‘Mag de buik er al af?’

Zwanger zijn in Nederland is een aanrader. Je moet nooit op de weegschaal tijdens de controles. Ook wordt er niet standaard getest op diabetes (denk ik, niemand is er tot dusver over begonnen), CMV en toxoplasmose.

We moesten weer in het ziekenhuis zijn en de jongens waren vrij, dus brachten we ze naar de kinderopvang in het ziekenhuis. Dat zo een service bestaat waardoor je als ouders even rustig naar je doktersafspraak kan gaan, zonder zeurende kinderen, is echt heerlijk. (De controle ging vrij goed, alleen was het hoofdje van baby 1 een beetje smaller dan verwacht – meteen vielen er woorden als infectie en syndromaal. We zien het wel. De Man heeft een vrij smal hoofd en is groot maar tenger gebouwd, dus mogelijk lijkt ze gewoon op hem.)

Toen we parkeerden, legde ik aan de oudste uit wat een mortuarium is. (Een plek waar ze dode mensen bewaren tot die begraven worden.) Bij het uitstappen vroeg de jongste ‘of ik dan gauw dood ga?’. Ik blijf het fascinerend vinden hoe dat hoofdje werkt.

Onderweg naar de kinderopvang vroeg de oudste of ze mijn buik open snijden als de baby’s er niet uitkomen. Hij was relatief verbaasd dat het antwoord positief was. Of ze me dan ook wel terug dicht plakten?

En toen we de jongens weer ophaalden, vroeg de jongste meteen of mijn buik er nu al af mocht. Nee, lieverd, nog ongeveer 12 weken.

De dagen gaan een beetje op en down, maar niet meer heel diep down. Het bezoek aan de bedrijfsarts was niet leuk. Fijn dat ik mag thuisblijven, maar allerliefst zou ik natuurlijk fit en monter werk en zwanger zijn en gezin combineren. Iemand horen zeggen dat ik ongeschikt ben voor het doen van arbeid, is gewoon raar.

Ik voel me soms alleen, zeker als de Man in het weekend twee dagen weg is voor zijn hobby’s. Of na het avondeten nog naar het lopen of de sportschool trekt. Ik ben meestal erg moe, dus kan ik mezelf dan enkel nog brengen tot het kijken van Midsomer Murders in bed (is niet spannend – ik kan niet tegen spannend deze dagen), waarbij ik steevast in slaap val. Om dan ergens midden in de nacht klaarwakker te zijn en beneden twee bananen en een kop amandelmelk te gaan verorberen. O, pregnant days. Tegelijk bouw ik wel wat contacten op omdat ik nu meer tijd heb. Daar schreef ik al over.

Eén van de mooiste dingen die ik recent in bed gekeken heb (en geloof me, ik lig toch ongeveer 16 uur van de 24 in bed, dus ik heb één en ander gezien) is ‘De roze dolk‘. Een leuk Amsterdams koppel wil een kind. Of toch niet? Ze nemen je mee in de hele roetsjbaan, tot en met de geboorte van hun zoontje. Het is goudeerlijke televisie, want zelfs hun ruzies op de parking van de IKEA komen pontificaal in beeld, maar voor mij ZO herkenbaar. De hele eindscène van de reeks (daarvoor moet je alle afleveringen gezien hebben natuurlijk) was janken. Maar dat zijn dan vast de hormonen. Alleszins, een aanrader. Het is toch een gebeuren met veel impact, zo’n zwangerschap. Op een ander kan ik daar altijd iets meer gezag voor hebben :).

 

 

 

 

Advertenties

15 gedachtes over “‘Mag de buik er al af?’

  1. Pingback: Fragiel maske – Kattebelletjes

  2. haha Midsomer Murders, heel herkenbaar hoor, relatief mooi en niet echt spannend 🙂
    mss ook nog Lewis ?
    vind ‘k ook mooi, zo in historisch Oxford gesitueerd …
    zo blij om je positief te lezen … houden zo !

  3. Toch blij dat die standaardtest in België wel gebeuren, better safe than sorry. CMV en toxoplasmose wordt hier gewoon getest bij de eerste bloedafname om zwangerschap te bevestigen dacht ik, dus daar hoef je niet eens een extra test voor te laten doen, wat is dan het voordeel om dat niet even mee te testen? En de suikertest is misschien lastig, maar de schade voor jezelf en je kindje kan aanzienlijk zijn als je diabetes hebt zonder het te weten, had ik ook niet willen overslaan dus.

    • Ken veel mensen die maandenlang ongerust zijn over een onzekere uitslag. Suiker, zegt de gyn, zien ze makkelijk aan andere symptomen. Ze legde me uit dat het beleid hier meer nuchter is, geen tests als er geen aanwijzingen zijn voor bepaalde zorgen.

      • Nou. Ik vind het geen aanrader dat er in Nederland zo slecht gecommuniceerd wordt over cmv of toxo. Al bij veel collega’s uit Nederland net paniek ontdekt, net omdát ze helemaal niets daar vanaf weten.

      • Je kunt even goed ongerust zijn zonder test, terwijl je met een negatieve test op beide oren had kunnen slapen, denk ik. Al heb ik bijvoorbeeld ook geen nekplooimeting laten doen en me daar geen zorgen over gemaakt. Bij CMV snap ik dat het tot overbodige bezorgdheid kan leiden, maar toxoplasmose (waar ik niet immuun voor was), is gewoon een kwestie van een klein beetje op je eten letten (en geen kattenbakken verschonen maar bij gebrek aan kat was ik dat toch al niet van plan).

      • Ik let sowieso op voor toxo. Als ik positief zou testen op CMV (zoals een vriendin recent – na vele bange maanden bleek haar baby helemaal ok) zou dat niets veranderen voor mij. Ik zou er niet aan denken het kindje dan in dit stadium te laten wegnemen (sowieso al niet). Dus ik zie niet echt het nut van tests voor mijzelf. Goed als het voor anderen wel een vorm van zekerheid biedt.

  4. Oh heerlijk om niet op de weegschaal te moeten. Want blijkbaar is iedereen gepermitteerd om opmerkingen te maken over je gewicht of hoe je eruit ziet.. bij jou niet?
    Ik beviel 6 jaar geleden ook van een tweeling. Gelukkig had ik een hele lieve zelfstandige vroedvrouw die me mee begeleide in het ziekenhuis ( de vv van Z-H hadden daar geen tijd voor) en had ik een goede gynaecoloog. Het werd een natuurlijke fijne bevalling.
    Maar de zwangerschap… ik herken heel veel in jouw verhaal! Zo misselijk dat je er depressief van wordt.. En van mij mag je er zoveel over schrijven als je nodig hebt, mensen die het niet kunnen verdragen, worden vaak geraakt in hun eigen pijn en vaak is de eerste manier dan om hard te reageren.. Ik ben nu voor de 3 de keer zwanger ( van mijn 4 de kind dus) en opnieuw die loodzware misselijkheid. Ik hoop dat jij rust en vertrouwen kan vinden in je lichaam om zo die 2 prachtige wondertjes op deze wereld te zetten.

  5. Ben beginnen kijken naar de Roze Dolk. Wat een leuke reportagereeks. Ik zit net voorbij de Ikeascène, luidop zitten lachen.
    Dank voor de tip!

  6. Haha, dat zijn dan vast inderdaad hormonen, ik heb toch vooral moeten lachen.
    Ook telkens met haar ouders, ik vind het geweldig hoe ze behulpzaam (willen) zijn voor haar reportage, maar tegelijk niet kunnen laten elkaar steken onder water te geven. En mooi om te zien hoe alles verandert op een paar generaties.
    Wat een ongelooflijk schattig baby’tje bij de piano, maar ook daar geen tranen ;-))

  7. Ja, dat van die melk, dat is zoiets dat ik (zo veel later) alweer vergeten was, en de bijhorende geur ook 😉
    De mama blijft er heel cool onder.

    Haha, en inderdaad, die ene keer dat de moeder het opneemt voor haar ex, blijkt dat onterecht. Zo grappig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s