In beeld

 

Ad 1. De  buik. Hij is immens. Nog ongeveer 11 weken te gaan – imagine. Soms gaat het prima. Soms voel ik me zo bedolven onder mijn eigen gewicht dat ik erg bang word – want de baby’s moeten nog drie en liefst vier keer gaan wegen wat ze vandaag wegen. In welke richting ga ik nog groeien? Mensen wijzen op straat. Kinderen zeggen luidop tegen hun moeder dat ik een dikke mevrouw ben. Een oud vrouwtje sprak me aan. ‘Twee?’, zei ze. ‘Dat is alles waard.’

Ad 2. Uren in een ziekenhuiskamertje. Er is al wat paniek geweest. Een keer een erg hoge bloeddruk. Een keer een soort weeënactiviteit – pijnlijk en veel te vroeg. Na negen uur in het ziekenhuis was de aanname dat ik nierkolieken had. Door de druk van de baby’s kan het afval niet goed weg, mijn linkernier bleek vergroot. De pijn was stevig, maar ik heb toch maar bedankt voor de portie morfine die me aangeboden werd. In een eerder stadium – toen nog niet duidelijk was dat het geen dreigende vroeggeboorte werd – werd er gesproken over welk ‘beleid’ we moesten voeren. Met andere woorden: we moesten kiezen tussen ervoor gaan en dan erg gehandicapte kindjes die maanden in de couveuse moesten (als ze het zouden overleven), en ze krijgen, wetende dat er enkel voor hun ‘comfort’ gezorgd zou worden. O my god. Wat een onmenselijke keuze om te maken. Mijn hart is bij alle moeders die voor deze verscheurende keuze staan of gestaan hebben.

Ad 3. In bed. Leve bob, het kussen dat tussen mijn knieën en enkels ligt. Dat desbetreffende moment lag ik te luisteren naar de jongens die in de tuin aan het spelen waren, dankbaar om de mij gegunde rust.

Ad 4. Het is absurd, maar er is iets hormonaals dat ervoor zorgt dat je dingen wil kopen. Voor de derde keer sta ik in mijn handen met hydrofielluiers/tetradoeken. Ik weet dat ik er veel nodig heb maar ik ben totaal vergeten waarvoor je ze ook alweer gebruikt.

Ad 5. Mijn eerste dag in ziekteverlof. Met de fiets op weg om mijn benen te laten meten voor de charmante steunkousen. Op de terugweg woeste honger, en beseffen dat ik gewoon tijd had voor taart op een doodgewone maandagochtend terwijl de hele wereld gewoon draait en draait en draait. Ik zat de Linda te lezen trouwens. Die ook in elke wachtkamer in Nederland lijkt te liggen. Ik ga de Linda nog missen als de baby’s er zijn.

Advertenties

12 gedachtes over “In beeld

  1. aaaah, de tetradoeken. Vraag aan tien mensen (man of vrouw, maakt niet uit, maar ze moeten min. 3 jaar geleden een baby in huis gehad hebben) waarvoor ze dienen en je krijgt tien keer vage, nietszeggende antwoorden die op geen enkele wijze een concreet doel aanduiden dat alleen door de tetradoek kan vervuld worden, maar je krijgt wel tien keer de absolute zekerheid en geruststelling mee dat tetradoeken voor zooooveel dienen, voor alles! en dat je er nooit genoeg kan hebben!!

    tetradoek is eigenlijk, besef ik me nu, gewoon wasbare keukenrol (ik schreef hier eerlijk gezegd eerst “wc-papier”, maar goed, de meeste mensen splitsen de taken op tussen wc- en keukenrol). Voor ALLES een gemak dus.

    Mooie buik trouwens.

  2. Tetradoeken: om die fijne huidplooien van een baby droog te deppen (krijg je met een gewone badhanddoek nooit droog!). Tetradoeken: om tussen jezelf en je baby te leggen bij borstvoeding (zodat beide partijen zich niet te pletter zweten!). Tetradoeken: om op je baby te leggen in de zomer (zo liggen ze niet onbedekt, en hebben ze het toch niet te warm). Tetradoeken: om onder het hoofd van je baby te leggen in de wieg of het bedje (als ze een beetje melk overgeven, hoef je niet meteen het hele bed te verversen). Tetradoeken: om je kindje te beschermen tegen de zon in de wandelwagen (wasknijpers zijn handige attributen). Tetradoeken: hoe vaker ze gewassen zijn, hoe beter ze werken in de badkamer! Veel plezier ermee : )
    (ik ben zelf net bevallen en heb hun veelzijdigheid herontdekt ; ))

  3. Ik hoop dat je de raad meegekregen hebt om nooit op je rug te liggen. Die kreeg ik toen ik het laatste trimester van mijn eerste zwangerschap moest platliggen. Je buik weegt gewoon veel te hard door op je organen dan.
    Hopelijk kom je de laatste weken probleemloos door.

  4. Tetradoeken nog nooit van gehoord. Waarschijnlijk gebruikt ik overal dunne handdoekjes of luiers overal voor. En laatst kwam ik bij een opruiming nog flanellen lappen tegen, met de hand omzoomd en 68 jaar oud, die gebruyikte ik bij mijn dochter als inbakerdoek en na bad.
    Vrijwel altijd wasbare luiers gebruikt, alleen voor een enkele keer onderweg wergwerp.
    Mooie buik heb je en ongelooflijk dat je kindjes nog zoveel gaan groeien.

  5. Tetradoeken gebruiken wij 3,5 jaar na de geboorte van de jongste nodig. Het zijn ideale opkuisdoeken, schildervodden, om op een zomerse dag rond de haren van de meisjes te draperen… Ik overweeg om er nog enkele bij te kopen! En ondertussen zijn er zoveel schoontjes op de markt. Laat je volledig gaan 😉

  6. Ah, tetradoeken bewijzen hier in huis (7 jaar na de geboorte van de zoon) nog steeds hun dienst: als afdrooghanddoek voor de haren, als voetdoekje bij de zwemles, als onderlegger wanneer zoonlief soep eet…
    Fijn om te lezen dat je tijd hebt voor taart! Het is je van harte gegund! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s