Another day at the hospital

Ik ben nog steeds zeer tevreden met het ziekenhuis waar ik nu begeleid word. Gelukkig maar, want ik breng er relatief veel tijd door.

Laatst was het weer zo ver. Echo’s (beide dames wegen rond de 1300 gram! Iedereen happy! Ze zitten op het niveau van een goede eenling, beiden), gesprekken, bloedname en … een afspraak met de bevalcoach.

Ik heb erg getwijfeld om een doula mee te nemen naar de bevalling. Via via had ik een doula ontmoet die niet alleen om de hoek woont maar OOK nog Vlaams is. Ik vond haar traject van enkele afspraken hier thuis (met de Man) voor de bevalling, en ook na de bevalling een kraambedmassage en nagesprek, best goed klinken. De Man heeft het niet met zo veel woorden gezegd, maar vond het een beetje luxe met een prijskaartje van rond de 1000 euro aan. In het ziekenhuis reikten ze me het alternatief aan: hun eigen bevalcoach.

Die ik dus eerst uitgebreid telefonisch gesproken heb. En gisteren was het tijd om bij haar langs te gaan. We bespraken eerst mijn eerdere ervaringen en angsten, en toen nam ze er een kaartenset bij met foto’s van een vrouw in allerlei posities in arbeid en bevallend. Het was een heel goede set, jammer genoeg wel hetero-normatief (de vrouw werd bijgestaan door een man), maar bon. Ik kreeg instant klamme handen en een razend hart van de vrouw op haar rug met benen in de beugels bevallend. We hebben het over wenselijke houdingen gehad, de mogelijkheid om een baarkruk te gebruiken en een soort alternatief gehurkt op bed. Het bed staat daarbij rechtop waardoor je op de achterkant kan leunen met je armen en kan hurken met de rug naar de aanwezigen. Mijn bedenking dat je nogal frontaal met je billen in het zicht zit in die situatie, dat de Man dat niet mag zien en mijn angst voor stoelgang-situaties werden gewoon even nuchter meegenomen in het gesprek (leve de warme washandjes en de Man mag netjes achter mijn hoofdeinde gaan staan, kan ik het zien als hij flauw valt :)).
We besloten de sessie die meer dan twee uur duurde, met het bekijken van een filmpje van een bevalling. De vrouw in het filmpje gaf aanvankelijk aan zich erg oncomfortabel te voelen op haar zij. De tranen stroomden over mijn wangen – wat confronterend om iemand in barensnood te zien. Ze werd geholpen te hurken en baarde toen vrij rustig haar kind, waarbij het hoofdje minutenlang al uitgedreven was, voor ze met de volgende wee (en dus zonder inscheuren) het lijfje baarde. Janken.

Ik was er best van ontdaan. 

Volgende keer gaan we in de verloskamer houdingen oefenen, het bevalplan verder afwerken en de Man moet na zijn werk aansluiten en ook naar de foto’s kijken. De bevalcoach gaat hem uitleggen welke processen er spelen, waardoor verbale communicatie bijvoorbeeld weinig zin heeft in een bepaalde fase.

Ik was erg te spreken over haar nuchtere benadering en het concrete van de voorbereiding. Ze was ook erg eerlijk over de voor- en nadelen van bepaalde keuzes en de mogelijkheid dat ik naar een ander ziekenhuis moet gebracht worden als de verloskamers daar bezet zijn.

Wat een beetje blijft hangen, is het rauwe van het bevallen. Het is best een klus waarbij je tot een bepaald instinctief niveau gaat. Het is zo ‘oer’ en ik realiseerde me weer even dat het met twee baby’s en deze onhandige enorme buik wel erg intens gaat zijn. Wat me anderzijds wel moed geeft, is de mogelijkheid het zo natuurlijk mogelijk te doen. Zo kreeg ik te horen dat ik na de eerste baby een uur tijd heb (als alles goed gaat) om spontaan weer in arbeid te gaan voor de tweede, waarbij ik bv door middel van borstvoeding geven aan de eerste de situatie wat kan stimuleren. Niet noodzakelijk oxytocine-injecties en stress dus. (Ik vrees alleen dat mijn zin een beetje over gaat zijn na de eerste, maar goed.)

Wordt vervolgd. Ik wou stiekem dat we al acht weken verder waren en het zo ver was. Kijk ergens wel uit naar de ervaring maar wil het natuurlijk ook graag achter de rug hebben :).

Advertenties

17 gedachtes over “Another day at the hospital

  1. Ik denk dat je het heel goed aanpakt. Informatie, ook al is het niet allemaal even plezierig, doet angst voor het onbekende verminderen. Ik hoop dat je nog even de rust krijgt om toch van deze zwangerschap te genieten al is het zwaar. Het gevoel van een baby in je buik, laat staan twee, is met niets te vergelijken.

  2. Ik blijf me verbazen over de mogelijkheden tegenwoordig en hoeveel beslissingen er genomen moeten worden.
    Fijn voor jou omdat je zo op zoek bent naar hoe jij het wil, hoop ook dat het echt voor je gaat verlopen.

    40 jaar geleden was het voor mij vrij simpel, je ging naar de vroedvrouw en naar kraamkliniek en paar zwangerschapsbijeeenkomsten. Verder heb ik er eigenlijk niet over nagedacht, geen bevalcoach, geen plan/draaiboek voor partner, we deden maar wat. Zelf over wel of niet een kind “nemen” heb ik nauwelijks nagedacht. Om ons heen kregen er veel mensen kinderen en dat leek ons ook wel aardig.
    Ik heb trouwens genoten van zwangerschap en bevalling, dat had ik graag nogmaals meegemaakt maar door latere problemen met partner is dat er niet meer van gekomen

    • Hey Lot, gewoon even zeggen dat deze zin me aansprak in je reactie: “Zelf over wel of niet een kind “nemen” heb ik nauwelijks nagedacht.”
      Door omstandigheden ben ik als hedendaagse twintiger ook overgestapt op die mentaliteit, die zeker en vast verfrissing kan brengen op een aantal vlakken. Ik sluit me dan ook grotendeels aan bij je “we deden maar wat” !

  3. Fijn dat je je zo kan voorbereiden, 21 jaar geleden kreeg ik ook een tweeling. Zes weken te vroeg, maar toch natuurlijl bevallen, met een tussenpauze van 20 minuten 😬. Dat uurtje tussenin, daar zou ik niet te veel op rekenen dus 😉. Maar verder : niet te veel piekeren en vooral meegaan in het moment ! Veel succes !

  4. Fijn dat er zo veel begeleiding bestaat! Ik wou twee jaar geleden ook prenatale toestanden volgen, maar door zo lang te moeten plat liggen was het er nooit van gekomen. Achteraf gezien ben ik best blij dat ik ‘niks’ wist, en me volledig heb overgegeven aan het moment, en enkel op die ene vroedvrouw (die dan ook nog eens een man was) te vertrouwen…

  5. Hoi Prinses,
    Ik moet lachen om die expliciete aanpak :-). Lees je tekst onbewust meteen in Hoog-Nederlands 🙂

    Als vroedvrouw heb ik hier wat boeken die ik soms uitleen aan bollende buiken, en dan merk ik dat het boek dat het meest beelden laat zien van het bevalwerk (‘Baren’) vaak heftig aankomt bij de lezeressen.
    Al de rest is sowieso welkom, maar dat …
    Dat wilden ze misschien toch niet echt zien, zeggen ze dan, en ze schieten er ook vol gevoel van. Tegelijk maken die reacties veel los dat inzicht geeft in wat hen precies beangstigt of beklemt of o zo heerlijk lijkt. Dus heel leerzaam voor jezelf en wie je begeleiden !
    Toch weet ik dan nooit goed of die beelden blijven malen op een manier die niet zo heilzaam is.
    Wat vind jij ?
    Laat je je gevoelens de vrije loop dan in zo’n gesprek ? Zit je ook echt te janken ?
    Ik ben heel blij dat je nog eens terug kan gaan, zodat je toch ook niet met wat er nazindert blijft zitten.

    Jij lijkt me ook echt iemand die veel deugd heeft van het bespreken en beredeneren en begrijpen als manier om grip te krijgen.
    Vertrouwen krijgen wij westerlingen een heleboel doorheen dat verstandelijke stuk begrijpen en bespreken, afspreken.
    Vertrouwen in jezelf, dat je lijf weet wat er moet gebeuren. Vertrouwen in je meisjes, dat zij komen als jij het je laat overkomen.
    Vertrouwen in je Man, dat hij hoe dan ook bij je zal zijn en zo is het goed.
    Vertrouwen in de hulpverleners, dat ze in al wat hierboven staat ook geloven en het mee helpen mogelijk maken. En wat is bevallen anders dan loslaten in vertrouwen …

    Mooi gedragen he al 32 weken !!!
    Loslaten kan je pas na goed vasthouden, zeg ik. Dat heb jij overduidelijk dubbel & dik heel stevig gedaan :-), je bleef ervoor in bed en op de bank zoveel uren en dagen lang!

  6. Ik snap eerlijk gezegd nog altijd niet dat ze daar nog niets “op gevonden” hebben voor dat bevallen..
    Dat dat in 2018 nog altijd zo “oertoestanden” moeten zijn..

    Iets in de trant van: “Doe me maar in slaap en sleur dat kind er maar uit ” 🙂

  7. Ik heb bij mijn twee kinderen ook best wat op voorhand nagedacht over optimale bevalscenario’s (als in: houding, zo lang mogelijk thuis, geen epidurale verdoving, … ) en heb dit ook 2 keer doorgesproken gehad met vroedvrouw en (gynaecoloog in het) ziekenhuis. Om dan vervolgens in arbeid te gaan en volledig mijn instinct te volgen en te doen waar ik zin in had (en dus niet te denken aan mijn grondige voorbereiding). Maar louter het feit van ‘voorbereid’ te zijn gaf me zoveel rust dat ik ook beter mijn instinct kon volgen tijdens de bevalling zelf (zo ‘voelde’ ik twee maal aan dat ik een epidurale nodig had op het eind om nog kracht genoeg te hebben voor het persen en trok mijn man grote ogen, want “je wilde toch echt niet bevallen met een epidurale en wat dan met je instructies om je ten alle tijde te steunen om zeker geen epidurale te nemen :-)”. Hopelijk is dat bij jou ook het geval en helpt je voorbereiding je om tijdens de bevalling zelf alles (letterlijk :-)) los te laten! Veel succes en ik kijk al uit naar je bevallingsverhaal en de eerste ervaringen met de twee kleine meisjes!

  8. Ik had bij de bevalling van mijn tweeling niet veel keus. Eén van hen lag in stuit en dan zouden ze met een keizersnede gehaald worden op 38 weken. Wat ook gebeurd is.

  9. Ik vind het nu al een mooi verhaal. Zoals iemand anders ook schreef: ik ben al zo blij voor jou dat je zo ver geraakt bent in jouw tweelingzwangerschap. Fijn dat de meisjes het zo goed doen en dat jij nu alle rust kan nemen.
    Wat de bevalling zelf betreft, denk ik dat vertrouwen het belangrijkste is. Je bent nu al goed voorbereid dus je kan met een gerust hart alles aan!
    Bij mijn tweede zwangerschap had ik me ook veel beter voorbereid dan de eerste keer en net dan had ik het het minste nodig: tussen de eerste wee en de geboorte zelf zat amper 1,5u. Snel, heftig en dan kwam duidelijk mijn oerinstinct naar boven. Alle geluiden en andere indrukken werden uitgeschakeld, ik ging vanzelf zitten op de manier die voor mij het natuurlijkste aanvoelde (handen en knieën) en zo is ze ook geboren. Ik geloof er dus hard in dat jijzelf het beste weet wat goed is voor je kindjes en dat je dat gevoel ook moet volgen. En dat is blijkbaar precies wat je doet, top!
    Ik wens je een vlotte bevalling toe en het allerbeste voor jullie allemaal!

  10. Pingback: Op de valreep… 2019 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s