Ik wou dat ik een octopus was…

… dan zou ik hier vaker kunnen schrijven en armen genoeg hebben voor twee baby’s, twee zonen, het huishouden en de Man.

Het leven met een tweeling. Ambitieus als ik was zou ik er een reeksje over maken, maar we zijn nu zes weken op weg met één dochter met krampen en één die spuugt, en ik ben helaas geen octopus. (Tijdens het typen van dit stukje ben ik drie keer opgestaan om een dochter te troosten.)

Anyway. Losse gedachten dus.

  • Borstvoeden. Al die propaganda moeten flesvoeders niet persoonlijk nemen. Je moet gewoon heel zwaar overtuigd zijn van het geven van BV om het vol te houden, dus borstvoeders moeten zichzelf behoorlijk oppeppen om het vol te houden. Gisteren heb ik gevoed om 01u15, 01u30, 04u30, 04u55, 07u05, 07u20, 09u25, 09u40, 12u45, 13u30, 16u30, 16u50, 18u35, 18u50, 21u30, 21u45 en 23u30. Dat houdt geen enkel weldenkend mens vol. Er staan rode blaasjes op mijn tepels, van overmatig gebruik. Tussen de voedingen door probeer ik per dag nog twee keer te kolven, omdat de melkstroom dan minder enthousiast is en de baby’s minder krampjes hebben/spugen. Het nieuwe borstvoedingsboek van Stefan Kleintjes is trouwens een aanrader. Ondersteunt de gedachte: het is waanzin, maar wel de beste waanzin.
  • Gisteren heb ik 60 euro uitgegeven. Ik heb iemand betaald om met de oudste kinderen naar een binnenspeeltuin te gaan, omdat ik niet voor vier kinderen tegelijk kan zorgen momenteel. Toen ze thuis kwamen, heb ik met één huilend kind op de arm en één huilend kind op de bank, thee gezet en tosti’s gemaakt. Vervolgens moesten de jongens alleen aan tafel eten, terwijl ik op de bank weer borstvoeding zat te geven. De jongste zoon zit vaak met zijn vingers in zijn oren om zich af te schermen van het geluid van de baby’s. Een ultieme tip voor elke wanna-be-tweelingouder: als het enigszins mogelijk is, moet je vooral geen tweeling krijgen in het begin van de zomervakantie als je nog andere kinderen hebt die bij gevolg thuis zijn. Doe je dat per ongeluk wel, heb je een probleem. De oudere kinderen thuis houden is vermoeiend, want de baby’s vragen alle aandacht. Maar hen inschrijven voor kampjes en dergelijke is ook een probleem. Momenteel ben ik aan het stressen over hoe ik de jongens volgende week op twee verschillende locaties ga afzetten voor kwart voor 9 ’s ochtends, met de meisjes erbij. En ophalen natuurlijk.
  • De baby’s huilen samen niet half zo veel als de oudste broer op zijn uppie, maar samen wel dubbel zo veel als de jongste zoon destijds. Ik ben blij dat dit niet mijn eerste kinderen zijn, dat ik weet dat het over gaat, dat ik weet dat ik moet genieten van elke fase en dat ik weet dat baby’s niet huilen/zeuren om je te pesten of je het leven zuur te maken. Ik ben ook blij dat ik weet dat je baby’s niet kan leren niet te huilen door hen niet op te pakken/te troosten en ik vind het soms vermoeiend dat anderen (de Man bijvoorbeeld) zeggen dat je niet altijd mag toegeven. Hoezo? Deze wezens zijn hulpeloos en willen liefst bij iemand zijn die hen helpt.
  • … En dat is niet om het even wie. Dat ben ik, of de Man. O, wat heb ik gruwelijke nachtmerries (als ik slaap, inderdaad) van bezoek dat ‘komt helpen’, en daaronder verstaat: met een baby op schoot zitten. Hulp is in dit geval enkel en alleen hulp aan de moeder (in dit geval en in elk geval met een kleine baby). Voor de moeder zorgen zodat zij voor de baby(‘s) kan zorgen. En het niet omdraaien: verwachten dat de moeder voor jou zorgt zodat jij egoïstisch met een baby op de bank kan gaan zitten. Ik treed niet verder in detail, maar er zijn logees geweest in dit huis (dat het zo ver is gekomen heeft te maken met onenigheid tussen de Man en mij en met mijn overmogen grenzen te stellen) waarvoor ik in angst en stress boodschappen deed en kookte, terwijl zij met mijn  baby’s op de bank zaten die steeds meer overprikkeld geraakten omdat ze dat spanningsveld ook wel kunnen aanvoelen én omdat het wezenlijk toch zo is dat het contact met mij of de Man essentieel is voor hen, en niet zozeer het contact met om het even wie die denkt dat het hier het Tweeling Attractie Park is. Het maakt echt verschil of ik de baby’s vasthoud of iemand anders, dus als je ooit een baby- en/of tweelingmoeder wil helpen, komt het er dus op neer dat je zorgt dat zij met haar kindje(s) kan blijven zitten, terwijl andere beslommeringen haar uit handen genomen worden. Anyway.  Stefan Kleintjes zegt het ook. Niets belangrijker dan veel met de baby(‘s) zijn als ouder en zo de signalen van de baby(‘s) goed leren kennen.
  • Tweelingen hebben vaak simultaan onrust. Zoals nu.
  • Ik ben zelf heel erg van de attachment-parenting en ik vind het frustrerend dat je met twee baby’s moeilijker komt tot samen slapen, draagdoek-wandelingen en veel huid-op-huid-contact. Ik lees vaak op de website van kiind, en ik kan me heel goed vinden in veel van hun opvattingen, maar vraag me vaak af of mensen dat wel eens geprobeerd hebben met twee kindjes. Bv het idee dat baby’s te veel op hun rug liggen en dus meer gedragen moeten worden is uitstekend als je één kind hebt, maar moeilijker met twee kindjes. Een beurtrol, zou je kunnen suggereren. Maar dat gaat voorbij aan het feit dat je niet één kind in de draagdoek kan hebben terwijl je het andere voedt of verzorgt.
  • Zelfgemaakte cadeaus zijn een hype, in tegenstelling tot de periode waarin de oudste of de jongste zoon geboren werden. Ofwel had ik toen foute vrienden. In ieder geval vervullen die zelfgemaakte dingen me met heel veel dankbaarheid.
  • Mensen zijn best attent als je een tweeling krijgt. Er was een zee van kaartjes en er kwamen boeketten bloemen en ballonnen en cadeautjes. Ik probeer nu zelf ook attenter te zijn want het is hartverwarmend (maar intussen liggen hier al drie kaartjes die ik wel gekocht heb maar niet bij de post heb gekregen omwille van de intensiteit met de dames).

Er is nog veel meer te vertellen, maar de tijd is op. Borstvoedingstijd, again.

Later meer. Echt, ooit.

Advertenties

14 gedachtes over “Ik wou dat ik een octopus was…

  1. Ach, wat leuk weer van je te lezen!!! Nog maar half gelezen, zo nieuwsgierig was ik naar alle puntjes.

    – ik maak niét zelf cadeautjes 🙂 Nu ik erover nadenk: ik ben eigenlijk echt gemeen, want ik geef vaak een volwassen boek als geschenk na de geboorte. Vanuit het idee: hé, de echte verdienste is hier toch wel voor de barende vrouw. Maar mss komt het wel over als: “baar, voed, verzorg, en doe er ook nog wat intellectuele ‘ontspanning’ bij”. Ikzelf was wél blij met boeken en cadeautjes voor mezelf 🙂
    – mensen die komen logeren: dat gaat er vér over, zeg.
    – ik ben vast zelf van het type dat slecht is in hulp geven? Want mijn eerste reactie is: stuur maar een jongetje naar ons, wij nemen hem wel mee op kampje en zo voor een week. Is dat de moeder helpen of de moeder ontrieven van haar kindren? Ach, wat jammer dat we dit niet wisten op voorhand, we hadden het écht met heel veel plezier gedaan, 3 weken zomervakantie zonder enig plan doorgebracht. Maar ook nu nog!! Weekend of zo. Herstvakantie komt niet uit, was net stiekem eens gaan kijken. Maar enfin, we menen het wel!!
    – geen betere geldbesteding dan kinderzorg. En huishoudelijke zorg. Als het financieel lukt natuurlijk. Maar: echt. Wat blijft je later bij? Een beter huis, meer vakantie, meer spullen, of meer rust? We moeten allemaal af van het idee dat zorgen voor mensen geldverspilling is en vast anders opgelost kan worden. Incl. onze overheden.

    Maar vooral: 4 kinderen!! wow. en: borstvoeden aan een tweeling!!

  2. Ik kan me bij heel je verhaal alles en tegelijk niets voorstellen. Ik gaf nl nooit borstvoeding en ging respectievelijk na 8 en na 5 weken weer aan het werk. Heel mijn leven ga ik daar spijt van hebben!
    Bergen bewondering dus voor jou! Je doet het toch maar. Ik hoop dat het tweeling attractiepark voorgoed z’n deuren heeft gesloten. Wat denken sommige mensen eigenlijk?

  3. RESPECT !!! Ik ben zelf ook tweelingmoeder, ondertussen al 21, maar kon geen borstvoeding geven, al had ik het graag geprobeerd. Super dat je blijft ervoor gaan. En ik begrijp zo goed dat je je babys niet uit handen wil geven maar zelf een beetje ontlast wil worden … jammer dat je zo ver woont, ik zou je graag eens komen ondersteunen …. ik wens je alvast nog veel geluk met je kindjes 😘.

  4. Borstvoeding geven aan eentje was al redelijk zwaar vond ik, dus chapeau hoor! Ik geef eerlijk toe dat ik (of beter gezegd: mijn tere tepels 🙂 ) het niet zou gekund hebben. En logees in de kraamperiode, wie haalt het in zijn hoofd om te komen logeren bij een kraamvrouw en dan enkel baby’s te knuffelen? Vooral erg dat deze persoon wel echt zal denken dat hij/zij je geholpen heeft …

  5. Ik vond het voor een keer fijn dat er hier niet veel te lezen was de laatste tijd. Een teken dat je het er te druk voor had, wat natuurlijk niet als fijn bestempeld kan worden maar ook een teken dat je prioriteit en tijd geeft aan al dat (nieuwe) leven in huis. Waarschijnlijk ook omdat je niet anders kan maar maak je vooral niet druk of voel je niet schuldig over dat je ons daarbij ook niet nog eens voedt met verhalen. Dat komt inderdaad heus wel ooit, of niet… En dan is dat ook zo. En heel begrijpelijk. We haken dan wel weer in bij het leven dat je dan leidt.
    Sinds ik zelf een moeilijke kraamtijd heb gehad zeg ik niet meer tegen verse moeders dat ze moeten genieten, maar ik wens je wel toe dat je daar durft en kan zijn en blijven met je handen, hart en hoofd, zolang het nodig is voor je kinderen en jezelf. En veel hulp en slaap, dat wens ik je ook!

  6. Fijn weer een update te lezen.
    Afgelopen weel een babietje van 10 dagen op schoot gehad en weer verbaasd hoe klein dat is en hoe stevig tegelijk. Hulp was daar niet nodig gelukkig, maar vroeger wel veel ingesprongen bij bezoekjes. Alleen al de gewassen kleding even vouwen en klaarleggen zodat het voor het grijpen ligt kan een enorme steun zijn.

    Hoe gaat het lichamelijke met jou?

  7. Succes! Meisjes zijn bijna 4 jaar hier, ze hebben 3,5 jaar borstvoeding gekregen, grote broer van bijna 6 heeft het ook goed overleefd. Meisjes zijn wel van november, ik heb dus retroactief jouw tip van zomervakantie vermijden goed gevolgd 🙂.
    Kan je rugdragen / tandemdragen? Ik heb tijdens de zwangerschap een consult gevolgd om te kunnen tandemdragen vanaf de geboorte en dat was zijn geld dubbel en dik waard.
    Grensoverschrijdend bezoek… Bah…. Wij hebben ook onze portie gehad.
    Ik geniet van je updates, brengt mooie herinneringen terug en grappig genoeg een glimlach omwille van de ‘slechte’ herinneringen.
    Veel liefs, veel succes en hopelijk ook wat slaap 😘

  8. Amai, dikke pluimen op je hoed dat je nog borstvoeding geeft! Zo te horen is dat een fulltime bezigheid. Een vriendin gaf haar tweeling tegelijkertijd borstvoeding maar eie tip kreeg je vast al een paar keer.
    Ik ontdekte na de geboorte ook dat oerinstinct van je kind bij je te willen houden. Als iemand haar pakte kon ik alleen maar denken “blijf daar af, dat is mijn kind!”. En ik werd daar best vijandig van en leek wat op gollem in In de ban van de ring, nooit gedacht dat ik dat in mij had 😉
    Vreemd bezoek dat jij over de vloer had, komen logeren bij een jong gezin. Jammer dat zij niet wat taken uit handen namen zodat er even wat rush wegviel. En seg, dik logisch dat de zonen wat tijd buitenshuis doorbrengen. Zij vonden het waarschijnlijk heel fijn om even te kunnen ravotten en onverdeelde aandacht van de babysit te hebben.
    En over cadeaus, ik weet nog dat ik het gelukkigst was met een kom fruitsalade ☺

  9. Goh, jo, wat een drukte! En natuurlijk wist je dat wel van te voren, maar toch…. Een tip, ik weet niet of je er wat aan hebt: als je het je kunt permitteren zou je tijdelijk kunnen zoeken naar een huishoudelijke hulp, voor een paar uurtjes per week? Iemand die voor de vakantie nog wat tijd over heeft, of iemand die wel tijdelijk wat uren wil werken? (Ik zeg ook maar wat, ik weet niet wat jou helpt?)

  10. Ik wou dat ik zo eerlijk kon zijn als jij. Mijn dierbaarste vriendinnen brachten mijn oudste kinderen thuis van school, zetten een schotel lasagne voor de deur, namen een van de oudste kinderen mee op uitstap, … Wat zit er toch altijd veel ballast om de essentie van het leven heen he.

  11. Wat attachment parenting met een tweeling betreft, vroeg ik me dit af: misschien vangen tweelingen dat mindere contact (wegens delen met ander broertje/zusje) wel op doordat ze net altijd met zijn tweeën zijn? Mijn ervaring met tweelingen (bijvoorbeeld mijn echtgenoot) is dat die tamelijk vrolijk in het leven staan, en ik vraag me af of dat voor een deel ook niet komt doordat ze als baby’s en later als kinderen veel meer samen zijn geweest dan kinderen die alleen zijn geboren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s