Aan Vala – over dat feminisme

Hoi Vala,

Wat ben ik dol op me-to-we, waar jij veelvuldig op publiceert. Het is ideaal leesvoer tijdens de nachtvoedingen, en die zijn er nogal veel met mijn drie-maanden-oude-tweeling.

Laatst las ik dit stuk van jou. Daar ben ik nu al dagen over aan het nadenken, dus ik schrijf je graag een reactie.

Tot mijn eigen grote verbazing ben ik eventjes thuis-blijf-mama, wat betekent dat ik zonder inkomen thuis blijf om voor mijn tweeling van drie maanden te zorgen. En de andere kinderen. Had het me drie jaar geleden gezegd, ik had je niet geloofd. Echt niet. Toen was ik kostwinner in mijn single-mum-gezinnetje, moest ik de kinderen elke weekdag uitbesteden en vaak ook ’s nachts. Ik reed 2000 km per week, was erg stoer en haantjes-achtig. En ik was permanent moe. Zo moe, zo moe dat ik er pijn van had in mijn spieren en gewrichten. Maar volgens jouw definitie was ik vast erg feministisch. Want ik liet me niet aan de haard binden met mijn kroost, verdiende mijn eigen inkomen.

Dat vond ik toen ook stoer enzo, maar nu niet meer.

Waarom niet?

  1. Hechting. Ik geloof dat mijn kinderen mij (en/of mijn partner) nodig hebben om te hechten, om een goede basis-veiligheid op te bouwen. En daarom ben ik het hartverscheurend gaan vinden dat we vaak niet anders kunnen dan na 10 tot 12 weken onze kleintjes voor volle dagen aan de opvang te droppen.
  2. Een clubje. Ik geloof dat wij als gezin een clubje zijn. Toevallig werkt het in dit clubje zo dat de Man meer verdient en dus buitenshuis gaat werken en ik heb borsten en ik blijf thuis omdat ik de baby’s zelf nog lang wil voeden. Het zou ook anders kunnen zijn (nou ja, dat van de borsten liefst niet natuurlijk). Ik wil mezelf niet meer als één of ander individu zien, maar ik zie ons als een clubje die samen de boel zo aanpakt zodat de meeste club-lidjes best tot hun recht komen. Dat is veranderlijk. Dat is binnen drie maanden anders dan vandaag. Dan sturen we bij.
  3. Feminisme. Ik vind feminisme niet hetzelfde als beantwoorden aan het mannen-ideaal (geld verdienen, buitenshuis werken, meedoen in de mannenwereld). Ik zou ook willen dat mannen dat niet sowieso hoeven te doen. Ik geloof dat een andere wereld mogelijk is, één waarin andere dingen belangrijk zijn. En bijvoorbeeld zorgen ook gewaardeerd wordt, en niet als een minderwaardige keuze voor een ambitieloze trien wordt gezien.
  4. Tijd. Verandering is de enige constante. Ik geloof niet dat alles nu en tegelijk moet. Nu is de tijd om hier te zijn en mezelf geen pijn te doen door mijn droppies elke dag bij iemand anders te laten. Binnen een paar maanden wil ik misschien wel weer de wereld in.
  5. Keuzes zijn niet individueel. Keuzes worden beïnvloed door onze samenleving, en door principes die we met de paplepel hebben meegekregen. Ik functioneer nu in een Nederlandse samenleving waar ik weinig context zie voor vrouwen om echte keuzes te kunnen maken. Ik ‘geniet’ nu bijvoorbeeld van onbetaald ouderschapsverlof. Mijn zwangerschapsverlof was na 12 weken alweer op. Mijn Man wordt niet gestimuleerd om tijd te nemen om zorg voor de kinderen te dragen. Opvang is in Nederland zo duur dat mijn hele loon er binnenkort naar toe gaat (er is belastingsteruggaaf, dan krijg ik ongeveer 40% terug denk ik). Het goedkoopste is dan nog een oppas aan huis nemen, maar dat is maar handig in een statuut voor drie dagen per week, dus moet er weer eens wat van mijn werktijd af. Of die van mijn Man natuurlijk. En ik heb net ontdekt dat we leges moeten betalen om iemand hier in huis voor de kinderen te laten zorgen, en dat ook die leges 700 euro is, te betalen aan de gemeente om ons huis goed te laten keuren als opvang-locatie, terwijl die kinderen hier natuurlijk gewoon wonen. En 100 euro per maand aan het bureau dat de thuisoppas aanneemt en de administratie doet. Niet echt heel handige maatregelen allemaal, en de keuzevrijheid neemt toe naarmate je ofwel een goed netwerk hebt OF je veel verdient.

Kunnen  we even niet zo simpel doen en alles bij het individu leggen? Mag er enige nuance zijn? En mogen we een nieuwe feministische bril opzetten?

Tot vannacht, ik lees je om 10, om 1, om 3, om 5 en om 7.

Hartelijk,

PodK

 

Advertenties

19 gedachtes over “Aan Vala – over dat feminisme

  1. Je hebt helemaal gelijk Prinses. Als ik een periode thuismama ben omdat ik het belangrijk vind om mijn kind geborgenheid te geven, ben ik niet automatisch een sloof die mijn stemrecht wil opgeven.
    Ik wil voor mijn kinderen zorgen en ze een stevige basis vol liefde geven. Daarmee draag ik flink bij aan de maatschappij, zonder daarvoor betaald te krijgen. Ik leer mijn kinderen dat het prima is om je eigen ambities tijdelijk opzij te zetten voor iemand die mijn zorg en liefde nodig heeft.

    Inmiddels hebben we alle varianten wel gehad: beide 80% werken, thuisblijfmama, parttime-werk voor mij en een papadag, gastouder aan huis, gastouder buitenshuis en kinderdagverblijf. Het is per kind, per baan, per gezin en per jaar een zoektocht naar de beste combinatie.

    Inmiddels combineer ik een fulltime opleiding, baan en gezin met 4 kinderen. Het kan wél hoor, Prinses, je ambities straks afstoffen en er plezier aan beleven. Het komt vanzelf weer goed, over een jaartje. Laat je niet gek maken!

  2. Ik las één zin en dacht direct… YES. “Ik vind feminisme niet hetzelfde als beantwoorden aan het mannen-ideaal (geld verdienen, buitenshuis werken, meedoen in de mannenwereld).” Niet dat ik een idee heb wat feminisme nu juist wel of niet is. Misschien lees ik dat stuk van Vala nog wel eens.

  3. Wat een ontwapenende en rake reactie! Ik heb me vorig jaar nog uitgebreid moeten verontschuldigen bij een carriere(zogenaamde)vriendin omdat ik na mijn academische studie voor de kinderen gekozen heb, of liever gezegd, het gezin. Een frontale aanval van haar kant, fel feministisch, en dat nadat ik haar geheel, vervuilde, huis voor haar gepoetst had na een operatie aan haar hand. Waar waren haar feministische carriere vriendinnen trouwens?

  4. Dat is het helemaal, prinses!
    We zijn echt toe aan een herdefiniëring van feminisme, want het wordt zo vaak gebruikt om mannen én vrouwen een schuldgevoel aan te praten.

    Terwijl feminisme er (in mijn ogen) gewoon om gaat dat ALLE taken van belang zijn. Dat zorgen en huishoudelijke taken niet ondergeschikt zijn aan buitenshuis gaan werken. En dat het er niet toe doet wie welke taken op zich neemt, zolang iedereen het maar met overtuiging doet en de waardering krijgt die hij/zij ervoor verdient.

    En heel goed dat je tijd en verandering aangeeft. We moeten af van dat statische zwart-wit denken.

  5. Goh, toch niet helemaal akkoord. Of nou ja, natuurlijk wel. Natuurlijk blijf je nu nog even thuis om voor de kinderen te zorgen. En natuurlijk mag iedereen dat zelf kiezen. En natuurlijk moet de maatschappij een situatie creëren waarin je werken en gezin kán combineren.

    Maar ik ben zelf Vlaamse, en ik werk heel nauw samen met een hele schare Nederlandse collega’s. Maar werkelijk: de afkeuring die ik van hen moet horen omdat ik 4/5e blijf werken met twee kinderen, en niet een of andere flexjob van 10u per week aanneem om “volwaardig moeder” te zijn, “want ik heb toch geen kinderen gekregen om ze anderen te laten beschouwen als hun moeder”, en meer van die onzin… Dat soort gemene afkeuring heb ik echt nog nooit in Vlaanderen te horen gekregen, en voluit van mijn Nederlandse collega’s. Daar stel ik me toch ook ernstig vragen bij. Zeker als ze beweren dat mijn kind schade ondervindt omdat ik 32u werk, maar er geen graten in zien dat de vader van hun kinderen 40+ uren per week van huis is. “Nee, want een kind hoort bij zijn moeder”. Dan stel ik me toch ook wel vragen…

  6. ik begrijp helemaal dat je rustig de tijd neemt met je twee nieuwe kleine meisjes. Voor mij betekent feminisme onder meer dat ook vrouwen volstrekt gelijkwaardig (niet gelijk!) zijn aan mannen, en hun eigen keuze moeten kunnen maken, wars van een opgedrongen rollenpatroon. Als dat er in jullie geval op neerkomt dat jij langer thuisblijft bij de meisjes, is dat helemaal prima. Als ik daarentegen lees dat die keuze op lange termijn ook verband houdt met de beperkte (en dure!) opvangmogelijkheden voor de kinderen, dan denk ik dat de maatschappij sommige vrouwen in een rollenpatroon dwingt waar ze vrijwillig niet zouden hebben voor gekozen. En dat voelt voor mij aan als een beperking van ons recht om zelf te kiezen. Dus ik ben het zowel eens met Vala als met jou 🙂

    • Ik bedoel net dat ik wel een keuze heb, omdat we de middelen hebben. Maar dat is een voorwaarde voor een keuze, dus ik kies ‘vrij’ voor wat langer thuis nu en binnen enkele maanden weer starten. Maar niet iedereen kan zomaar het geld voor de leges betalen (toch een behoorlijke drempel) en opvang is sowieso duur (ook op andere wijze), dus ik vind een vrouw die kiest voor thuisblijven niet sowieso gemakzuchtig.

      • uiteraard is een vrouw die voor thuisblijven kiest niet gemakzuchtig! Ik heb er de grootste bewondering voor, want ik ben er niet voor gemaakt… Het valt mij wel op dat er in Nederland gemiddeld meer moeders thuisblijven nadat ze kinderen kregen dan in België. Dat zal wel verband houden met de hoge opvangkosten voor de kinderen. En dat beperkt in mijn ogen dan hun eigen ontplooiingsmogelijkheden, buiten het gezin en de kinderen. Ik zou daar moeilijk mee om kunnen..

  7. Hoi Prinses,
    Ik klik maar niet door naar je link met die tekst van Vala…
    Gek is dat, ik ben al 14 jaar thuis en vind het helemaal oké zo, of toch meestal ;-), maar voel de kaakslag toch ook al zonder dat ik de details lees.
    Dat doet me beseffen hoe het toch altijd op de loer ligt, dat gevoel van minderwaardigheid, die verwijten of stempels die je in andermans ogen denkt te zien. Alsof je maar weinig in je mars hebt, of wel oerconservatief moet zijn, of faalangstig ofzo ?
    Misschien is dat gewoon inherent aan elke keuze van minderheden, dat je je voelt alsof je je moet verantwoorden. En dat je dus ook wel eeuwig aan het twijelen kan zijn over je keuze.
    De meerderheid zal wel ‘gelijk’ hebben, daar doe je sowieso niks mis mee. Niemand vraagt waarom je in het ziekenhuis wil bevallen, of waarom je kinderen naar het regulier onderwijs gaan, of waarom je de pil neemt.
    Daar bovenop is het ook nooit neutrale materie he, wat we als ouders met onze kinderen doen.
    Ook zonder dat je dat wil lijkt al meteen de ouder die het anders doet zich aangevallen te voelen door jouw keuze. Ook dat zit er voor een heleboel onder denk ik als vrouwen zo over elkaar oordelen.

    Goed dat jij vertelt hoe jullie tot je keuze komen, samen.
    Ik vind het een kras voorbeeld van hoe je levensweg toch echt allerlei bochten kan nemen.
    En dat je dan meegroeit.
    En ook je universum groeit, en je mededogen voor alle lotgenoten in al die bochten 😉

    Kan je wel slapen van zo’n lectuur, na het borstvoeden ?
    Werkt dat niet het natuurlijke slaperig-worden tegen waar je borstvoedingshormonen je proberen mee te verwennen ?
    16 weken al, daar schrok ik van ! Mogen we nog eens meekijken, naar je dropjes ?
    Zwaai,
    Trui

  8. Ik heb een test gedaan om beter te weten wat dat allemaal precies is, feminisme: https://www.idrlabs.com/feminism-5/test.php

    Als ik me hou aan dat blogje van Vala waarnaar je verwijst, lijkt het me dat jullie op dit moment een andere definitie aan feminisme toekennen. Voor Vala gaat het anno 2018 geloof ik om als vrouw je rechten die verkregen zijn ook uit te gaan oefenen en bijna om op die manier ‘goed burgerschap’ te bewijzen. Voor jou lijkt het meer samen te hangen met vragen die diueper graven: echt feminisme gaat dieper dan conformeren aan een in wezen mannelijk ideaal en model, en stelt ook dat model in vraag. Enfin, zo interpreer ik een en ander toch, maar er zullen wel wat nuances verloren gaan!

    En toch, over het belangrijkste heb ik het gevoel dat jullie het wel eens zijn, eigenlijk. Want wat jij nu schrijft, doet me gedeeltelijk wel erg denken aan wat Vala zelf in 2015 schreef:
    “Wij kiezen zelf ons eigen rollenpatroon binnen het gezin en niemand heeft daar verder iets over te zeggen. (…) Feminisme kun je niet afdwingen met regels, wetten en speciale stoere mannendraagdoeken, want feminisme betekent niet dat iedereen gelijk moet zijn. Simpelweg, omdat dat niet zo is. Feminisme zou moeten betekenen dat je de vrijheid hebt je eigen keuzes te maken en daarin door de maatschappij geholpen wordt (en dáár kan dus nog wel het één en ander aan verbeterd worden). Dat je je niet gedwongen voelt om jouw carrière ondergeschikt te stellen aan die van je man, omdat hij nou eenmaal toch meer brood op de plank brengt. Dat ouders niet meer krom hoeven te liggen voor de kinderopvang, zodat er ruimte is om allebei te blijven werken.”

    Niet dat ik denk dat je het zelf niet bedacht hebt, maar toch. Andere belangrijke opmerking is dat jij verslag doet van de eerste maanden na de geboorte van een tweeling. Vala schrijft volgens mij over moeders die jarenlang, meestal met een droomgezin van 2, deeltijds of niet werken. Is dat erg? Dat weet ik niet. Is dat jouw situatie? Denk het bepaald niet, al is het ‘maar’ omdat jij 4 kinderen hebt waarvan 1 tweeling onder het jaar.

    Uit jouw verhaal onthou ik vooral hoe wraakroepend duur kinderopvang is in NL, een situatie waar ik al heel lang echt het nut niet van inzie – waarom in godsnaam maken rijke, weldenkende en progressieve landen uitgerekend van kinderopvang een luxeproduct? Net zoals ik dolblij ben dat kleuteronderwijs in BE begint op 2.5 jaar. Voor ik zelf een kind had, vond ik dat wat te vroeg. Inmiddels kan ik me niets voorstellen bij wat mijn kind allemaal had moeten doen tot-ie eindelijk 4 werd (en hoe ik tienduizenden euro’s betaald zou moeten hebben om hem te geven wat hier in BE gewoon als een basisrecht gezien wordt, toch vanaf 2.5 jaar: uitdaging, een aangepaste omgeving, een plek waar je kan leren en spelen op jouw maat). Courage, jong, ik leef mee.

  9. Vala hanteert een dogma waarmee ze in feite haar werkelijkheid rechtvaardigt. Met jouw rake en goed beargumenteerde reactie ben ik het volledig eens. Maar ik zou er aan toe willen voegen: meisjes, meisjes, neem elkaar niet zo de maat. Oordeel niet. Wees blij met de door jezelf gekozen constructie, hoe die ook tot stand is gekomen. Het leven golft en stroomt, alles op z’n tijd. Jouw tijd.

  10. Ikzelf ben Vlaamse met een Nederlandse schoonfamilie en vriendenkring (3 jaar pendelen naar Den Haag en nu iedere 2 weken op weekend). En er is wel degelijk een groooot verschil. Niemand in Nl begrijpt waarom en hoe ik het doe om met drie kinderen fulltime te werken. Terwijl dit in Vlaanderen helemaal niet verbazend is. Het is idd zo dat vrouwen in Nl vaker minder werken om het thuis ‘gezellig’ te maken. Zelfs schoonzusjes die voor hun relatie fulltime werkten en nog geen kinderen hebben vinden het plots nodig om 3 dagen in de week te werken om daarnaast thuis nog een beetje te ‘kunnen rommelen’. Bijna niemand van mijn Nederlandse vriendinnen werkt fulltime en meestal wordt hun baan ook niet echt au serieux genomen. Niet door henzelf en niet door hun omringenden. En ze kunnen (meestal onbedoeld, Nederlandse directheid weet je wel..) snoeihard zijn voor vrouwen die wel fulltime werken. Al moet ik er wel bij zeggen dat een papa dag in Nl ook veel vaker voorkomt in onze Nl vriendenkring dan in onze Vlaamse. Ik kan het artikel van Vala dus wel volgen ja…

  11. O wat ben ik blij met je zinnetje “Ik vind feminisme niet hetzelfde als beantwoorden aan het mannen-ideaal (geld verdienen, buitenshuis werken, meedoen in de mannenwereld). Ik zou ook willen dat mannen dat niet sowieso hoeven te doen.”

    Er zijn zoveel misvattingen rond mannen: Het gevoelsleven van mannen, hun seksualiteit, genderpatronen, … Zoveel mannen worden gedwongen in een rol waarin ze niet gelukkig zijn en waarmee vrouwen ook niet gelukkig zijn. Eerlijk gezegd zie ik in de grond weinig verschil tussen mannen en vrouwen en veel meer verschil tussen personen. Het is jammer dat feminisme nog altijd wordt gezien als vrouwen versus mannen, ik zie het liever als vrouwelijke eigenchappen versus mannelijke eigenschappen. Ik ben blij dat hier in mijn relatie ruimte voor is en hoop dat dit bij anderen ook kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s