Het ijle

Verschillende keren per dag denk ik dat ik niet meer weet waar ik gebleven ben. Of misschien doet dat ‘ik’ er niet meer zo toe. De dagen zijn egoloos en ik ben helemaal naar binnen gekeerd. Een dag kan makkelijk voorbij gaan met een dutje, fruit eten in de zon, wat rommelen in de keuken, wat lezen. Ik ben helemaal ambitieloos. Daar maak ik me vaak zorgen over – komt het ooit nog terug? Kom ‘ik’ ooit nog terug? Wie was ‘ik’ alweer?
Het blijft voelen alsof ik zwanger zijn in uitersten beleef. Zijn andere zwangere vrouwen een beetje van de wereld, ik ben totaal op een andere planeet.

Ik merk dat er iets niet meer werkt in mijn hoofd. Ik kan dingen niet meer ‘samenbrengen’. Een gerecht bestaat uit verschillende smaken (waarvan sommigen storen of overheersen), maar vormen geen geheel meer. Een boek is een opeenvolging van zinnen die niets met elkaar te maken lijken te hebben. Muziek is een bijna niet te verdragen samenvoeging van klanken. Het stofje dat je in je hoofd nodig hebt om verbanden te zien, de dingen te laten samen vloeien, is op. Of weg. Ik bevind me in een heel absurde wereld daardoor.

In al dat naar binnen keren, zie ik bewegingen doorheen mijn leven lopen die ook maatschappelijk spelen. Alsof alles wat in het groot speelt, ook in het klein speelt bij mij. Ik vind het erg intens om die dingen te ervaren en overdenken. Er was het alleenstaande oudervraagstuk – iets wat maatschappelijk gezien steeds meer speelt en veel impact heeft op ouders en kinderen. Intussen is er de blijvende vraag naar de verhouding tussen moederschap en arbeid. Ik denk en dacht altijd dat ik feministisch ben, maar nu weet ik niet meer wat feministisch betekent. Laatst stond een jonge vriendin met haar baby naast me. ‘Hij moet maar eens in een ritme komen en me ’s nachts laten slapen, want ik ga bijna weer aan de slag,’ zei ze. Het kind was 10 weken, ik vond het zo schrijnend. Dat bedoel ik niet culpabiliserend, maar ik vind het raar dat we het normaal vinden dat een baby van 12 weken zou doorslapen, omdat wij dan weer gaan werken. Ik denk dat een Zweed zo’n uitspraak nog nooit gehoord heeft. Daarbij denk ik ook aan de pleidooien van Celia Ledoux. Ik vond haar altijd nogal fel, bijvoorbeeld over kinderopvang, maar intussen denk ik ook dat het nogal raar is om acht baby’s toe te vertrouwen aan één verzorger, waardoor het noodzakelijke fysieke contact beperkt blijft tot de verzorgingsmomenten. Hoewel mijn kinderen  altijd in de kinderopvang hebben gezeten en daar ook veel baat bij hebben gehad, bijvoorbeeld in het contact met andere kinderen en de geboden structuur.
Anyway, in mijn leven speelt het nu ook. Wat ga ik in godsnaam met die baby’s doen? Het vage plan is nu thuis te blijven tot ze acht maanden zijn met het opnemen van ouderschapsverlof, maar ik heb geen enkel idee of ik daarna terug het leven wil dat we hadden – beiden aan de arbeid, de kinderen enkel ’s ochtends en ’s avonds een uurtje bij ons (en zoals iedereen weet moet er in dat avond-uurtje best veel gebeuren).

Afgelopen week ontdekte ik nog iets dat zich in mijn leven ‘in het klein’ afspeelt, wat maatschappelijk al langer speelt. Mijn atheïstische Man en ikzelf moesten naar een huwelijk. Ik ben totaal opgegroeid binnen de Kerk en heb er altijd veel affiniteit mee gehad, maar nu zaten we daar en keek ik met stijgende verbazing naar een soort poppenkast. De huwenden werden constant benoemd als ‘uw dienaren’. Voor de vrouw werd het gebed uitgesproken dat ze hopelijk een warme thuis kon creëren voor de kinderen die God hen zou schenken. Er liepen acht mannen met een jurk vooraan, er werd met wierook geschud dat het een lieve lust was en er werd een preek gehouden over liefde, waar ik me echt van af vroeg wat de man ik kwestie met zijn goede adviezen ervan af wist.
Ik weet ook wel dat er andere vormen zijn en dat dit nogal hardcore katholiek was, maar de totale vervreemding van iets dat me zo vertrouwd is geweest, maakte dat er nog meer grond van onder mijn voeten verdween.

Zou ik apathisch geworden zijn? Of erg onthecht?
En waarom staat hier niets over in de zwangerschapsboekjes?

 

Advertenties

20 gedachtes over “Het ijle

  1. Ik denk ook echt dat zwanger zijn/weer moeder worden echt iets in ons hoofd/hersenen veranderd waardoor we anders gaan denken en ons meer gaan focussen op het belang van ons kind ( goed toch!). In het dorp dat we nodig hebben om onze kinderen groot te brengen ( it takes a collage to raise a child) zou er die tijd en ruimte zijn. Hopelijk kan je die ook aan jezelf geven.. enneeuh je zal wel zien hoe het loopt.. kinderen veranderen vaak/soms je leven en interesses.. dus als die veranderen, zal je dat wel zien. Vertrouw er maar op dat het loopt zoals het gaat.. dicht bij jezelf blijvend

  2. Over dat laatste. Ik heb een katholieke man, ben zelf ook zo opgebracht en bij mij zijn met ouder worden ook de erediensten meer een cirque geworden. Ik kan daar niets meer mee. Het lief wil bvb nog kerkelijk begraven worden, ik niet. Toen ik vorig jaar de begrafenis van zijn vader bijwoonde en die voorgegaan werd door een jonge priester, dacht ik ook van “man, geloof jij nu zelf wat je hier verkondigt?”

  3. Wat leeftijd betreft zou ik je moeder kunnen zijn. Mijn zwangerschappen kan ik me in dat opzicht niet meer zo heel goed herinneren want al meer dan veertig jaar geleden. Wél het gevoel van een soort verlatenheid; ik moest die geboorte toch maar mooi in mijn eentje zien te klaren. In diezelfde tijd keerde ik me af van het katholieke geloof waarmee ik was opgegroeid. Het woord poppenkast beschrijft precies wat ik toen ook voelde en nog steeds voel. Onze twee kinderen zijn nog wel gedoopt, voornamelijk om mijn ouders niet teleur te stellen. Daarna was het over wat mij en de kerk betreft. Heb daar geen seconde spijt van gehad. Om een goed en waardevol mens en opvoeder te zijn, heb je de kerk niet nodig naar mijn idee.

  4. Hier komen veel zaken naar boven waar ik ook regelmatig over pieker. De basis van die gedachten komt dan meestal neer op: een huishouden en kind(eren) vragen veel zorg, en er moet nu eenmaal iemand zijn die het leeuwendeel van de zorg op zich neemt. Maar wanneer ik als moeder mijn gezin geef wat het nodig heeft, dan betekent het dat ik volledig voldoe aan dat machista-plaatje van de jaren ’50 huisvrouw.

    Maar ik denk dat het niet per sé in strijd hoeft te zijn met een feministisch gedachtegoed.
    Feminisme betekent volgens mij:
    1.dat we nu eindelijk eens als maatschappij gaan erkennen dat voor het huishouden en de kinderen zorgen een dagtaak op zich is, bovendien een zeer belangrijke taak, en dat die taak nog steeds het best van al door de ouders zelf gedaan wordt (toch zeker zolang de kinderen erg klein zijn),
    en 2. dat de persoon die het grootste deel van deze taak op zich neemt niet noodzakelijk de vrouw moet zijn, maar wel de partner die zich daar het meest toe geroepen voelt.

    Mijn man zou eigenlijk zeer graag voltijds voor het huishouden zorgen, maar aangezien hij momenteel degene is die een vaste, fulltime job heeft, zit dat er niet in. Maar moest ik op een dag genoeg verdienen voor twee (oooh stel u voor), dan zou geen van ons er graten in zien om hem halftijds of voltijds “huisman” te laten zijn. Maar aangezien de kaarten anders liggen, blijf ik voorlopig het meeste thuiswerk doen. Dus het lijkt hier soms misschien een jaren ´50 huishouden, maar het is er geen. Want, in tegenstelling tot mijn grootmoeder bijvoorbeeld, mag ik wel gaan werken als ik wil.

    Ik vind het nog steeds een mooi idee ervoor te kiezen thuis te blijven voor je kinderen, zolang je dat financieel kan redden natuurlijk. Ik ben 2,5 jaar thuisgebleven voor mijn dochter en het was loodzwaar, maar ben nog steeds blij dat ik het gedaan heb. En tegen dat ze die leeftijd had, was het voor ons allebei wel duidelijk dat het tijd was voor haar om naar de kinderopvang te gaan (kleuterschool start hier later), en voor mij om weer iets buitenhuis te zoeken. 1 of 2 jaar thuisblijven is zo voorbij, en die kleintjes hebben er zoveel deugd van. Ik vind het echt sneu dat er van ouders verwacht word dat ze meteen weer de arbeidsmarkt op gaan. En dat mensen die overwegen thuis te blijven het gevoel krijgen dat ze een fout maken.

    En volgens mij ga jij nooit je carrière-drive verliezen hoor. Die komt vast en zeker terug! Maak je daar maar geen zorgen over 🙂

  5. Misschien is het boek ‘vrije geboorte’ nog interessant voor jou. Ik lees het nu weer opnieuw tijdens mijn zwangerschap en er staat veel houvast/vertrouwen in over twijfels en moeilijkheden die jij beschrijft.
    Ik kwam net weer zo een stukje tegen

  6. Dag prinses, als vroedvrouw vertel ik graag over de ondertussentijd waar je als zwangere en pas bevallen moeder (vader) in terecht komt. Het is onze rechterhersenhelft die het overneemt van onze linker die in onze maatschappij veel meer gewaardeerd en herkent wordt. Er bestaat zelfs een term voor liminale tijd (de iPad maakte er zowaar limonadetijd van 😊)
    Die wordt gekenmerkt door chaos, het niet weten. Jitse Kramer en Danielle Braun hebben er heel interessante dingen over te vertellen https://academievoororganisatiecultuur.nl/boeken-blogs/blog-corporate-antropologie/koester-de-liminale-fase en op radio 1 bij Friedl Lesage vertelde ook filosofe Joke Hermsen over Kairos tijd. https://radio1.be/onze-agendas-zijn-overvol-en-we-kijken-veel-te-veel-op-de-klok
    Een heel interessante ondertussentijd gewenst!

  7. Wow, reuze interessant! Lieve dames, wat ben ik opgelucht en ontroerd te lezen over het ijle, het grote in het kleine, de ondertussentijd en liminale fase. Die laatste twee zijn compleet nieuw voor me. Het geeft me herkenning en meer begrip voor de fase waar ik in zat toen mijn dochter geboren was, een periode die lang aansleepte (anderhalf jaar ofzo), waarin ik alles zo helder zag in alle wijsheid en tegelijk oerdepressief was want vervreemd van een dolgedraaide wereld rondom mij waar community onbestaande leek en zoveel zaken ontbraken. En die ervaring was natuurlijk niet enkele persoonlijk individueel maar deels een tendens in onze samenleving. Tijdens mijn zwangerschap zelf was dit nog niet zo van tel, behalve misschien de laatste twee maanden arriveerde ik wel al in een soort niemandsland, nu terugmijmerend. Vreemd dat vroedvrouw Veerle hierboven zegt chaos en ‘niet weten’ want ik ervaarde het net als “diep van binnen ‘alles’ weten en begrijpen”. Ik kreeg zoveel inzichten, die ik amper uitsprak overigens, in mijn cocon. Dit roept me op schrijfsels/dagboekstukken van toen terug op te vissen en er alsnog iets mee te gaan doen want o zo belangrijk deze stem van ons hart. Gelukkig heb ik veel opgeschreven, want dat specifieke ‘gevoel’ van toen – om ons systeem zo te doorzien, wijsheid te ervaren, te begrijpen wat er écht toe doet, overvol van liefde die alle pijn&verdriet ontketent, in verbinding met onze voorouders en de kosmos – is nu alweer jaren verdwenen en ergens mis ik dat, die immense connectie met waarachtigheid zonder poppenkast. Mijn dochter is zes intussen, drinkt geen moedermelk meer, en ik heb haar en mij nog geen groter gezin kunnen schenken. Of ontvangen 😉 Ik hoop dat er nog eens iets volgt en dan samen met een partner op dezelfde golflengte en liefst nog met een extended family. Misschien is het niet meer voor mij, kan ook. Sowieso ben ik ervan overtuigd dat de generatie na mij (mijn dochter) weer een stapje verder komt in dit bewustwordingsproces van terug meer contact met onze natuur en diepgewortelde cultuur en rituelen. Dankjulliewel van harte

    P.S. Een tweetal jaren terug ging ik naar de boekvoorstelling van een feministische publicatie en ik ben compleet onthutst thuisgekomen van een totaal niet vrouwelijke uiteenzetting. In mijn naïviteit verwachtte ik iets wat weg zou hebben van een vrouwencirkel. Niet dus. Feminisme is volgens mij geboren uit strijd en dat is eerder mannelijk. Man en vrouw zijn niet gelijk, gelijke rechten zijn ‘onzin’, punt. Gelijkwaardigheid is iets anders en wel enorm belangrijk. We hebben man én vrouw (yin en yang) nodig voor de balans, doch het evenwicht is wat overgeslagen (teveel man, strijd, daadkracht, kapitalisme, enzovoorts – ergens anders kan je hier grondiger over lezen, ik ben geen held hierin om het precies te verwoorden) en daarom verlangen we zo naar meer vrouwelijkheid… En ik plaats het oude feminisme daar niet onder, wat het ons ook zou mogen gebracht hebben. Ik betwijfel of ik mezelf feministe kan noemen. Liever niet eigenlijk 🙂

    • Hoi, veel vrouwen geven een gevoel aan van niet weten, van chaos. Iedere transitie is tegelijk afscheid nemen van wat voorbij is en nog niet weten hoe het zal zijn (als de baby(s) er is/zijn) En daar ligt net de uitdaging: want inderdaad sommige vrouwen weten eigenlijk diep van binnen wat er speelt, wat er nodig is. Alleen zit je vaak soms vast in patronen, aannames die het je moeilijk maken. Of is het niet veilig genoeg om die keuzes te maken, of gewoon niet haalbaar vb wegens er alleen voor staan, of geen financiële ruimte….

  8. Pingback: loving life again – Mama Maan

  9. Feminisme is niet ‘zoals een man doen’, wel gelijke kansen en macht krijgen. Feministen (onze voormoeders) hebben gezorgd dat we stemrecht, loon,.. hebben, dit met strijd omdat geen enkel andere manier lukte naar mannen toen. De enige arbeidsnorm die er was en nu is, is idd een door mannen gemaakte. Dit moet nu veranderen door emancipatie van de man .Dit betekent absoluut niet dat het feminisme ‘mislukt’ is, wel dat er nog werk aan de winkel is. In onze cultuur is alle kennis omtrent maandstonden, zwangerschap,… letterlijk verband geweest, de zgn. ‘heksen’. Theorieën over ‘ying en yang’ en ‘mannelijk versus vrouwelijk’, daar pas ik heel hard voor op: vaak zijn het spirituele woorden voor een dualistisch en onderliggend patriarchaal denken die vrouwen weer in de patriarchale rol zet, zij het met enige ophemeling. Vrouwen kunnen nu ‘kiezen’ om betaald deeltijds te werken of geen betaald werk te doen, echter onze maatschappij zit zo in elkaar dat mannen gemiddeld meer verdienen, dus ‘de keuze’ is dan snel gemaakt. We moeten af van het patriarchale denken: door antropologie te bestuderen, zie andere culturen geen gezinsmodel kennen, wel een groep die samenwerken, op alle manieren, van kinderen opvoeden tot huishouden tot veldwerk. Conclusie: mannen hebben de meeste macht, échte emancipatie voor hen is dat ze een deel van die macht (om te beslissen, qua wetten,…) geven aan vrouwen – maar, och, dat doet ze zo’n pijn, gelijk delen….

    • We hebben een meningsverschil, geloof ik. Zo typisch mannelijk 😀 Ik vind gelijke kansen/rechten onzin. Net als gelijk delen dat ieder even groot stukje van de taart krijgt, of elk kind in gezin evenveel zakgeld bijvoorbeeld. Zowel bekeken man/vrouw als bijvoorbeeld bij kinderen in het Belgische onderwijs zoals Bleri Leishi het aanhaalde in zijn interview onlangs bij Zwijgen is geen optie. Geen enkel kind start met dezelfde gelijke kansen op school. Gelijkheid is een olifant beoordelen op zijn vermogen om te vliegen (zo’n citaat van Einstein). Maar nou, dit leidt wel serieus af van blogtopic waar feminisme zijdelings werd vermeld… En hebben wij nu écht stemrecht en écht loon door werk van strijdende feministen? Amehoela. Excuseer, maar ik ben er niet echt blij mee hoe het nu werkt… Ik kan als vrouw helemaal niet “kiezen” om geen betaald werk te doen of halftijds, en velen met mij, tenzij ik geheel autonoom wat trucjes gebruik, wat ik zeker doe uit noodzaak, maar ik voel me een soort outlaw. PS had ik al gezegd dat ik niet zo van strijd of verzet hou? 🙂

      • Een meningsverschil is voor mij een verschil en niet ‘mannelijk’. We starten idd allemaal met andere rechten en verschillen, het gaat erom dat te gaan compenseren tot ‘gelijk’. Veel misverstanden ontstaan door een verschillende invulling van ‘gelijk(heid). En, ja, onze voorvrouwen hebben gepleit en gevochten voor wat wij nu als vanzelfsprekend zien: stemrecht, loon,… omdat ze merkten dat vreedzaam deze thema’s aankaarten niet lukte. Is onze situatie ideaal nu? Nee, en heb ik nooit beweerd, maar hetgene mijn voormoeders hebben gedaan voor ons, ga ik niet wegwissen. We leven in en met een blanke, middenklasse androcentrische norm en dat moet veranderen. Feminisme is niet enkel ‘stemrecht, loon,…’, al zijn dit wel de topics die het vaakst in de media komen. De andere topic rond bv. zwangerschap worden afgescheept als ‘een vrouwenprobleem’ door de mannen die de macht hebben (het is voor hen geen probleem, dus ‘het bestaat niet’). Net dit moet veranderen en daar pleit het feminisme voor. Het is nu aan de emancipatie van de man: zij moeten de publieke ruimte ‘feministisch’ maken zodat een menselijk i.p.v. mangerichte samenleving tot stand komt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s