Zieltjes

In één van de zwangerschapsboeken las ik over zieltjes. Dat je kan voelen wanneer de ziel in je kindje(s) komt. Dat de zieltjes ons uitkiezen als ouders. Dat we iets te leren hebben in dit leven samen. Dat we in verschillende levens met dezelfde zielen in aanraking komen en zo een karmisch iets voltrekken.

Ik vind dat mooie gedachten. Een vriendin van mij vertelde me ooit dat ze een karmische rekening heeft verhoffen met haar inmiddels overleden echtgenoot. Ze is ook heel rustig onder zijn dood. Ze mist hem, maar ‘het is volbracht’.

Ik kijk zelf graag naar het leven met een perspectief dat bv de sterke aantrekkingskracht die je voelt ten opzichte van iemand aan de orde is omdat je met die persoon een ontwikkeling kan doormaken. Misschien is het maar een mentaal construct om vervelende ervaringen retrospectief zin te geven :). Maar bv de ex en ik hadden een enorm intense relatie, heel destructief. Daartegenover is het leven met de Man een rustig kabbelend beekje, maar ik had die destructieve relatie wel nodig om dit te appreciëren en te komen tot een staat van rust, liefde en waardering voor wat er nu is. Daarnaast ga ik nu ook toxische mensen uit de weg, de mensen die vaak erg aantrekkelijk zijn, erg sprankelend, maar waar iets niet aan klopt. O, wat kon ik daar een enorme bewondering voor hebben. Dat is intussen sterk geluwd. Lesson learned. 

Anyway.
Zieltjes dus. En het recyclen van zieltjes.

Van zodra ik wist dat ik twee baby’s krijg, heb ik heel sterk het gevoel dat baby twee mijn eerder verloren kindje is, dat terug gekomen is. Omdat het nu wel tijd is. Omdat ze graag bij ons wil zijn. Omdat als ze toen gekomen was, ze nooit haar zusje zou hebben gehad die nu mee in de buik zit (want als ik haar had gekregen toen, was ik natuurlijk enkele maanden later niet opnieuw zwanger geworden).

Het is iets heel irrationeels (de Man benadert het met een mix van irritatie en begrip) en misschien een gek mentaal construct mijnerzijds om de miskraam zin te geven, om te geloven dat het kindje niet verloren is gegaan maar gewoon is terug gekomen en haar zus heeft meegebracht.

Waarom ik zo sterk voel dat het kindje twee is (de nummering komt van de dokters, die het kind dat tweedes geboren zal worden als het natuurlijk gaat kind 2 of b noemen), weet ik niet. Dat is gewoon zo ontstaan in mijn hoofd. En dat heeft gemaakt dat ik gepleit heb bij de Man voor het geven van de naam van het verloren kindje aan dit kindje. Toen hij de naam voor baby A kwam aandragen, was er geen moment discussie. Het was meteen raak, prima. Maar de naam voor baby B klopte maar niet, hoe hard ik ook probeerde met die naam aan haar te denken. Het was best een mooie naam, maar het was niet haar naam. Hij (de Man) is overstag gegaan, en ze krijgt de naam die we hadden voor het kindje-van-toen-dat-teruggekomen-is. Het rare is ook dat ik het gevoel heb dat ik kindje B al een beetje ken, en dat kindje A ‘nieuw’ is. Ik heb ook het gevoel dat ze erg van elkaar verschillen. Dat kindje A een krachtig en autonoom kind is, en meer ‘van de Man’, en dat kindje B wat gevoeliger is en in de wereld zal staan.

Hoewel van die gevoeligheid vannacht weinig te merken was. Om vier uur uit bed gestrompeld, omdat de dames zo aan het pingpongen waren in mijn buik dat de matras ervan schudde. Geeuw.

 

 

17 gedachtes over “Zieltjes

  1. Wat een prachtig verhaal.Ik geloof ook dat wat jij voelt juist is, dat gevoel bedriegt je niet en gelukkig heb je de tijd om er naar te luisteren. En ernaar te handelen zodat je achteraf geen spijt zult hebben.
    Het leven is (vrij) zinloos op zich maar ik geloof stellig dat veel dingen met een reden gebeuren.
    En de mix van irritatie en begrip van de zijde van de man…die herken ik ook maar al te goed! 🙂

  2. Ik heb intussen twee gezonde dochters, maar heb voor elke geboorte eerst een miskraam moeten doormaken. Ik vond dat ongelooflijk erg en heel moeilijk te verteren. Maar mijn schoonmama heeft me later ooit gezegd dat mijn dochters er nooit geweest waren als ik die miskramen niet had gehad. Ik had dan wel andere kindjes gehad, maar niet de unieke persoontjes die mijn dochters nu zijn. En dat heeft me rust gebracht en aanvaarding. Ik begrijp je dus perfect en ik vind het een ongelooflijk schoon iets dat het zieltje teruggekomen is om voor haar zusje te kunnen zorgen…

  3. Over mijn papa die zo plots stierf, zeg ik altijd: zijn dood is zinloos voor mij, maar ik kan er wel betekenis aan geven.
    Wat mooi hoe jij betekenis geeft. Ik heb er jaren over nagedacht en stilaan ben ik ook die richting uitgegaan die jij nu beschrijft.

  4. Lieve prinses, ik vind dit een mooie, maar tegelijkertijd ietwat gevaarlijke gedachte… De naam van je eerste meisje nu aan een nieuw kindje geven kan (onbewuste) verwachtingspatronen creëren ten opzichte van je nieuwe kindje… Mijn tante kreeg dezelfde naam als een eerder zusje dat niet mocht zijn en is daar haar hele leven onder gebukt gegaan.. Misschien kan je de naam als tweede naam geven? Hopelijk neem je me mijn opmerking niet kwalijk, ze is zeker niet slecht bedoeld…

      • geef je zielenkinderen altijd een naam, en ja hoor, soms is het zielenkindje terug gekomen, en heeft ze zelf een keuze gemaakt om terug te incarneren, het zielenkind is zelf ‘veranderd, want die krijgen meer scholing nadat ze zijn ‘terug’ gegaan, ze zijn andere kinderen, die weer gekozen hebben voor jullie als ouder – of jij als mama – of je man als papa -, een andere naam geven is logisch, de verwerking van het verlies van een kindje, het kindje een naam geven is een goed idee, het zielenkind dat terug naar ‘aarde ‘ is gekomen heeft altijd een belangrijke ‘levensboodschap’ voor jullie als ouders, voor u als mama en voor je man – vriend – als papa, maar ook voor jullie andere kinderen.

        zielenkinderen zijn kinderen met een boodschap als ze kiezen om opnieuw terug te komen, als je daar al aandacht voor hebt, dan ben je echt rijk in je innerlijk weten.
        maar goed laat het zijn dat dit nu net mijn specialisatie is zielenkinderen, ik heb er zelf ook eentje die terug gekomen is, en hij heeft inderdaad een belangrijke boodschap aan ons en in ons leven…
        zielenkinderen zijn zeer bijzondere kinderen, die je iets leren door weg te gaan en weer terug te komen.

        je hebt een geweldig goede intuïtie, volg absoluut je gevoel, maar vergeet niet dat je naar je intuïtie wel kan blijven luisteren, want ze fluisteren je de goede raad door… dikwijls vertellen ze zelf hun naam!

      • Dat begrijp ik niet zo goed? Wat ik wou aanhalen, is het potentiële gevaar dat je kindje nu de druk zal voelen om twee paar schoenen te moeten vullen… (maar misschien voel ik de zaken verkeerd aan, dat kan hoor)

  5. Ik kan me helemaal vinden in hoe je denkt, volgens mij zou ik in jouw plaats ook in die richting denken. Dat doe ik nu zelf eigenlijk ook, maar tegelijk vind ik het pijnlijk om zo te denken. Bij ons is er geen kindje. Ik heb haar (inderdaad, haar) nochtans zo levendig in mijn hoofd en hart. Wil haar zieltje dan niet bij ons zijn? Ik vind het moeilijk …

  6. je hebt hier een blog geschreven over hoe jij ‘al met je kinderen communiceert’. of anders gezegd, je kinderen communiceren al met u!
    het leuke is dat je deze band kan versterken, door je intuïtie ten volle af te stemmen als ze aan het pingpongen zijn – mama speel je mee? –
    de taal van het ongeboren kind is een zeer bijzondere taal, die als je ze nu goed leert kennen zeker zal herkennen als ze geboren worden, vanaf de eerste momenten al. jullie kennen elkaar natuurlijk, en ook nog niet, want ja de twee kinderen in je buik blijken heel krachtig te zijn, en gebruiken ook die taal van de intuïtie die waarschijnlijk ook krachtig bij jou is.
    mooi geschreven, en mag ik heel even nieuwsgierig zijn, in welk boek heb je dat gelezen, ik ben er een cursus over aan het schrijven, misschien heb ik nu een extra bron?!
    alvast bedankt, en geniet van je bijzondere kinderen in je leven!

  7. Hoi Prinses,
    Wij kregen (ook) eerst 2 zonen en dan een dochter.
    De meisjesnaam die we al voor de oudste wilden, vonden we nog altijd mooi.
    Maar toen ze er was en tot onze grote vreugde een meisje was klopte het niet om haar die naam te geven en voelden we dat die droom voorbij was. Alsof we al te lang met die naam hadden rondgelopen en die niet meer fris bij die versgeboren dochter paste, bij het grootse en wonderlijke gevoel dat we nu ook een meisjesbaby in huis hadden.
    Gek hoe zo’n dingen kunnen gaan he. Hoe je verstand een rol heeft en er soms ook helemaal naast zit.
    Maar de eerste dag heette ze dus Joke en de papa had dat al aan een heleboel mensen rondgebeld :-).
    Nu vinden we het een heel grappig verhaal, maar we moesten op dag 2 toen echt op zoek naar een nieuwe naam…
    Sindsdien vertel ik dat soms om me heen, dat je best ook tijd mag nemen om te kijken of het wel ‘klopt’ in de praktijk :-).
    Soms ‘klopt’ het ook gewoon al in de buik, zoals bij haar jonger zusje. Een heerlijk gevoel is dat !
    En uiteindelijk is het dan toch je kind dat invulling geeft aan die naam…

    Je maakt me benieuwd,
    fijn om mee te kunnen lezen,
    wat moeilijk is en wat deugd doet,
    herkenbaar of anders,
    Trui

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s