Plukbare dagen

Het is maandagochtend en ik begin aan mijn eerste week thuis.

Mijn hoofd is opengeklapt. Ik heb plots ruimte voor dingen.
Ik herken mezelf weer, ik heb weer ideeën.

En ik moet lachen om mezelf. Hoe heb ik ooit gedacht dat ik een drukke baan buitenshuis kon combineren met een goed draaiend huishouden?
(aan iedereen in die waan: VERGEET HET)

Klara staat aan, ik maak het weekmenu.
Ik heb al heel lang geen weekmenu meer gemaakt.
We eten deze week uit ‘Vegetarisch genieten’, nog steeds een topboek door de vele suggesties die je bij de gerechten krijgt en die op zich ook al gerechten zijn.

Dadelijk een dokterafspraak. In mijn hoofd ontwikkelt zich een basic weekstructuur. Ik ben er zo van uitgegaan dat er iets mis is met mij omdat ik niet kon volgen, maar nu ben ik thuis en is mijn hoofd erg overzichtelijk. Ik vind bijna dat ik weer moet gaan werken omdat ik me beter voel, maar ik realiseer me dat ik me beter mag voelen en dat dat ook beter is voor de baby’s.

Ik lees het Parool. Roos Schlikker schrijft: ‘Nooit echter in Amsterdam. Daar heb ik geen adem om te vertragen, druk doende om carrière te maken, kinderen op te voeden, aan zingeving te doen en o ja, ook nog de dag te plukken. Maar veel dagen razen ongeplukt voorbij. En niet alleen bij mij.

Ook hier zijn er te veel ongeplukte dagen. Wanneer fietste ik eens naar zee? Wanneer las ik eens een boek in een parkje? Wanneer bakte ik eens cakejes met mijn mannekes?

Stiekem hoop ik dat ik mijn bijberoep kan doorontwikkelen, en daar een leven op kan bouwen waarin de dagen wat meer plukbaar zijn. Waarin werk te managen is en een goede plek krijgt in dit leven. Waarin de ratrace niet meer bestaat. Waarin ik zelf de structuur bepaal.

Zou het kunnen?

[Voor de nuance. Het is makkelijk deze keuze te maken als je financieel beschermd bent door een uitkering en een Man. Ik weet hoeveel geluk ik heb.]

 

 

Advertenties

20 gedachtes over “Plukbare dagen

  1. Mooi. Ik stel ook hoe langer hoe meer vast dat het onmogelijk is om werk en een draaiend huishouden te combineren. Als mensen vragen hoe het met me is, heb ik nog maar één antwoord: ik verzuip. Note to self: meer plukken!
    Ik wens je veel rust in je hoofd en veel plukbare dagen toe. Je verdient ze. En die uitkering en die Man verdien je ook, meer dan wie ook. Geniet ervan.

  2. Ik adem nu veel rustiger met je mee. De béste beslissing! Chapeau dat je de te grote drukte zo lang hebt volgehouden. Ga nu maar carpe diem doen.

    Ben wel klein beetje curieus naar je bijberoep :-). Waarom vermoed ik dat het om iets heel creatiefs gaat?

      • Spijtig dat er direct een oordeel komt van jouw kant terwijl je niet weet of ik wel zoek en wie ik al dan niet ken… een maatschappelijk probleem en constatatie wordt door jou op mijn rug geschoven als individueel probleem, een nauwe lens.

      • Mijn reactie was nogal kort, excuses. Dit gezegd zijnde vind ik je reactie ook nogal stereotiep en veroordelend naar mannen toe. Ik kan er hier zo een aantal opnoemen die ik persoonlijk ken er wel mee worstelen en daarvoor uitkomen. Maar ze bloggen er idd niet over, ze bloggen niet tout court. Het internet staat vol dertien in een dozijn mamablogs (Prinses is een uitzondering), papa’s doen misschien gewoon liever andere dingen dan bloggen.
        Dat er nog werk aan de winkel is wat betreft mannen en hun aandeel in gezin en huishouden, zeker weten. Dat dat voor alle mannen geldt ben ik niet mee akkoord. Overigens, zonder de bedoeling verwijten heen en weer te gooien: Dat sommige mama’s hun zorgtaken moeten willen loslaten en overlaten aan de papa’s (die dat op hun manier doen) kan ook helpen.

      • Mijn reactie luidde ‘ik ben nog geen man tegengekomen…’, dit niet veroordelend en stereotiep naar alle mannen, wel naar de mannen die ik (ben) tegenkom(en).

  3. Ben zo blij dit te lezen!
    Je hebt hier volop recht op: tijd, rust, ruimte.
    Geniet ervan!!

    En je dromen over een bijberoep dat zich zou ontwikkelen tot hoofdberoep waar je een makkelijker organiseerbaar en eenvoudigweg beter leven mee zou kunnen bouwen: da´s een droom die ik met jou deel, bijna letterlijk. Daar gaan we voor 🙂

  4. Fijn dat de rust je ruimte geeft! En het is oneerlijk soms hoe er voor de een mogelijkheden liggen die er voor de ander niet zijn. Ik zou het iedereen gunnen om de balans actief te kunnen zoeken zonder financiële stress. Wij hadden het financieel prima, maar waren zo druk met werk, en continu oppas voor de kinderen en steeds zo, zo moe. In stapjes aan het vereenvoudigen geslagen. Ik nieuwe baan (minder status en salaris, maar zo fijn!), verhuisd (kleiner, goedkoper, duurzamer huis), man andere baan (ook minder status en salaris en ook heel fijn) en hoewel een verhuisperiode ook drukte geeft voelen we de ruimte. De agenda’s zijn nog steeds gevuld maar meer in overeenstemming met onze eigen wensen. En dat voelt goed. En ja, we doen financiële concessies. We moeten beter opletten waar we ons geld aan uitgeven, en beter plannen. Maar het voelt echt niet als een straf. Ik hoop dat het je lukt om de bakens blijvend te verzetten.

    • Blij voor jou Prinses dat je tot rust komt. Echt nodig qua baterij-oplading voor wat nog komt. Maar dat van die ratrace wil ik toch, eigenlijk net als Melanie dat doet, een beetje nuanceren. Die race doen we voor een groot deel onszelf aan.

  5. prinses, je bent zwanger van een tweeling. Logisch dan dat de combinatie van werk met huishouden je zwaarder valt dan anders. Wat mij betreft is enige nuancering toch op zijn plaats: wij slagen er thuis wel in om hard werk te combineren met een relatief vlot lopend huishouden (met drie kleine kindjes, waaronder een tweeling). Het is dus niet voor iedereen een ‘waan’ 🙂

      • zoals piekep zegt: ‘hulp op de tijdvreters’ (mooi uitgedrukt), veel op voorhand plannen, routine én een degelijke taakverdeling met de man. Het blijft van tijd tot tijd stressen, maar als alles op zijn plooi valt geeft dat zoveel voldoening.. nu niet aan de orde voor jou prinses, maar – als je dat zou wensen – hoeft werken geen afgesloten hoofdstuk te zijn, ook niet met een tweeling…

    • Helemaal mee eens.
      ik heb er even over gedacht of ik zou reageren op dit bericht van prinses, want inderdaad zwanger, helemaal op en totaal logisch dat het allemaal even niet lukt, maar je hebt wat mij betreft helemaal gelijk dat nuance wel op zijn plek is. wij werken allebei in drukke verantwoordelijke banen (100% en 80% ) en ook met onze drie kinderen loopt het soepeltjes. druk is het soms zeker, maar stressig niet.

      ik snap heel goed dat als je er al af ligt, het niet mogelijk is om zo maar een systeem op te zetten waarbij je alles geregeld krijgt, maar dat het nooit kan is ook weer niet waar.

      wat voor ons goed werkt is hulp op de tijdvreters. er komt 1x per week poetshulp, verder kijken we gewoon een beetje om de kruimels heen, en de boodschappen worden 1x per week op een avond thuis bezorgd. We eten volgens weekmenu, maar ik kook ook eigenlijk altijd pas na het eten, voor de avond er na dus, zodat we niet met hongerige kinderen zitten in spitsuur. nu vind ik koken leuk, dus dat is (meestal) geen grote inspanning. De avonden zijn bij ons sowieso wel rustig, we werken zo min mogelijk, spreken doordeweeks zo min mogelijk ’s avonds af met vrienden, maar proberen dan juist tijd voor onze ontspanning te zoeken. Man sport of klust en naast koken doe ik aan yoga en naai ik. Ik merk dat het beter met ons allemaal gaat als we hier tijd voor maken in plaats van maar door te denderen.

      mijn kinderen zijn inmiddels alle drie op basisschoolleeftijd, dus dat maakt het sowieso makkelijker maar eerder ging het ook goed. mijn man is 2 keer heel erg ziek geweest, met veel ziekenhuisopnames en angst voor de toekomst, maar ook toen kon het werken en zorgen doorgaan, juist omdat we zo’n vast plan hebben. het is wel zo dat het door die heftige periodes misschien ook wel makkelijker is geworden om nu meer te genieten.

      Kortom, het kan maar het hoeft niet en meer plukbare dagen lijkt me voor iedereen altijd een mooi streven.

  6. Ik moet nu denken aan de metafoor met de lepels. Heel veel hangt af van hoeveel lepels je beschikbaar hebt. Ik heb 5 jonge kinderen en een halftijdse baan in het middelbaar onderwijs en een heerlijke man die zeer aanwezig is in ons gezin, maar wel lange dagen maakt. Soms gaan de dagen open en toe zonder dat ik tijd heb om adem te halen. Dan sta ik op 9 u ’s avonds nog smurrie op te ruimen in de keuken en moet ik nadien nog schoolwerk doen. Soms verander ik dan wel eens in een moeder die ik niet wil zijn. Meer dan soms mag het niet worden, denk ik dan. En dat lijkt het voorlopig ook niet te worden.
    Ik haal bakken voldoening uit mijn job. Nu snel even verderwerken. Mijn 3 meisjes zijn uit logeren en de jongens mogen nog een uurtje tv kijken. Even een fijne les uitwerken voor mijn lieve leerlingen. Voor straks als er zo’n dag komt waarop het alleen maar aanpoten en blussen en opruimen lijkt te zijn.

  7. Pingback: Op de valreep… 2019 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s