Mentale kreukels glad strijken

Stoppen met werken was een goede actie. Mijn toestand ging van mentaal behoorlijk zorgwekkend, naar ik-kom-de-dagen-weer-door.

Was het daarmee maar opgelost. Dat is het jammer genoeg niet. Ik weet van mezelf dat ik nog steeds een aantal vervelende symptomen heb die duiden op net iets meer dan het naar binnen gekeerd geraken voor een geboorte. Of twee geboortes in dit geval.

Zo ben ik schuw. Dat is een mooie manier om het te zeggen. De realiteit is dat ik contact vermijd en absurd veel stress krijg van contacten (bv als de telefoon gaat). Zeker als er iets van mij verwacht wordt en als er iets vanuit het werk komt. Er werden bloemen afgeleverd van mijn werk en ik kan die niet zien staan zonder hartkloppingen.

Verder voel ik me vaak eenzaam en erg lusteloos. Categorie uren alleen op bed liggen en uit het raam staren.

Ondanks de fysieke ongemakken van een tweelingzwangerschap, zou ik toch wat meer licht huishoudelijk werk gedaan kunnen krijgen. Maar de realiteit is dat bijna alles me moeite kost en ik veel dingen niet kan opbrengen of er in vast loop (lees: willen koken maar niet kunnen kiezen wat ik ga maken). En me vervolgens een mislukkeling voel omdat de Man de hele dag gaat werken en ’s avonds de keuken nog moet opruimen, terwijl ik in bed uit het raam lig te staren.

En slapen is nog steeds een behoorlijke uitdaging, al slaap ik intussen wel ietsje meer. Wat dan weer voor zeer intense dromen zorgt, over vergeten baby’s, doodgeboren kinderen en plafonds krioelend van mestkevers.

Anyway. Toch de pop-poli dus. Ik werd gebeld voor een afspraak, die gepland kon worden zeven weken later, ongeveer 4 tot 5 weken voor het vermoedelijke einde van mijn zwangerschap. Ik apprecieer het feit dat zo een afdeling bestaat en dat ik er terecht kan, maar de moed zonk even in mijn schoenen na het telefoontje omwille van de timing.

Intussen heb ik op aanraden van jullie, bloglezers, wat boeken gehaald. Zoals het boek over de vrije geboorte, maar ook ‘Perfecte bevallingen bestaan niet’. In dat laatste boek was de herkenning treffend (dus: weer een nacht janken). De ervaringsverhalen van vrouwen met een niet-fijne bevallingservaring, de gevolgen voor de relatie, voor gevoelens van angst en somberheid, negatieve gevoelens tijdens een nieuwe zwangerschap, slaapproblemen, problemen met werk, … kwamen nogal stevig binnen.

Dus heb ik intussen een vrouw gecontacteerd die gespecialiseerd is in verwerken van bevallingstrauma’s, met de heel lichte hoop dat een heleboel mentale kreukels daarmee glad gestreken kunnen worden.

Wordt maar weer vervolgd.