Geboorte: terugblik

Als je mij gevraagd had hoe ik de geboorte van de baby’s gewenst had, had ik het liefst helemaal zen gehad, vrij pijnloos, met kaarslicht en een muziekje op de achtergrond (ik had in spotify ook een vrij naïeve bevallings-playlist gemaakt, met o.a. muziek van Arvo Pärt en Yann Tiersen).

Hoe de geboorte ging, heb ik hier, hier en hier opgeschreven. Enerzijds voor mezelf. Het was zo een indrukwekkend gebeurtenis, en ik ben/was bang dingen te vergeten. Door het op te schrijven, wou ik de ervaring ‘bijhouden’. En ook een stukje ‘verwerken’.
Anderzijds ook voor andere vrouwen. Tijdens mijn zwangerschap heb ik nachtenlang gegoogeld op geboortes van tweelingen. Hoe gaat dat, wat kan er allemaal gebeuren, wanneer worden tweelingen geboren, … ? Ik wil mijn verhaal toevoegen aan de verhalen die on line te vinden zijn, voor de tweelingmama in spé die het even spannend vindt als ik en ’s nachts wakker ligt te zoeken naar ervaringen en verhalen van hoe zo’n dingen gaan.

Mijn bevalling is niet zo zen geweest als ik mezelf had toegewenst, maar guess what? Ik kijk er met een ongelooflijk goed gevoel op terug.

Hoe komt dat?

  1. Ik heb een geboorteplan gemaakt. Het lijkt absurd om een plan te maken voor een gebeurtenis waar je eigenlijk niets over te zeggen hebt. Soms was ik het ook wel kotsbeu, het doornemen van scenario’s, het nemen van beslissingen, het verwoorden ervan, de details doornemen met doula, dokters en Man. Maar het feit dat ik een plan had en dat dat gekend was bij mijn zorgverleners, gaf mij de veiligheid om me over te geven aan de gebeurtenis. Ik wist immers dat iedereen in de kamer wist wat ik belangrijk vond. Op een gegeven moment heb ik even moeten aangeven dat ik echt niet op bed wou liggen op mijn zij bij het persen (het ging zo snel dat de verloskundige vond dat ik maar beter bleef liggen). Er was maar een half woord nodig en de doula nam het over en binnen no time zat ik op de baarkruk, zoals ik graag wou. Dankzij het plan.
  2. Er was een doula. Iemand waar ik op voorhand goed contact mee had (goed en regelmatig, aanvankelijk hadden we gesprekken, later masseerde ze me ook waardoor er een fysieke connectie kwam). In een kamer vol onbekenden (verloskundige, verpleegsters, dokters, …) was zij een soort baken voor mij. Natuurlijk was de Man er ook, maar die was net zo overweldigd door het gebeuren als ik. De doula bleef ijzig kalm bij al het barensgeweld en loodste me er doorheen. Ze had een arsenaal aan kleine dingen die mijn comfort verhoogden, en waar niemand anders in de kamer zich mee bezig kon houden. Koude washandjes, slokjes appelsap, een voetmassage toen ik begon te ijlen van het bloedverlies, …
  3. Er is niets gebeurd zonder mijn toestemming te vragen. Voor elke handeling is toestemming gevraagd, zelfs voor het beluisteren van het hartje van de tweede baby tijdens het persen voor de eerste. Ik kreeg bij alles toelichting. Soms ging al dat verbale mijn petje flink te boven. In de oer-staat van het baren was een heel ander hersengebied actief dan het gebied waarmee je netjes gesprekken voert. Bij momenten zag ik allemaal monden bewegen en had ik geen flauw idee wat ze zeiden. Maar het was zo betekenisvol dat er met me gesproken werd, dat het mijn bevalling was op mijn voorwaarden. Leve de verloskundige die op haar knieën bij me zat. De gynaecologe die op een laag stoeltje achter haar zat en hands-off aanwezig was. Leve de doula met haar koude washandjes en de anderen die in de kamer waren maar niet bleven rechtstaan waardoor ik me minder een bekeken subject voelde. Leve de dokters die buiten bleven staan en niet midden in de baring de kamer binnen kwamen.Samengevat: bevallen doet pijn. Er gebeuren een hoop nare dingen fysiek. En dat kon ik prima aan, omdat ik me gerespecteerd heb gevoeld. Er is niets gebeurd dat ik niet wou, en dat maakt dat de bevalling (amper twee weken geleden) in sneltempo uit mijn geheugen verdwijnt. Het is gewoon helemaal ok. En daarmee ook een heel goede, krachtige ervaring.