Mentale kreukels glad strijken

Stoppen met werken was een goede actie. Mijn toestand ging van mentaal behoorlijk zorgwekkend, naar ik-kom-de-dagen-weer-door.

Was het daarmee maar opgelost. Dat is het jammer genoeg niet. Ik weet van mezelf dat ik nog steeds een aantal vervelende symptomen heb die duiden op net iets meer dan het naar binnen gekeerd geraken voor een geboorte. Of twee geboortes in dit geval.

Zo ben ik schuw. Dat is een mooie manier om het te zeggen. De realiteit is dat ik contact vermijd en absurd veel stress krijg van contacten (bv als de telefoon gaat). Zeker als er iets van mij verwacht wordt en als er iets vanuit het werk komt. Er werden bloemen afgeleverd van mijn werk en ik kan die niet zien staan zonder hartkloppingen.

Verder voel ik me vaak eenzaam en erg lusteloos. Categorie uren alleen op bed liggen en uit het raam staren.

Ondanks de fysieke ongemakken van een tweelingzwangerschap, zou ik toch wat meer licht huishoudelijk werk gedaan kunnen krijgen. Maar de realiteit is dat bijna alles me moeite kost en ik veel dingen niet kan opbrengen of er in vast loop (lees: willen koken maar niet kunnen kiezen wat ik ga maken). En me vervolgens een mislukkeling voel omdat de Man de hele dag gaat werken en ’s avonds de keuken nog moet opruimen, terwijl ik in bed uit het raam lig te staren.

En slapen is nog steeds een behoorlijke uitdaging, al slaap ik intussen wel ietsje meer. Wat dan weer voor zeer intense dromen zorgt, over vergeten baby’s, doodgeboren kinderen en plafonds krioelend van mestkevers.

Anyway. Toch de pop-poli dus. Ik werd gebeld voor een afspraak, die gepland kon worden zeven weken later, ongeveer 4 tot 5 weken voor het vermoedelijke einde van mijn zwangerschap. Ik apprecieer het feit dat zo een afdeling bestaat en dat ik er terecht kan, maar de moed zonk even in mijn schoenen na het telefoontje omwille van de timing.

Intussen heb ik op aanraden van jullie, bloglezers, wat boeken gehaald. Zoals het boek over de vrije geboorte, maar ook ‘Perfecte bevallingen bestaan niet’. In dat laatste boek was de herkenning treffend (dus: weer een nacht janken). De ervaringsverhalen van vrouwen met een niet-fijne bevallingservaring, de gevolgen voor de relatie, voor gevoelens van angst en somberheid, negatieve gevoelens tijdens een nieuwe zwangerschap, slaapproblemen, problemen met werk, … kwamen nogal stevig binnen.

Dus heb ik intussen een vrouw gecontacteerd die gespecialiseerd is in verwerken van bevallingstrauma’s, met de heel lichte hoop dat een heleboel mentale kreukels daarmee glad gestreken kunnen worden.

Wordt maar weer vervolgd.

Advertenties

6 gedachtes over “Mentale kreukels glad strijken

  1. Ik voel erg met je mee. Dit roept veel herinneringen op aan mijn eigen zwangerschappen en hier zat dan nog geen tweeling bij. Ik was mentaal en fysiek een wrak. Hoe waren jouw vorige zwangerschappen? Het is goed dat je hulp vraagt, maar wat erg van die wachttijd.
    Goeie moed prinses!

  2. Ondanks het feit dat alles zo moeizaam gaat, lijkt het me dat je toch veel constructieve stappen hebt ondernomen. En dat alles je zoveel moeite kost, lijkt me ook niet meer dan normaal. Als je al jarenlang (of vrijwel zelfs je hele leven) het onderste uit de kan hebt moet halen, dan is het logisch dat het lang duurt eer die kan weer een beetje bijgevuld is. Daar kan je niet in één keer een emmer in leegkieperen he, die kan loopt vol aan het ritme van een toilet-cisterne (beetje onsmakelijk beeld misschien, maar dat geluid van de wc-bak die langzaam vol druppelt, dat is wat ik bedoel).

    Ik gebruik ook graag de vergelijking met een gebroken been. Als je je been breekt, gaat er een gips omheen en verwacht niemand dat je twee weken later alweer rondhuppelt. Maar rond je hersenen kan je geen gipsverband doen, dus niemand ziet wat er eigenljk aan de hand is. Terwijl je hersenen net zoveel (of zelfs meer) tijd nodig hebben om te herstellen.

    Doe jij maar lekker rustig aan, je hebt het zo hard verdiend!!

    • Daar sluit ik mij bij aan. Wat knap dat je de moed kan opbrengen om stevig binnenkomende boeken te lezen en er dan nog eens mee aan de slag te gaan ook.

      • Wat de ‘Categorie uren alleen op bed liggen en uit het raam staren’ betreft: volgens mij heb ik het ooit al eens hier gepost, de laatste zinnen van een column van Nele Van den Broeck in de Standaard enkele maanden geleden: “Vandaag lag ik een hele dag in bed. En ondanks al mijn goedbedoelde zelfhaat probeerde ik mezelf daarvoor te ver­geven. Ik heb niets gedaan. Of toch wel. Ik heb mezelf in ­leven gehouden voor de betere dagen. ‘Goed zo’, zei de vriend in mijn hoofd, nauwelijks hoorbaar. De rest van het panel bleef schreeuwen.”
        Jezelf in leven houden voor de betere dagen, dat is al heel wat, toch? Ik wens je veel goeie moed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s