Welkom in de jaren vijftig!

Het is ochtend. De jongste zoon is thuis, hij hangt op de bank. Beide baby’s huilen. Ik heb er een nacht van drie uurtjes slaap op zitten. Het regent pijpenstelen. Er is een lijstje van dingen die ik moet doen. Het lijstje is bijna beschimmeld. Ik hou afwisselend de ene baby vast tot ze rustig is en dan weer de andere. Telkens begint de baby die ik zacht weg leg weer te krijsen. Ik snak naar wat structuur in de dagen, maar de baby’s hebben nog zo veel last van hun maag-darmsysteem (krampen, spugen, …), dat ik ze niet volgens een rust, reinheid en regelmaat-plan kan beginnen leren alleen in hun bedje in slaap te vallen na eten, boeren en spelen. De jongste zoon vraagt weer om cakejes te bakken. Hij was jarig en mag morgen trakteren op school. Hij heeft zijn pyjama nog aan. Ik ook. Ik ruik mezelf, zelden een goed teken. Ik heb geen idee hoe we die traktatie  voor elkaar krijgen. Ik ben korzelig en vraag hem boven te gaan spelen. Ik heb een blaasontsteking omdat ik altijd te lang wacht met naar toilet gaan en ik heb nog niets gedronken vandaag, hoewel ik borstvoeding geef en verga van de dorst. Even later zie ik dat de jongste zoon op de trap zit met zijn handje onder zijn kin. Ik huil een uur lang met de baby’s mee. 

Real story, the story of my life as it is now. Hoe blij ik ook ben met de baby’s (en ja, ik wou dit echt zelf enal, geen nood me daar aan te herinneren), twee baby’s die last hebben van hun maag en darmen zijn best een klus, zeker als ze om de 2,5 uur eten en je daar telkens 5 kwartier mee bezig bent. Al acht weken. Dat samen met herstellen van een pittige zwangerschap en een uhm, verscheurend vlotte geboorte.

Ik zat op de bank, de tranen stroomden over mijn wangen, en ik dacht aan die moeder die haar drie kindjes gedood heeft. In een artikel las ik dat onderzocht zal worden of ze toerekeningsvatbaar was.

Ik weet niets van de hele situatie, maar na een zwangerschap waarin ik erg depressief was en nu met kleine kinderen thuis en slaaptekort, kan ik zo wel vertellen dat er een punt komt dat je uiteraard niet meer toerekeningsvatbaar bent. Over het algemeen gaat het ‘goed’, ben ik kalm en rustig en red ik het, maar het is ook gewoon pittig en soms suckt het echt big time. Ik zeg mezelf minstens één keer per dag: welkom in de jaren vijftig! – er deugt echt niets van de Nederlandse samenleving waarin mannen twee dagen verlof hebben na een geboorte en de vrouw thuis zit met het grut en het huishouden en waar kinderopvang zo duur is dat je je maar blijft afvragen waarom je terug zou gaan werken en waarin je eigenlijk alweer moet gaan werken op het moment dat je nog 3 nachtvoedingen geeft…

Ik bel snikkend naar het nummer dat ik kreeg van het consultatiebureau. Een soort vrijwilligersproject waarbij je drie uur per week een vrijwilliger kan krijgen als gezin met jonge kinderen. Ik vond dat het meer iets was voor ‘probleemgezinnen’, maar nu erken ik dat ik gewoon handen te kort heb en plan ik een intake. Drie uur per week een extra paar handen lijkt me heerlijk. Zeker omdat de Man van maandag tot donderdag werkt, dinsdagavond, zaterdagochtend en zondagochtend sport en maandelijks één zaterdag weg is voor zijn hobby. Het allemaal terugschroeven is een optie, maar ik besef dat hij die dingen nodig heeft om te kunnen functioneren en mentaal en fysiek gezond te blijven. Wat ik dus bedoel is dat ik relatief veel uren met de kinderen doorbreng en als ik daar drie uur per week een extra paar handen bij kan krijgen, is het misschien niet gek.

Ik app ook de buurvrouw. Die heeft jammer genoeg geen tijd om even langs te komen. Op de klok zie ik dat het al bijna middag is. Ik tel de uren tot de Man thuis komt.

Dan maar makkelijk. Ik eet staand, beloof de zoon een lange film, geef al mijn plannen op en blijf op de bank zitten met de meisjes aan de borst.

Dat maakt het beter. Overgave aan de situatie.
Maar er zijn nog dingen die helpen.

Die douche, als alle kinderen veilig en wel gepositioneerd zijn en even niemand huilt.
Twee koppen koffie. Om die te maken moet ik de baby’s even laten huilen.
Een kop thee.
Een boek dat ik lees tijdens de borstvoeding en dat me even naar een andere wereld voert.
De poetshulp die komt en die zes manden was opvouwt waardoor de berg waar ik niet meer overheen kon zien, plots weg is.
En dan ’s avonds: een uur vragen, aan de Man. Een uur van mezelf. Waarin ik rekeningen betaal en wat dingen regel die ‘spoken’. Niet echt gezellige me-time, maar wel nodig.

Niets spectaculair dus. Tijd, zelfzorg. Kleine doekjes voor het bloeden.
Maar om een maatschappij te creëren waarin moeders niet meer alleen huilend tussen hun kinderen zitten op een doordeweekse dag, moeten we die jaren vijftig echt maar een keer achter ons laten.

P.s. Dit stuk is zeer lezenswaardig en gaf mij een zetje om de stap te zetten hulp te vragen in plaats van te denken dat ik het maar alleen moet oplossen/uithouden.

 

 

Advertenties

39 gedachtes over “Welkom in de jaren vijftig!

  1. Waarom heb en of krijg je zo weinig hulp? Ik voel zo een eenzaamheid en dat je alles helemaal alleen op moet knappen….Waar zijn de moeders/oma’s, zussen en vriendinnen? Waarom is er niemand die cakejes bakt met de jongens? Dat kun jij er toch niet allemaal bij hebben…
    Goed dat je nu zelf hulp ingeschakeld hebt, het is echt veel te zwaar om alleen te dragen.
    Het is een dooddoener maar als ik dichterbij woonde kwam ik je zeker helpen…

    • Omdat a. hulp vragen moeilijk is en b. we allemaal wat op een eilandje zitten met onze baby’s door hoe de samenleving intussen is. Daarnaast krijg ik wel hulp, bijvoorbeeld van de buurvrouwen en in de kraamweek van een formidabele vriendin enzovoort enzovoort, maar structureel gezien zijn er die eilandjes.

  2. Ik vind dit heel herkenbaar en ik heb maar twéé kleine kindjes.
    Het gaat soms zelfs niet om die hulp vragen alleen. Moederen met kleine kinderen in huis, dat betekent vaak een soort van eenzaamheid die ik moeilijk uitgelegd krijg. Dat ligt vermoedelijk aan mij – dat eenzame gevoel – want er zijn ook veel fijne momenten dat we dansen in de woonkamer etc etc.
    Maar die eenzaamheid, die was er bij mij ook heel erg toen kind 2 net geboren was en kind 1 nog geen twee jaar oud was. Handen tekort komen, voortdurend wel iemand teleurstellen, jezelf helemaal vergeten en het soms echt kut vinden ondanks alle liefde. Ik herken het helemaal. Ik keek ook op de klok en telde soms de uren tot er iemand kwam en liefst iemand waar ik geen koffie voor moest zetten maar die ik even een kind kon aanreiken zodat ik naar het toilet kon gaan.
    Ik schrijf het hier, maar je weet het zelf, want je hebt dit al twee keer gedaan: het wordt beter. ‘”This too shall pass”, prevelde ik tig keer per dag als het écht tegenzat.
    Goed dat je hulp vraagt. Weet dat ik je van hieruit keihard aanmoedig!

  3. Is kraamhulp in Nederland geen mogelijkheid? Ik heb tot 2 maanden na de geboorte hulp gehad in het huishouden, met de dochters, wat ik (binnen redelijke grenzen) wilde. Soms was het strijken, soms eten maken, soms boodschappen doen, soms zelf eens naar de winkel kunnen gaan, soms poetsen…
    Bekijk de mogelijkheden nog maar eens, je moet in zo een situatie inderdaad hulp zoeken (en spijtig genoeg heel vaak ook zelf naar op zoek gaan)

  4. Ik weet niets van tweelingen, niets van 4 kinderen, niets van een immigrant zijn in een ander land (want ook al is het ‘maar’ NL, je zit er op je eentje, dat heb ik wel geleerd van vriendinnen ver weg van alles en iedereen, en dat dat doorweegt), maar ik weet wel heel veel van uren aftellen, van diepe eenzaamheid, van leven op een dusdanig microniveau dat je je tevredenheid moet vinden uit schaarse bladzijden per dag.

    Ik weet dat het erin hakt, dat ikzelf soms nog wegglijd in flash backs naar die afschuwelijke tijd, als het een of ander me triggert, en dat ik me nooit zo kwetsbaar en klein heb gevoeld als die eerste eindeloos lange jaren.

    Dus deze post klinkt niet zo goed, al eindigt het met een positieve noot: je vindt zelf ook dat je hulp verdient.

    Als ik de laatste posts met elkaar verbind kom ik een beetje op dit uit:
    1. de meisjes hebben pijn, er loopt iets niet lekker, dat is ambetant, en weegt op jullie als ouders.
    2. je hebt het gevoel de jongens te verwaarlozen.
    3. Man heeft tijd kunnen vrijmaken voor hobby’s (zoals je zelf zegt: dat is nodig) maar jij niet, want de tijd die neemt, lijkt niet echt vast afgesproken te zijn + gebruik je voor admin en dat is gewoon nog een extra taak
    4. de baby’s zijn klein en het lijkt nu eindeloos: je weet niet wanneer een babysit nemen weer mogelijk is, wanneer je weer structureel tijd zal hebben om een douche nemen, enzoverder (deze lijst is zééér lang, ik weet het maar al te goed)
    5. je wil zelf voor de kinderen zorgen (cf je terechte post waarin je schreef dat helpers maar 1 ding moeten doen, nl zorgen dat de ouders tijd en ruimte voor de kinderen hebben)

    Uit eigen ervaring vermoed ik dat er nog een punt bijkomt:
    6. alles van de afgelopen jaren breekt je mss wel op de meest onverwachte momenten op, liefst als het totaal niet uitkomt.

    Wat je al hebt gedaan is verstandig, nl. enkele uren per week hulp vragen + huishoudelijke hulp. Het is ook verstandig van je dat je al wat tijd inruimt voor administratie. En ook verstandig dat je je buurvrouw appt.

    Dat zijn allemaal structuren, dingen die je hebt geïnstalleerd en niet elke keer opnieuw hoeft te bedenken. Jouw Man heeft ook zijn hobby’s ingebed in jullie levens.

    Als ik zo opdringerig mag zijn: Nu komt het erop aan, denk ik, even het schuldgevoel en de alarmbellen van wat er allemaal niet loopt zoals jij vindt dat het zou moeten, die even zo stil mogelijk te krijgen, en weer 1 of 2 structurele dingetjes te installeren. Zo concreet mogelijk, en als dat heel erg klein is, dan is dat maar zo. Dingen als: een structureel moment voor jezelf dat je echt niets te doen hebt (al verveel je jezelf in het begin). Of: voor jezelf even een ‘pauze’ inlassen om te denken aan beslissingen die je moet nemen, een soort tijdsspanne waarin je jezelf zegt het hier even niet over te hebben. Of: 1x/week een babysitter voor de zonen, en dat die dan gaat zwemmen of zoiets, weer iets structureels. Of: jezelf 1 maand de tijd geven (of nog langer, als het maar comfortabel lang voelt, maar niet té ver weg) om een mama-groep te vinden die afspreekt voor een bepaalde activiteit, en, stap 2, die uit te proberen.

    Structuren kan je op alles toepassen en hebben mijzelf al veel richting gegeven, vooral als ik het allemaal niet weet, maar wel voel dat ik (dat ben ik) wegglijd in onhaalbare eisen voor mezelf. Ik probeer dan vanuit een externe blik naar mezelf te kijken en veel milder voor mezelf te zijn.

    Heb erg vaak gedacht aan je opmerking op mijn blog ooit, dat je me wenste dat ik naar mezelf en mijn werk keek zoals naar het ouderschap: dat het allemaal zo perfect niet hoeft. Dit legt het ook zo mooi uit: http://www.suushi.nl/wat-nou/.

  5. Snap je punt helemaal. Het enige troostende dat ik je kan zeggen dat de huisvrouwen in de vijftiger jaren geen wasmachines tot hun beschikking hadden en poepluiers stonden uit te spoelen in onverwarmde keukens. Helpt dat een beetje 🙂

  6. Alleen uithouden ? Hoe kom je aan dat idee ? Niemand kan dat alleen uithouden. Mijn baby dochter is nu twee weken oud, en ik kan tussen de extreme vermoeidheid door, genieten van kleine momentjes met haar, en met de grote dochter, dankzij oma, die bergen strijk verzet, dankzij de kraamhulp, die geweldig stoofvlees maakt en mijn koffers van het ziekenhuis heeft uitgeladen, dankzij mijn man die bij toeval even werkloos thuis zit en baby haar badje geeft, en omdat de school terug begonnen is. ik merk toch ook dat in mijn omgeving het idee leeft dat pas bevallen vrouwen, die zelf herstellende zijn, en een borstvoedingsmarathon lopen, een huishouden kunnen draaiende houden. Dat is niet zo, het gaat enkel met steun van de omgeving en van super professionals: de vroedvrouw die mij steunt als ik plots veel bloed verlies en mij toont hoe de voeding lukt zonder tepelhoedje, de pediater die de tijd neemt om uit te leggen wat er met baby zus gebeurt, de psychiatrisch verpleegkundige aan huis die weet dat het normaal is om meer ruzie te maken met mijn man omdat we het in feite allebei zo goed willen doen.
    We hebben allemaal steun nodig om die prachtige baby te kunnen koesteren.

  7. Ik voel met je mee en vind het erg knap hoe je zo eerlijk de situatie beschrijft. Ik had maar een baby tegelijk, en toen al was iets als een douche grote luxe. Supergoed dat je om hulp hebt gevraagd! Ik geef je een virtuele knuffel.

  8. Ik herken veel van wat je schrijft. Het waren er dan geen twee tegelijkertijd maar ze waren alle vier eigenlijk best nog heel jong. Geen (schoon)moeders of vrienden die kwamen helpen (en als ze kwamen was dat ook met de baby op de schoot zodat ik koffie kon zetten of eten kon klaarmaken ;)), een zelfstandige man die heel vaak werkte, geen kraamhulp, het gevoel dat ik het allemaal wel alleen moest redden en dus ook geen hulp durven vragen. Gaandeweg ben ik dan maar betaalde hulp beginnen inschakelen, een babysit zodat ik naar de kapper kon bijvoorbeeld om dan aansluitend naar de supermarkt te gaan en dat ineens als me-time te beschouwen (haha).
    Het is gewoon zo jammer dat er heel veel moeders zich zo voelen én ook ik heb al vaak aan die mama van de krant gedacht, hoe alleen moet je je wel niet voelen.
    Het enige dat ik je kan zeggen is dat het geweldig is dat je hulp hebt gevraagd én wat je vast wel weet maar ik je toch nog eens zeg: ook dit gaat voorbij! Echt waar, als ik zie wat ik nu alleen met de kinderen allemaal doe, dan kan ik daar alleen maar oprecht blij van worden. Dus het passeert echt wel!
    En wat kleineatlas schrijft is ook helemaal waar, van de structuur die je ‘moet’ (je moet juist niets dat ook wel natuurlijk) opzetten voor jezelf, want als je dat niet doet ga je nooit tijd maken voor jezelf, tijd die je echt zo nodig hebt (ookal heb ik daar zelf altijd problemen mee, ik probeer het toch ook elke keer opnieuw, in de hoop dat het een keertje wel echt lukt!)
    Veel liefs!

  9. Ik voel met je mee! Zou zo langskomen om samen even te helpen schudden aan de baby’s .. een kop koffie te zetten of om je die lekker warme douche te gunnen. In plaats daarvan, ga ik dat met mijn vriendin doen. Bedankt voor je eerlijke verhaal ! Dikke dikke knuffel.. het komt wel weet goed hoor ! Je doet dat prima !

  10. Ik lees dit: “Het allemaal terugschroeven is een optie, maar ik besef dat hij die dingen nodig heeft om te kunnen functioneren en mentaal en fysiek gezond te blijven. ” en ik vraag me af: wat heb JIJ nodig om te kunnen functioneren en mentaal en fysiek gezond te blijven? Is daar aandacht voor, of alleen voor wat je man nodig heeft?

    • Yep, was ik ook aan het denken. Zonder je te beschuldigen, dit is een patroon dat er bij vrouwen wordt ingehamerd: begrip en respect voor man’s hobbies, etc. terwijl hij niet uit de hoek komt! Ik meen wel te herkennen wat je nodig hebt en je doet er iets mee, super, maar je man komt er makkelijk mee weg. Het probleem ligt ook bij de man: hij moet gewoon terugschroeven zodat er meer ruimte voor jou komt, in combinatie met hulp van buitenaf. Een gezin met jonge kinderen/baby(‘s) heeft de ondersteuning van een grote groep nodig, bestaande uit vrouwen en mannen. In het patriarchale systeem komt de man weg met alles, de vrouw kan dan bij hulp van organisaties terecht terwijl man én staat er moeten zijn, voor beide. Zonder te willen idealiseren, in de Scandinavische landen is het anders: cursussen voor moeders en vaders in spé en als ze éénmaal ouders zijn.

  11. Mijn tijd met baby’s is al lang voorbij.Maar als ik dit lees,voel ik nu nog de wanhoop en eenzaamheid van die tijd. En nu ben ik zo blij dat mijn schoondochter alle hulp van de oma’s en opa’s aanvaardt met een kleine baby en een hotel-restaurant wat ze met mijn zoon runt. Het is zo fijn om voor elkaar te zorgen!

  12. In jouw geval zou ik een au pair in huis nemen. Wel eentje met ervaring.
    Vroeger kwam er een ongetrouwd achternichtje of tante in huis.
    Wat betreft de man: ook al heeft hij het nodig, hij zou minstens moeten halveren. Dat is zijn plicht. Jij hoeft niet de enige te zijn die moet afzien.
    Ik druk me misschien hard uit, ik bedoel het goed en wil het liever niet wollig en wattig verpakken.

  13. Heftig. Ik kan alleen maar zeggen: verlies jezelf niet uit het oog. Dat was ook wat de vroedvrouw mij inprentte toen onze jongste zoon veel te vroeg geboren werd. Ik heb haar raad zo goed en zo kwaad mogelijk opgevolgd toen. Maar het is niet evident. Je houdt zo veel van je kinderen, dat je jezelf af en toe uit het oog verliest. Goed dat je hulp hebt gevraagd. Maar aarzel niet om er meer te vragen.

  14. Wat zwaar, Prinses! Probeer toch goed voor jezelf te zorgen anders houd je het niet vol. Je hebt inderdaad sowieso hulp nodig… dit kan niemand alleen. It takes a village to raise a child!

  15. Ik herinner me de struggle met onze tweeling nog levendig. Onze oudste (eentje maar) was toen 2,5. Ik had weinig hulp van familie omwille van afstanden en dergelijke, maar had het wel zo geregeld dat er elke dag iemand was (een uurtje of twee) zodat ik wat kon bijslapen: ofwel de kraamhulp die intussen kookte/opruimde/de was weglegde, ofwel een babysit die een kort het troosten van me overnam. Ik ben het wel met Annabel eens: het is belangrijk dat je partner zich goed in zijn vel blijft voelen en dus hobbies uitoefent. Maar ook jij zou wat meer ‘tijd’ moeten krijgen. Is een tijdelijke terugschroeving van zijn hobbies geen optie? Wat wij ook deden, van zodra de tweeling van de borst was, is om de twee weken op donderdagavond een babysit boeken en op restaurant gaan. Thuis kwamen we met al die kinderen niet aan praten toe. Ik heb hele mooie herinneringen aan die avonden. Om maar te zeggen: het is zwaar en het is normaal dat het zwaar is. Het gaat voorbij. Ik kwam die tijd het beste door dankzij wat betaalde hulp in huis (er kwam een studente vroedvrouw, waar ik veel vertrouwen in had). Veel succes!

  16. Ik heb het vage idee dat wij in dezelfde stad wonen. Zie zo snel geen mailadres, maar ik kook graag en maak zonder moeite dubbele porties mee voor jullie gezin. Mijn mailadres heb je, laat maar weten dan kom ik je wat brengen. Gewoon aan de deur, geen verdere gezelligheidsverplichtingingen involved 🙂

  17. Ik herinner me nog dat ik op een bepaald moment begreep waarom sommige vrouwen hun baby door het raam gooien. Ik zou het natuurlijk nooit zelf gedaan hebben, maar ik snapte het wel. En ik had maar één baby, en geen andere kindjes rondlopen. Als er nu één iemand is die extra hulp verdient, dan bij jij het wel, in die overladen situatie. Alle hulp aanpakken die je kan krijgen! En blijven hameren op dat uurtje voor jezelf!

    En wat ik me afvroeg tijdens het lezen van je post: hoe komt het toch dat vrouwen zo gemakkelijk aannemen dat hun mannen zo weinig mogelijk opzij moeten zetten, terwijl vrouwen zelf in een vingerknip alles opofferen voor de zorg voor anderen? Als mijn man tijdens die baby-periode (en daarna ook nog) een avondje voetballen moest afzeggen, voelde ik me schuldig. Maar als ik zelf een uurtje iets ontspannends ging doen op mijn eentje voelde ik mezelf ook schuldig. Ik ben er in die periode van geschrokken hoe stevig de jaren vijftig blijkbaar ook in mijn eigen hoofd bleken te zitten.

  18. Maar hoe moedig en sterk ben jij! Ik heb zelf zo hard gestruggeld met 1 baby die sukkelde met spijsverteringsproblemen. Ik was soms echt ten einde raad. Ze huilde echt uren en uren aan een stuk. De kinderarts heeft me op een gegeven moment gezegd: “als je haar van de trap wil gooien” bel ons.
    Ik heb nooit moeten bellen maar ben soms wel buiten moeten gaan om even te roepen in de tuin van pure onmacht. Als ik hoor op het nieuws dat ze gaan onderzoeken of de moeder van de 3 kindjes ontoerekeningsvatbaar is, roep ik : tuurlijk was ze dat!
    Ik vond ook dat mijn man nood had aan ontspanning en voelde me schuldig om te vragen of hij dat eens een keertje kon overslaan. Hij werkte, ik was thuis. Dat zat er ook heel hard ingebakken.
    Ik zeg altijd dat de nageboorte niet alleen de moederkoek is maar ook pak schuldgevoelens en een verpletterend verantwoordelijkheidsgevoel.
    Ik zou zeggen, neem het aanbod van Pieke hierboven alvast aan! Elke hulp trouwens.
    Hopelijk heb je ook wat aan de vele reacties en steunbetuigingen.
    Verzorg je.

  19. Ik begrijp echt niet dat je het normaal vindt dat je man zoveel weg is ‘voor zijn hobby’s’ en dat jij niks voor jezelf hebt. Dat is toch niet normaal? Bij de geboorte van ons eerste kindje heeft mijn man quasi al zijn hobby’s voor maanden stopgezet, tot we wat op ons positieve waren. Ik heb dat niet eens moeten vragen. Dat is toch gewoon normaal? Een kind neem je er nu eenmaal niet even bij, laat staan een tweeling. Ik heb ook wat medelijden met jouw zoontjes. Het lijkt me alsof ze al maanden amper aandacht krijgen. Moest jouw man al wat meer thuis zijn dan zou hij de tijd met de baby’s wat meer kunnen overnemen en dan kan jiu ook meer aandacht aan de jongens geven. Ik lees hier van mensen (en ook in vorige posts) de raad om tijd met de jongens uit te besteden. Ik word daar exct ambetant van. Dat zijn ook jouw kinderen, ze zijn verhuisd naar een ander land en worden precies wat aan hun lot over gelaten. Ik begrijp echt dat je met 2 baby’s aan handen en voeten gebonden bent maar jouw jongens zijn ook belangrijk en ik denk echt dat dit zijn sporen kan nalaten. Vraag dus hulp, eis dat je man er meer is. Als hij daar over zaagt of het niet begrijpt, dan weet ik eerlijk gezegd niet waarom hij überhaupt een kind wou…

    • Je past best wat op je ‘oordelen’. Over de jongens en de man. Voor ons is het goed dat er een soort stramien is dat ons houvast biedt. Ik mag ook hobby’s doen, maar ik word onrustig als ik een uur lang weg ben van de baby’s. Dus ik volg even mijn instinct en blijf op het nest.

      • Hé prinses, in reactie op bovenstaande scherpere reactie van Laura (die op zich wel goedbedoeld is, denk/hoop ik): je doet dat super hoor! Ik heb oneindig veel respect voor jou. ‘Moeder’ gewoon voort en grijp de uitgestoken handen aan indien je wil. Ik begrijp je tweestrijd perfect (enerzijds zin in tijd voor jezelf, anderzijds de boel moeilijk kunnen lossen) en mettertijd vinden jullie allemaal je ritme. Ik ben ook samen met een sportman, dus ik begrijp die kant van het verhaal ook heel goed. En mijn idee was: liever 1 van ons 2 met energie (gehaald uit de sport) om op moeilijke momenten te kunnen bijstaan, dan dat we met 2 op ons tandvlees zitten. Voor mij is daar niets ‘jaren vijftig’ aan, zuiver pragmatisme. Veel liefs!

  20. Mag ik zeggen dat het voor nu nog even niet anders is? En geloof me, ik weet waar ik over praat. Mijn tweeling kwam toen ik al vijf kinderen had waarvan er nog drie net onder de vijf waren. Alle tips die ik je nu kan geven passen misschien helemaal niet bij je dus zijn ze zinloos. Jij doet dit op jouw manier omdat dat beter voelt dan het anders te doen, hoe zwaar ook. Vandaar dat: het is even niet anders.
    De enige tip die ik je geef ( of nee, vooruit, ik doe er twee) volg je hart en kijk of iemand anders de jongens wat meer mee kan nemen. ( misschien doe je dat al, dan sorry). Ik vond dat echt heel fijn, dat moeders van school de kinderen meenamen naar sport of een middagje te spelen en dan gelijk eten en zo.
    En mail me als je denkt dat ik iets kan betekenen, niet in praktijk maar wel in van je af kletsen, klagen of wat dan ook!

  21. Toen ik 14 was, nam ik vaak 2 of 3 buurkindjes mee naar een speeltuintje, zodat zij buiten konden rennen en hun moeder kon bijtanken. Gewoon een uurtje, iedere week. Later werd dat 3x per week, of ik ging daar voorlezen en aandacht geven.

    Nu heb ik zelf vier kinderen en betaal ik met liefde míjn buurmeisje. Voor oppas binnenshuis of juist buitenshuis. Zeker in de eerste 6 maanden is dat gewoon nodig.

    Vraag in je omgeving wat rond en er zijn vast pubers die soms een uurtje met de jongens willen spelen. De supermarkt betaalt 2,70 per uur, dus met 4 euro zijn de oppassen hier dik tevreden.

    • Wow, ongelooflijk, wat goedkoop – hier in Brussel is het minimumtarief 8 euro/uur (ook als de kinderen gewoon slapen en het waken is), maar ik weet dat babysitters gerust tot 15 euro/uur durven te gaan in de Europese wijk, waar het dan ‘nanny’s’ zijn die de kinderen Frans kunnen leren of Engels. Buurmeisjes etc die jonger (en minder duur) zijn gewoon onvindbaar, ik vermoed dat ze meezorgen voor broertjes en zusjes, neefjes, nichtjes….

      • Mijn dochter gaat heel vaak babysitten, het “officiële” tarief van de Gezinsbond is 4 euro per uur. Maar in 1 gezin hebben ze na een conversatie met Brusselse vrienden, spontaan het tarief verhoogd naar 6 euro per uur.. Nu snap ik dus waarom 😊. Wij wonen in Gent.

      • Ik ben jaren coordinator van de oppasdienst van de Gezinsbond geweest. Daar zijn de tarieven echt wel schappelijk. Toch veel gunstiger dan wat ik hier lees.

  22. Mijn dochters babysitten in Brussel voor 5 euro per uur.
    Maar dat is telkens in de straat, 4 gezinnen rondom ons huisj.
    Ze horen ook andere bedragen bij vriendinnen, maar die durven ze zelf niet vragen.

  23. @tuinfee: je hebt eigenlijk wel gelijk, ook hier hanteert de Bond nog steeds het minimumtarief van 4 euro. Maar toen we onze babysits zo nog vonden, gaf ik ook wel meer, ze moesten toen ook de tram en zo nemen, en ik vond dat ik daar dan ook een hoger uurtarief tgo. moest stellen.

    Ik ben nu net nog eens gaan kijken naar wat de FR-talige liga vraagt – daar baseren wij ons op – en ik zie net dat het 7 euro is (my bad, ik dacht echt 8 euro). Feit is wel dat ik met mijn babysitter (= onze buurjongen, dus hij was er écht geen reistijd aan kwijt) heb moeten ‘onderhandelen’, hij had graag net als zijn vrienden 10 euro/uur gekregen. Heb toen beleefd uitgelegd dat ik er alle begrip voor opbreng als hij gezinnen verkiest die dat bieden, maar dat ik liever meteen open kaart speelde: als alleenstaande moeder lag dat buiten mijn bereik. Plus: ik vind, los van mijn eigen inkomen, dat dat echt niet in verhouding staat met de prestatie. Het vervelende aan onderhandelen en wéten dat die 10 euro inderdaad voor sommige gezinnen een redelijk bedrag is, is dat je je erna toch een beetje voelt alsof je iemand onderbetaalt. Nu ik dit allemaal eens opschrijf begon ik te denken: zeg, ik verzin dit toch niet? Eens googelen bewijst me echter dat het wel waar is: het gemiddelde uurloon in Brussel is 9,16 euro! (bron: http://www.levif.be/actualite/belgique/garde-d-enfants-la-carte-des-tarifs-par-province/article-normal-722595.html)

    • Prinses, welkom in Nederland, waar de oppas pubers dus schandalig goedkoop zijn. Al mijn vriendinnen betalen 4 euro. Als er flink ‘gewerkt’ is omdat een kindje ziek is of erg huilt, geef ik soms wel meer.

      Vraag gewoon rond op het schoolplein voor tips!

  24. Pingback: Happy happy | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s