Opnieuw beginnen

We zitten tegenover elkaar. Zij met één baby, ik met twee.

Beiden zijn we door de hel gegaan tijdens de zwangerschap. We kijken terug. We realiseren ons nu pas hoe erg het was.

‘Heb jij ook het gevoel dat je weer bij het begin moet beginnen?’, vraagt ze. De nagel op de kop. Ja, dat gevoel heb ik. Alsof alles wat ik opgebouwd heb aan carrière, conditie, bezigheden, lijf weggevaagd is door de depressie, de geboorte, de baby’s. Alsof ik weer bij nul moet starten, met mijn bijberoep, mijn werk, mijn lijf.

Het idee dat ik met veel losse eindjes uitgevallen ben op het werk en dat mijn charismatische vervanger al mijn ‘klanten’ heeft overgenomen alleen al, is zo bedreigend. Op een dag was ik één van de beste. De dag dat ik terug start, heb ik niets meer en moet ik weer beginnen bij het prilste begin.

Ook de relatie met de Man is balanceren, soms op een erg slappe koord. Twee baby’s in één klap is voor iemand die nog nooit een baby van dichtbij heeft gezien, heel wat. In drukke tijden neig je tot extremer gedrag. De Man verbaasde me de voorbije weken met zijn hang naar structuur en orde, om de stromen bezoek, de onregelmaat van de baby’s en alle veranderingen het hoofd te kunnen bieden. Soms zucht ik als hij de inhoud van een keukenkastje weer wil optimaliseren. Hij is vaker norsig en moe. Maar zijn blik is goud waard, als hij thuis komt en de baby’s ziet. De baby’s die steeds meer echte mensjes zijn, die kijken, contact maken, bescheiden lachen, duidelijk zichzelf zijn en dus duidelijk verschillend.

Alles samen. De prijs is hoog (geweest). Maar de baby’s zijn onbetaalbaar.

 

Advertenties

6 gedachtes over “Opnieuw beginnen

  1. Veel sterkte! Ik heb ook een zware postnatale depressie gehad en als is het misschien moeilijk om nu veel lichtpuntjes te zien, het komt uiteindelijk goed! Langzaam vind je jezelf en je relatie weer terug, heb vertrouwen want er komt een dag dat jij weer helemaal jij bent.

  2. heb zelf keiveel aan jobbegeleiding gehad. Ik hoorde mezelf dingen zeggen als: ‘ik was ook al als student zo veeleisend voor mezelf, maar toen wist ik tenminste dat je in principe ook met de helft fouten nog verder mag… en ik wist anderzijds dat een maximale score niet eens de bedoeling is. maar sinds ik werk is het minimum precies alleen maar perfectie. Terwijl ik soms gewoon even voor de pragmatiek wil gaan, en efkes gewoon de helft wil halen, allez, wel meer, hoor, maar ik kan niet alle ballen tegelijk hoog houden en soms wil ik gewoon iets minder scoren en daar dan ook bijnemen dat er minder appreciatie zal zijn, maar dan weet ik wel hoe dat komt.”

    Klik klik klik de weken erna. Het is nog niet perfect, maar er lijkt wel echt een verschil te zijn met voorheen, in mijn eigen mindset.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s