Kakmadam

Het is een dag waarop ik al moe ben na het ontbijt. Ik sluimer even, terwijl de jongens in de kamer ernaast spelen. De week voordien heb ik bijna elke dag geslapen. In de ochtend én de namiddag. Het is oneerlijk dat ik niet minder moe word van slapen. Ik draai kringetjes in mijn hoofd. Is het vermoeidheid van twee baby’s maken? Is het moe van de voortdurende pijn? Het gesleep met de megabuik? De bekkenpijn die met niets te vergelijken is, behalve met voortdurend stekende messen in je botten? Is het moe van de laatste jaren? Is het moe van depressief?

In de namiddag ga ik met de jongens naar de binnenspeeltuin. Ik app de Man een foto. ‘De hel,’ schrijf ik erbij. De tafeltjes zijn vuil en plakkerig, het is enorm druk, overal schreeuwen en huilen kinderen, en drinken ouders o.a. bier en eten friet. Geuren vermengen zich, ik voel me benauwd.

Ik kijk. De jongens zijn fysiek intensief aan het spelen. Samen en apart.
Ik zoom uit en voel me een kakmadam. Ik werk niet, ik heb tijd om met mijn bolle buik hier te zitten terwijl mijn kinderen spelen. Iemand poetst intussen ‘mijn’ huis en mijn Man verdient de kost.

Thuis neem ik enkele lepels Roosvicee Ferro, boven op de gewone ijzer die ik dagelijks slik. Ik heb de indruk dat ik er een beetje door kom. Mijn hoofd werkt. De zwaarte glijdt uit mijn ledematen.

Ik kook. We hebben een avond samen zoals die hier gaan. We eten. De jongens doen hun pyjama’s aan. We kijken samen Sesamstraat en eten dessert, sojayoghurt met aardbeien. Na het avondeten poetsen ze hun tanden. Ik lees nog een boekje voor.

De jongens zijn druk. De jongste probeert heel de tijd indruk te maken op de oudste. We verliezen alle contact met hem, hij ook met zichzelf. Het is bloedirritant omdat ik de hele dag de kwade moeder moet zijn als ze in die dynamiek zitten.

Later praten de Man en ik er over. Ik vertel dat ik mezelf er in herken. Jezelf niet meer kunnen voelen als er anderen zijn. Dat het zo gekomen is, met de ex. Dat ik niet goed bij mezelf kan blijven. Niet dat ik indruk probeer te maken op anderen, maar ik neig gewoon heel erg naar beantwoorden aan hun verwachtingen. Dat ik dat met hem ook heb. Dat ik bij zijn ‘verwachtingen’ mijn eigen plannen en voornemens heel makkelijk verlies. Maar hij maakt er geen misbruik van. De ex deed dat wel.
In mijn hoofd denk ik dat het daarom zo complex is voor mij om te werken en contacten met mensen te onderhouden. Ik moet bij mezelf leren blijven. Ik weet vaak gewoon niet wie ik zelf ben of wat ik wil. Ik ben schuw om mezelf te beschermen.
We praten verder. Dat het niet leuk is, de dynamiek met de jongens. Dat we het moeten doorbreken. We weten niet hoe. En verder. Over kinderen. Hij vertelt dat hij dat niet persé wou, een gezin met vier kinderen. Over zijn eigen thuis met vier kinderen en niet zo ideaal. Bij ons vroeger idem, zeg ik. Idem. De rommeligheid. De interacties. De dynamiek. De dingen van vroeger die kleuren hoe ik vandaag beleef. Ik snap plots weer zo goed waarom ik in opperste verwarring ben, heen en weer geslingerd tussen blij-en-dankbaar om de baby’s en dit gezin, en de angst dat er niets van me overblijft. De wens om hier te zijn en te zorgen, en het verlangen om heel ver weg te rennen. Het conflict van willen wat ik wil, namelijk voor mijn baby’s zorgen, thuis zijn.

Hij zegt dat ik een binnenspeeltuin de hel mag vinden. Dat ik mezelf niet moet verplichten dankbaar te zijn. Dat ik vast al leukere dagen heb gehad. Ik begrijp wat hij zegt, en tegelijk wil ik ook blijven beseffen dat ik geluk heb. Als je me jaren geleden dit als optie had gegeven, zeg ik hem, had ik er zonder meer voor getekend. Want eerlijk? Er waren tijden zonder geld voor binnenspeeltuinen, zonder energie, zonder auto om erheen te gaan. Er waren dagen die eindeloos duurden in een kil huis, en niemand die ’s avonds thuis kwam.

Dat het al anders is, zeggen we tegen elkaar. Dat ik mijn moeder niet ben, dat hij mijn vader niet is, dat ik zijn moeder niet ben en hij zijn vader niet is. Dat de rommeligheid meevalt tot nu toe. Dat we blij zijn met wat we krijgen, ook al krijg je soms meer dan je wil.

Later vouw ik de was (wanneer heb ik voor het laatst na het avondmaal nog op mijn benen gestaan?! Ik leg een infuus aan met roosvicee ferro!). Hij komt de kamer binnen. Ik omhels hem. Ik zeg hem dat ik mijn best ga doen, dat het anders wordt.

8 gedachtes over “Kakmadam

  1. Jij bent ook heel hard aan het werk om 2 mooie meisjes voor te bereiden op hun geboorte.

    Klinkt als een verhelderend gesprek met man over kinderen en hoe je jezlf en anderen ervaart, Indien nodig hulp inschakelen voor advies hoe met je jongste om te gaan.

  2. Kan me voorstellen dat een gezin met vier kinderen soms een rollercoaster is, en als jullie allebei al eens op zo´n rollercoaster gezeten hebben als kind, lijkt het me niet meer dan normaal dat jullie in deze fase van het omhoogtakelen af en toe jullie hart vasthouden. Maar jullie zijn geen kinderen meer, dus wat voor jullie vroeger een wilde en onvoorspelbare rit was, zal nu een pak minder wild en onvoorspelbaar zijn. Net omdat jullie het al eens van binnenuit beleefd hebben. Jullie hebben veel meer ervaring en zijn pakken beter voorbereid dan jullie ouders.

    En ik zit hier nu ook thuis, en er zijn dagen waarop ik de neiging heb me zo´n loser of profiteur te voelen, wat eigenlijk allemaal gewoon neerkomt op de vraag: “Verdien ik dit wel? Mag ik dit eigenlijk wel hebben en nu even gewoon achterover leunen zonder keihard te werken voor de goedkeuring van anderen?” Al wat we eigenlijk echt nodig hebben, denk ik, is de goedkeuring van onszelf. Dat we naar onszelf kunnen kijken en niet denken: “Seg, hoe zit gij daar nu, kakmadam,”, maar integendeel, beide duimen opsteken en roepen: “Dat hebt gij hier schoon voor mekaar!”
    En dan een high-five.
    Met onszelf.
    Moet kunnen 🙂

    Blijven gaan, Prinses! Gij kunt dit! Samen met die lieve Man van jou, het komt helemaal goed!

  3. Dit stuk is van ’t belangrijkste dat je al schreef voor mij. En dan met name deze zinnen:
    “Dat ik mezelf niet moet verplichten dankbaar te zijn. Dat ik vast al leukere dagen heb gehad. Ik begrijp wat hij zegt, en tegelijk wil ik ook blijven beseffen dat ik geluk heb.”

    • Haha, dankje. Moest meteen weer denken aan laatst, toen ik met de zonen in een speelcafé zat en een kakmadam-moeder een totaal onnatuurlijke selfie probeerde te maken van haar en haar kroost, een tosti etend. Ze snauwde heel de tijd naar de kinderen omdat die naar de foute kant keken of niet lachten, en dan zette ze weer haar schijnheilige wat-is-het-hier-toch-fijn-en-wat-hebben-we-het-leuk-lach op. Was zo grappig en sneu tegelijk :).

  4. Hey! Zoveel in één post, en zo best wel herkenbaar…

    Wat dingetjes die ik denk:

    – ik was zelf ook heel heel erg bezig met en bang voor de herhaling van mijn eigen jeugd de eerste jaren. Ooo, wat heeft me dat veel verdriet bezorgd. Maar belangrijk: er is hoop. Dat schrijf jij ook. Dé klik maak je helaas niet in één keer. Hollywood vs. het leven. Ikzelf bouwde langzaam en letterlijk millimeter per millimeter zelfvertrouwen op in mezelf, in mijn zoon en in mijn persoonlijke geval ook in de nieuwe rol van mijn ouders als rustigere grootouders die me beiden op hun manier aangaven dat ze het ook niet gewild hadden, zoals mijn eigen jeugd gegaan is. En voorbeelden van anderen, hé. Het leven van anderen en hun soms minder vallen en opstaan heeft mij altijd evenveel voorbeelden gegeven als mijn eigen ouders. Eigenlijk is DAT voor mij de crux geweest tot “herstel” en ook mildheid naar mijn ouders : dat zij me één voorbeeld gaven, maar dat ik (en hier ben ik altijd heel erg dankbaar voor) ook zovéél andere voorbeelden heb gezien en zie. En zelf maak en naboots en aanpas.

    – het is misschien maar een detail en een what-if maar misschien ook niet. Maar: jij en ik, wij zijn beiden begonnen als alleenstaande moeders en we hebben beiden dat enorm moeilijke en eenzame pad aangevat. Op een bepaald moment zijn we andere wegen ingeslagen, jij met iemand anders, ik alleen. Maar vanuit mijn eigen ervaring kan ik zeggen: dat pad van alleen zijn, hé, dat slaat dus ook soms af. Dat blijft niet altijd verdergaan op die moeilijke, hobbelige, armlastige weg. Ik durf – en dat doe ik niet vaak, zo’n boude stellingen poneren – te zeggen dat jouw arme, geld- én energiearme periode, sowieso niet had blijven duren. Ik denk dat écht.

    Misschien doet dat er niet toe gezien je nu in een heel andere leefsituatie zit. Maar ik herinner me uit mijn eigen na-depressie-periode de enorme angst (die ikzelf ook nu nog wat heb): wat als ik niet had gestudeerd? Wat als die-en-die me niet had geholpen? Wat als ik mijn eerste appartement niet gevonden had? Wat als, als, als? Dan was ik bang en dacht ik dat het allemaal een enorm toeval geweest is dat ik het gered heb. Terwijl ik in mijn betere en meer gegronde momenten veel “holistischer” denk en een basisvertrouwen in mezelf heb. En verschillende scenario’s zie waarin het resultaat hetzelfde zou zijn, het grote resultaat dan.

    Zoals ik nu ervaar met mijn alleenstaande moederschap: lastig maar ook geruststellend: ik red het, wat er ook gebeurt, ik kan dit in mijn eentje, het lukt me. Ik klink misschien wat vaag, sorry, maar voor mij is dit geloof, dat ik nog niet altijd heb, de sleutel tot me minder verloren voelen. Als ik opga in de zorg en kleine wereld waar je in belandt door kleine kinderen (“lastig, maar dit gaat over, dit blijft niet duren”.). Als ik me kapot twijfel over mijn werk (“lastig, maar het lukt me wel, dit gaat morgen weer beter”).

    En weet je? Kinderspeeltuinen ZIJN ook gewoon verschrikkelijk 🙂 Waarom denk je dat wijzelf daar als kind niet vaak naartoe gingen? Omdat onze ouders het ook haatten natuurlijk. En kermissen. En knutselen. (ik.haat.knutselen.) (ik haatte dit al als kind, ik was denk ik na mijn 7de gewoon klaar met kindzijn). Ik ZEG dat ook gewoon aan mijn zoon. En dan zeg ik: maar lieverd, ik weet dat jij dit graag doet, dus we doen het zo en zo, maar hier ligt de grens, we zijn allemaal anders. En dan denk ik: voilà, weeral een belangrijke levensles aangeleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s