, boeken die ik lees of anderszins. Wat ik denk ik hier altijd gedaan heb, is dat praktische niveau ‘overstegen’ (in de zin van: dat ik meer meta-dingen schrijf, bijvoorbeeld waarom het mij deugd doet alleen naar de film te gaan in plaats van welke films ik heb gezien deze maand), simpelweg omdat ik mezelf verre van een type vind dat advies of tips aan anderen kan geven. Ik voel me eerder de kluns of chaoot van blogland, en zoals we allemaal weten: verstandige blogs met slimme tips zijn er al genoeg.

Maar dus. De kinderen. Hoe gaat het daarmee? Enkele losse dingen.

  1. De jongens. We hebben de kerstvakantie met behulp van een whiteboard en post-its goed gestructureerd. Elke dag een activiteit, geen lange dagen hangen en spelen. Ik ben niet zo van het structureren en plannen, maar ik weet nu heel goed waarom het goed is. Eerst en vooral komen spontane acties er toch niet van. Nee, wij gaan niet spontaan eens schaatsen met de jongens. We hebben een tweeling van zes maanden die we immers niet alleen thuis kunnen laten. Vervolgens kan je door vooruit te plannen en te denken ook een evenwichtig programma opstellen. Een theater, een film, een keer schaatsen, een indoor-speelhel. Tenslotte ben ik niet iemand die ‘zin’ heeft in dingen, zoals een indoor-speelhel, maar als je er op ingesteld bent en je de dag er rond organiseert, doe je het en besef je dat het nog niet zo gek is om met een koptelefoon op en een cappuccino tijdschriftjes te lezen tussen de joelende kinderen, terwijl de Man thuis vader-dochters-tijd heeft.
  2. De jongste zoon heeft het wat moeilijk. Hij treuzelt met alles en gooit ongeveer overal met zijn pet naar. Het is ontzettend irritant en ik heb daar verschillende gedachten bij. Namelijk: hij heeft twee zusjes gekregen, alles is anders, dus hij heeft tijd nodig. Ook: hij heeft vast ADD zoals ik. Ook: fuck, hij lijkt op zijn vader (en dan zie ik hem al volledig van het pad afgeraken doordat hij zich nergens voor kan motiveren). Ook: het is vast ook iets in de interactie. M.a.w. het kind VRAAGT iets van mij of toont mij iets, misschien wel over mezelf. Maar ik ben ZO geïrriteerd dat het heel moeilijk is om hier constructief mee om te gaan. (Irritatie doordat ik elke opdracht drie keer moet geven, hij standaard niet luistert, hij sommige dingen wel doet maar er dan met zijn pet naar gooit – zo vind ik zijn vuil ondergoed standaard naast de wasmand in plaats van er in.) De grote broer heeft een excellente periode met veel zelfsturing. Ik hoor hem wel eens nare dingen zeggen tegen zijn broer (categorie: ‘jij bent diarree’), maar dat lijkt me broers eigen. Toch? Zeg gewoon ja.
  3. De baby’s zijn een half jaar. EEN HALF JAAR. Om de balans even op te maken. We zijn moe. Het huis is een puinhoop. De nachten zijn nog zeer sterk onderbroken. De borstvoeding is bijna op (ik geef nog vier keer per dag melk aan de baby’s, maar dat zijn eerder symbolische slokjes denk ik – het voelt gewoon alsof ik amper nog melk heb, heeft ook te maken met het feit dat ik telkens ik ongesteld word – sinds de geboorte al vijf keer – zucht – een enorme productiedip heb). De baby’s doen het vrij goed. Uitdagingen zijn momenteel: structuur (ze slapen om 9u30 ’s ochtends 1u tot 1,5 uur en rond 13u ook nog eens, maar veel te weinig/te kort, waardoor het laatste deel van de dag – tussen 16 en 19u, altijd ploeteren is). Slapen. De oudste baby zet het elke avond meermaals op een krijsen, het lijkt alsof ze bang is. Helaas heeft ze ook een enorm stemgeluid dus maakt ze haar zus ook wakker en dan is het echt lol, met twee overspannen baby’s. Laatst suggereerde iemand tien keer na elkaar: laat ze anders gewoon eens een avondje huilen. Maar dat kan dus niet met tweelingen, want dat escaleert enorm. De onrust slaat over en voor je het weet zijn ze beiden totaal over de rooie. Wat leuk is: ze spelen, ze zitten in stoeltjes, ze maken steeds beter duidelijk wat ze willen en wie ze kennen. En ze verschillen dag en nacht, uiterlijk (hoewel er mensen zijn die ze niet uit elkaar kunnen houden) en karakterieel. We hebben een zenuwachtig mager pittig dingske en een gezapige rondbillige lieve baby.

Waar ik vaak aan denk is dat het oneerlijk doch logisch is dat er vaak een conflict is tussen moeders en kinderen. Ik ben me met de baby’s aan het loswrikken uit de symbiose die een hele tijd geduurd heeft (vanaf de conceptie tot nu). Natuurlijk ben ik er meestal, maar ik ga dus ook wel eens alleen op stap of ga een paar uur werken (bijberoep). Het kost zo veel (o.a. verontwaardiging, angst, …) om dit loswrikken te realiseren en eigen ruimte op te eisen, en ik kan me voorstellen dat dit proces veel mixed feelings teweeg brengt bij de baby’s. Ik zie nu ook dat de Man zich niet hoeft los te wrikken, die moet net de omgekeerde beweging maken, namelijk zich binden. En in verhalen van vrienden over de band met hun moeder, hoor ik vaak dat het net wel of net niet (voldoende) verbreken van de symbiose, hen gevormd heeft tot wie ze zijn, en dat daar vaak een portie wrok ten opzichte van de moeder bij zit. Elke poging om eigen ruimte te claimen, stoot tegen een soort verzet. Zit ik eens een uurtje te bloggen, word ik zes keer gestoord. Ben ik een avondje weg, krijg ik berichtgeving over hoe het thuis gaat met al meermaals de suggestie dat ik terug zou komen om de boel te sussen (het is een tweelingding: vanaf ze beiden overstuur zijn, is het ontzettend hysterisch en bijna niet te managen voor één ouder). Sta ik in de douche, worden me vragen gesteld over waar dingen liggen of hoe dingen moeten. Tot en met dat ik wel eens billen afveeg vanuit de douche. Mijn voornemen om gewoon ruimte te nemen, alsof het normaal is, heeft hier nog wat voeten in de aarde.

16 gedachtes over “Scènes uit een tweelingleven #4 – stand van zaken

  1. Oh, zoveel herkenning hier, maar dat met 2 keer 1 kind (dus wel eenvoudiger). Die ruimte nemen wordt hier gemakkelijker naarmate mijn vriend meer vertrouwen heeft in het feit dat hij de kindjes ook kan troosten (maar dat duurde jammer genoeg wel een jaar).
    In ieder geval blij met de update en dat de meisjes en jongens het goed doen!

  2. ik ben een dochter en ik heb alleen maar dochters, dus misschien is het met mannen en jongens uiteindelijk hetzelfde, maar vanaf het vrouwenfront gesproken: dochters voelen zich altijd wel ergens over tekort gedaan door hun moeder in het vasthouden/loslaten-proces. Het zij zo, we doen ons best.
    En mijn moeder deed ook haar best.
    Lang geduurd voordat ik er zo tegenaan kon kijken 🙂

  3. Ik las nog niet alles, maar over je twijfel om te delen wàt je juist deed: awel hetvolgende: Vanmorgen in de trein dacht ik aan jou, tijdens het soezen en muziek luisteren. Ik ken jou eigenlijk helemaal niet. maar in lang vervlogen tijden kwam ik eens, geen idee meer hoe, op je blog terecht, waar je schreef over nils frahm. ik was benieuwd, en nu luister ik smorgens al enkele jaren op de trein heerlijk soezend als mijn gemoed Nils nodig heeft. Dus merci ❤

  4. Over het delen: ja graag! Zelf ook met de Artist’s way aan het spelevaren (er al mee bezig en toen ik hier op je blog – die ik heel graag lees, praktische én meta-dinges – hetzelfde tegenkwam, feestje!) en inspirerende verhalen zijn altijd welkom!
    Over de kinders: geen tweeling, maar voor de rest veel check kunnen zeggen (onder andere de “jij bent diarree”)… dus wees gerustgesteld!

  5. hier gewoon ruimte in te nemen, alsof het normaal is …
    hèhè
    dat lijkt me voor mijzelf eigenlijk ook wel een voornemen !
    blij je nog eens te lezen !!! hou je goed !
    (en ik moet toch aan je denken als ik zie dat ‘the artist’s way’ in bib leuven voortdurend gereserveerd is .. zou dat toeval zijn ? 🙂 )

  6. De manier waarop je zelf moedert, maakt je kind tot wie het is. Daar raak ik (als dochter) meer en meer van overtuigd. Een kind mag weten (gevoelsmatig of woordelijk) dat het het leven van zijn ouders overhoop haalt, maar het mag nooit, nooit richting verwijten neigen. Da’s een belofte die ik mezelf (als moeder) heb gemaakt.

    • Daar volg ik je volledig in. Ik las echter ook dit op emoshit: ‘Voor mij was mijn mama vanzelfsprekend altijd mijn mama. In mijn ogen was het dé job van haar leven, de enige. Het heeft lang geduurd voor ik besefte dat ze nog iets anders deed dan mijn mama zijn. Herinner je je dat nog? Dat je meer en meer dingen over je ouders ontdekte, dat je stilaan tot het besef kwam dat ook ouders échte mensen zijn. Dat ze een heel leven hadden voor ze jou kregen en dat ze heel dat leven ook gewoon verder aan het leven zijn. Dat ze niet op de aarde gezet zijn met als eerste en enige bedoeling om jou te dienen. Dat ze kind geweest zijn, jongere, geliefde. Dat ze niet alles weten.’
      Ik wil mijn dochters (en zonen) graag voorleven dat ik meer ben dan een moeder, maar ook gewoon een echt mens. In het gezin waar ik vandaan kom, werd er vaak de nadruk gelegd op de gemaakte offers. Dat voorbeeld wil ik niet geven. Ik maak offers, maar ik zorg ook dat ik aan mezelf toe kom en zelf iemand ben, buiten een moeder. Omdat dat mijn kinderen van veel verantwoordelijkheid om mij gelukkig te maken bevrijdt ;). Dat is immers mijn eigen verantwoordelijkheid.

  7. Zestien weken intussen sinds een eeneiige tweeling zijn intrek nam in mijn baarmoeder. Vandaag heb ik tijdens mijn dagelijks kwartiertje tweeling-dingen-opzoeken jouw blog ontdekt en praktisch uitgelezen. Hoe zot is het dat je in deze tijden iemand van haar noch pluim hoeft te kennen en toch haar schat aan meta-tips gewoon ter beschikking hebt? Blijf hier doen wat je doet, want je doet het goed en het inspireert mij als fervente bloglezer om er zelf ook gewoon eens aan te beginnen/het vol te houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s