Rusten, slapen, eten, repeat

Op een nacht oefent mijn lichaam.
Het is te vroeg voor de baby’s. Ik tel. Nog drie weken voor ze kunnen ademen. Nog vier vooraleer ze niet sowieso in de couveuse moeten. Nog vijf voor ze misschien mee naar huis mogen. Hoe hou je baby’s binnen?
De krampen komen en gaan. Van binnen uit wordt er op mijn staartbeen geduwd. En dan breekt de dag aan, en gaat het over. Ik voel me alleen nog raar en heb om de haverklap een harde buik.

Ik moet naar de arbeidsgeneesheer en kruip daarna tegen alle plannen in weer in bed. Verstand op nul. Rusten. Er is niets van me over, denk ik. Ik vind niets van mezelf terug, ik herken mezelf niet meer. Er is alleen nog liggen, slapen, eten, liggen, rusten, eten, uit het raam staren. Ik heb het ‘hier’ wat verborgen, omdat ik geen zin meer heb in reacties als ‘je hebt nu alles en kan je dan niet gelukkig zijn?’, maar er is al zo lang niets meer van me over. Ik ben zo ontzettend ontregeld door de hormonen, door het slaaptekort. Ik weet mijn eigen nummerplaat en telefoonnummer niet meer, om maar wat te zeggen over hoe groot de gaten in mijn hoofd zijn.

Ik heb alles, denk ik, als ik de kippen eten heb gegeven en naar binnen loop. Ik kijk naar het huis waar ik van hou, in de stad waar ik van hou, waar ik woon met de Man en de kinderen waar ik van hou. De rechterbaby stulpt een geheimzinnig lichaamsdeeltje uit. De linkerbaby duwt haar voetjes in mijn maag.

En tegelijkertijd is alles weg. Ik heb geen energie, geen slaap, geen of weinig sociale contacten, geen bezigheden, geen werk, geen lijf meer waarmee ik kan hardlopen of seks hebben of een glas cava drinken. Dat is niet erg, het is tijdelijk. Maar soms zou ik zo graag eens mijn loopschoenen aantrekken en het op een rennen zetten. Of de Man omhelzen zonder dat er een enorme buik in de weg zit en ik alleen al buiten adem ben van mijn armen om hem heen te slaan. Of de kleine zoon op schoot nemen – er is geen schoot meer over. Of ’s avonds de trappen oplopen om de slapende kinderen te zien – elke trap is een soort dolksteek in mijn bekken, als het niet levensnoodzakelijk is blijf ik beneden.

De wereld is zo groot als de slaapkamer. Het is tijdelijk. Nog vijf weken. Als het enigszins kan.

 

Advertenties

14 gedachtes over “Rusten, slapen, eten, repeat

  1. Mijn ex-vriendje zei weleens goede dingen die me altijd bijgebleven zijn. Zoals die keer dat ik opsomde wat er allemaal niet ging, maar dan ook écht niet. Hij stuurde terug: “hmm. Ik weet niet goed wat ik kan zeggen of doen. En ook niet wat jijzelf kan doen. Maar het suckt nu geweldig. Dat is duidelijk. Ik vrees dat we het daar even bij moeten laten. Ik zie dat, want je hebt me dat heel goed uitgelegd. En ik wil dat accepteren, al kan ik niets doen om het beter te maken.” Ik weet niet of het aan mij lag, maar ik vond dat een erg troostrijke reactie toen.

    Je schrijft dat je niet jezelf bent, en ik geloof dat. De beste omstandigheden worden bleek als je er niet van kan genieten. Zoals ziek worden op je droombestemming, serieus ziek, voor de hele tijd. Zou toch gek zijn als je dan jezelf egoïstisch vindt dat het niet gelukt is ervan te genieten?

  2. Oh, prinses… 12 duimen voor jullie, dat die twee mini’s nog even rustig blijven waar ze zijn…
    Die wereld wordt vanzelf wel weer groter!
    Liefs van ons allemaal X

  3. het is allemaal al gezegd
    blij om even van je te horen
    we denken allemaal aan jou
    liefs van ons allemaal
    hopelijk geeft dat net een beetje extra moed en kracht !

  4. Wat raar dat je nog naar de arbeidsarts moet. Kan je geen telefonisch consult aanvragen?

    Je schrijft het zo duidelijk en ook mooi op. Helpt dat ook het zo beschrijven?

  5. In de verte ligt dat moment op jou te wachten waarop je beseft: ja, nu heb ik mezelf weer terug. Het komt eraan, maar nu is het nog een paar weken deze moeilijke staat van half-zijn verdragen. Sterkte, lieve prinses! ❤
    En dat de meisjes nog braaf een paar weekjes op hun plaats blijven zitten!!

  6. Volhouden! Bijna 4 jaar geleden heb ik de 3 laatste maanden van mijn zwangerschap plat gelegen (bloeding op 24w). Enkel opstaan om te gaan plassen. Flavieke is geboren op 38w. Yes you can!

  7. Ach meissie toch! (Mag ik dat zo zeggen?) Ook als je alles hebt, ben je ZEKER niet verplicht gelukkig te zijn – ik vind dat altijd zo iets onzinnigs…. En het is nu even ontzettend afzien – natuurlijk – een zwangerschap is niet niks, een tweelingzwangerschap al helemaal niet, en jij hebt volgens mij één van de heftigste tweelingzwangersschappen die er bestaan! Als je moet overleef je zelfs een paar weken plat liggen – in ieder geval fysiek, en jezelf weer bij elkaar rapen – dat komt later dan wel weer eens een keer. Heel veel succes en sterkte…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s