Het postnatale lijf

Elke maandag ga ik op de weegschaal staan. Elke maandag ben ik opgelucht, want ik val per week iets tussen 0,8 kg en 1,5 kg af. Hoewel ik frietjes eet, taartjes, chocola en andere troep.

Ik was schandalig veel bijgekomen tijdens de tweelingzwangerschap. Een combinatie van hormonen, bedrust en eetlust. Of eetdrang. Intussen begrijp ik dat ik geen borstvoeding zou kunnen geven aan mijn duo als ik die vijftien kilo reserves niet had aangelegd. Vijftien kilo die ik nu geleidelijk aan verbruik. Ik hoop dat het afvallen doorzet en dat ik inderdaad op mijn pre-zwangerschapsgewicht uitkom. Soms neem ik me voor niet meer te snoepen, maar dat duurt meestal maar tot de eerstvolgende aanval van enorme vermoeidheid en dus zin zin zoet. Of tot de eerstvolgende keer dat ik geen tijd heb om iets deftigs te eten en een koekje of een boterham met choco het efficiëntst zijn. Of tot de eerstvolgende keer dat ik me realiseer dat koken met een huilende tweeling geen kattenpis is, en dat de Man om patat sturen soms de beste garantie is op warm eten.

Ik wou dat ik het bovenstaande had geweten, tijdens mijn zwangerschap. Dus ik vertel het hier voor toekomstige moeders: je lijf bouwt een reserveke op dat je opsoupeert als je borstvoeding geeft. De natuur heeft dat goed geregeld.

Verder kijk ik regelmatig op de instagram van kiind. Er zijn vrouwen die zo moedig zijn hun postnatale buik met de digitale wereld te delen. Ik ben niet eens moedig genoeg om mijn buik met de Man te delen en soms niet moedig genoeg om het aan te zien in de spiegel. Ik deel geen foto, maar als ik het in drie woorden zou moeten beschrijven: slap, strepen, bol. Ik heb allerlei truukskes, van een soort korset tot corrigerend ondergoed. Geen enkel truukske is ‘genoeg’. Ik blijf er zwanger uit zien, door de diastase waar ik maar eens voor naar de kine moet (maar wanneer, wanneer?).
Voor andere (twin)mama’s wil ik dit graag vertellen. Dat mijn buik nooit meer zal worden wat ie was (dus het is niet abnormaal als dat bij jou ook zo is – ik las laatst de Linda en daar stond een tweelingmama in die actrice is met een tweeling van twee en op één van de foto’s staat haar buik – de Man schoof het onder mijn ogen en zei dat het bij haar toch goed gekomen was – ze heeft de buik van een achttienjarig meisje, strak en plat en het is gefotoshopt, zeg ik u, want dat kan gewoon niet na een tweelingzwangerschap!). En dat op kiind moedige moeders hun buiken tonen en dat het echt helpt om dat te zien en zo heel langzaam je beeld te kantelen van hoe de realiteit is en hoe je ernaar kan kijken.

Advertenties

16 gedachtes over “Het postnatale lijf

  1. Wat erg dat vrouwen zich druk (moeten) maken over hun lijf na zo’n ingrijpende en prachtige gebeurtenis.
    Ik ben wat ouder en in mijn tijd (oma vertelt) was dat gelukkig een stuk minder.
    Ik hoop zo dat je wat afstand kunt nemen van alle waanzin omtrent uiterlijk en je concentreert op wat er werkelijk toe doet, jouw prachtige gezin. En weet dat het moeilijk is met de onzekerheid van geest door slaapgebrek, tijdgebrek en hormonen. Maar alles komt goed, echt waar!

  2. Tip van de dag: koop een airfryer en eet lekker simpel frietjes zonder gewetensproblemen.

    In soep kun je mooi alle verlepte groente kwijt en je kunt het vooruit maken wanneer je even tijd hebt. Als je het pureert, eten zelfs mijn kinderen dat.
    En de Albert H. verkoopt ideale verse potten groente om in een kwartier soep van te maken.

    Je mag minstens 9 maanden rekenen voor je lijf weer in vorm gaat komen. Waarom zou je jezelf zo afbeulen voor een strakke buik!? Normale mensen zonder nanny en personal trainer zijn veel gezonder bezig volgens mij.

    Vertroetel het huis en de melkfabriek van je dochters maar hoor!

  3. Die buik zag er hier nooit meer uit als voorheen, gewicht had daar weinig mee te maken. Die spieren zaten de eerste keer op 7 maanden zwangerschap al 4cm uit elkaar en de tweede keer nog een pak sneller. Maar uit die bolronde buik kwamen 2 kinderen, dat kan een platte buik niet. De eerste keer woog ik na thuiskomst uit het ziekenhuis nog net zoveel als ervoor, een paar jaar later was dat extra gewicht ook weer weg. Tijdens borstvoeding is diëten sowieso geen goed idee, jij eet nog steeds voor drie.

    Als je er begint op te letten, dan merk je dat de meesten een mamabuikje overhouden aan hun zwangerschap. Wie weet had dat ooit een nuttige reden, zo iets in het genre “tadaa, de vruchtbaarheid is al bewezen”, die de status net verhoogde. Wijze woorden van Baz Luhrman: never read beauty magazines, they will only make you feel ugly…

  4. 9 maanden zwanger en dan 9 maanden ontzwangeren. Daar geloof ik in. En dan is er daarna vaak nog tijd nodig. Een vriendin raakte haar tweelingbuikje pas na 2 jaar kwijt naar is nu een smaller dan ik, die nooit magerder was dan toen ik borstvoeding gaf maar daarna wel 2 kledingmaten aankwam. Elk lijf is anders. Geef het tijd en een zachte blik.

  5. het lijf is gewoon een moeilijke materie… ik ben helemaal voor adviezen die zeggen dat we ons best niet te veel spiegelen, maar ben er ook voor om de keerzijde eveneens te benoemen: wat zich eenmaal in onze geesten heeft geïnstalleerd krijgen we er meestal moeilijk uit + verschillen zien we toch (al ben ik het eens met modeblaadjes met blokken zout te nemen).

    Zelf voel ik me nog het lekkerste ’s avonds laat, als de dag bijna gedaan is, als ik mijn oude maar lekkere pyjama aan heb, als de beelden van anderen goed ver weg liggen, en als mankementjes karakteristiek lijken ipv dingen waar ik beter mijn best voor zou moeten doen.

    (dat is zo’n 5 minuten per dag, maar dat helpt wel)

  6. Die postnatale kine: ik ken het gevoel! Na mijn tweede zwangerschap ging ik daar naartoe met de baby in de buggy. Dat zorgde telkens voor tonnen stress dat ze zou beginnen wenen terwijl ik daar in een ongemakkelijk positie lag. Niet goed voor het hoofd én het lijf… Maar ik geloof wel in het belang ervan, dus mocht je je baby’s eens een half uurke kunnen uitbesteden om toch naar die kine te gaan: zeker doen.
    En over het koken: maak je geen zorgen, dat lijkt mij volkomen normaal. Ik kon het al niet met één baby, laat staan met twee (en dan nog eens jouw jongens erbovenop). Er komt een moment dat je er weer zin in hebt, en voelt dat je er tijd voor kan maken. Die frietjes of klaargemaakte maaltijden intussen gaan je echt geen kwaad doen.
    Courage!

  7. Als je moe bent en zoet neemt heb je wel weer even energie door de verhoogde bloedsuikers, maar als die piek voorbij is krijg je weer trek omdat je lichaam dat weer wil aanvullen/verhogen.
    Als het lukt zorg dan voor gekookte eieren in voorraad in de koelkast (in water 3-4 dagen te bewaren).
    Veel beter voor je hele gezondheid en lijf.

  8. Ik denk dat we allemaal wel weten wat gezonde voeding en dat een appel gezonder is dan een stuk chocola. Maar niets menselijks is ons vreemd. En ja chocola en taart en frietjes zijn soms (ok altijd) een makkelijkere keuze in lastige, vermoeiende tijden. Laat ons eerlijk zijn, troost vind je nu eenmaal moeilijker in een stuk wortel.
    Dat voedingspatroon komt wel weer goed. Met tijd en veel! boterhammen 🙂
    Het aanvaarden van een nieuw (dikwijls gehavend) lijf vind een moeilijke. Ja het heeft ons gezonde kinderen gegeven en we zouden dat moeten kunnen relativeren. Bij sommige moeders lukt dat aanvaarden makkelijker dan bij anderen. Het moeten zit me in de weg.
    Ik moet juist niets denk ik dan. Ik vond mijn pre-bevallingslijf gewoon mooier. Punt.
    Ik ga er niet onder gebukt. Maar ik begrijp best dat sommige moeders daar wel een probleem mee hebben net zoals ik begrijp dat er anderen zijn die in de spiegel kijken en trots zijn op hun oorlogsverwondingen. We kunnen alleen maar toejuichen dat we niet alleen meer de gefotoshopte perfecte buiken zien passeren.
    Zoveel mensen, zoveel verschillende gevoelens. En wat mij betreft allemaal ok!

  9. – de Man schoof het onder mijn ogen en zei dat het bij haar toch goed gekomen was –
    Ik kan op geen enkele manier uit je tekst afleiden hoe hij dit bedoelde, of hoe jij dit interpreteerde.
    Was het een zin om jou te troosten, om te tonen: “Je moet er niet zo mee inzitten, het komt uiteindelijk wel goed, kijk maar naar deze foto”. Met de bedenking dat het inderdaad goed komt bij enkele mensen, en dan buitenproportioneel vaak bij actrices en atletes en modellen enz… Maar dat het toch wel veel vaker niet meer dezelfde buik wordt als voorheen, en dat daar niks mis mee is. (en dat is nog los van Photoshop en filters enz…)
    Of was het eerder een zin die je als kritiek ervaart? Zo van: als je maar hard genoeg er aan werkt (wanneer????) dan kan iedereen het in orde krijgen.

    Ik zou je een knuffel willen geven en zeggen: zorg jij maar goed voor die meisjes (en jongens) en steek even niet te veel energie in zorgen maken over al de rest. (Hoewel dat misschien belerend klinkt: het is absoluut niet zo bedoeld.)

  10. Ik heb een buikflap hangen over mijn gigantische keizersnede litteken. Mijn tepels doen zeer. En eten tegen de vermoeidheid, ken ik ook. En waarom bestaat er geen post partum kledij om aan de school poort te gaan staan ? Ik pas enkel in home wear

    • denk aan Kate. Denk aan Kate. De prinses. Dat arme ding liet zich doen en stemde in met een fotoshoot the day after. Van haar eerste uiteraard. Die foto is ZO hard de realiteit. En daarom ZO cool.

  11. Hierbij nog even wat bemoedigende woorden van een tweelingmoeder. Het wordt echt alleen maar beter! Zowel je lijf als het leven met een tweeling. Inderdaad is het in het begin 24-uurs service en dus best wel heel afmattend bij tijd en wijle. Maar bedenk dat dat maar tijdelijk is en dat het gaande weg alleen maar leuker wordt. Probeer er ook een beetje van te genieten, want (clichee) het is zo voorbij. Maar inderdaad, ik draag alleen nog maar badpakken (want uitgelubberd vel) en aan jezelf kom je eerst niet toe. Maar echt, dat gaat allemaal weer voorbij.

  12. Oh wat had ik een hekel aan die eerste maanden: alles zo onzeker, niets nog normaal. Tot 6 maanden na de bevalling droeg ik m’n zwangerschapskleren. De eerste kilo viel ik af de week nadat ik gestopt ben met borstvoeding. En nu? 6,5 en 8 jaar later, voel ik me sterker dan ooit, mooier dan ooit, ook wel slanker dan ooit, maar ik begin te beseffen (ja, daar moet je 36 voor geworden zijn…) dat dat niet zo belangrijk is.
    Ik lees je verhalen mee en herken veel, zelf had ik nog nooit een baby van dichtbij gezien, was ik nog nooit een babywinkel binnengestapt, toen ik plotseling beviel op 34 weken. Alles deed ik volgens intuïtie: boekskes, vriendinnen met kinderen en goede raad, … had ik niet. We spartelden er ons doorheen. Ik kwam uit een diepe put en klom steeds hoger! en nu … geniet ik van elk moment en kijk ik niet met plezier terug naar die verschrikkelijke periode van 2,5 jaar!
    De enige raad die ik kan geven: het gaat voorbij! Echt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s