Gestopt

Ik zit weer in haar praktijk. Ik check of het boek over dode kinderen nog steeds weg is. Dat is het, gelukkig.

Ik vertel haar hoe de voorbije week was. Even op adem gekomen toen ik me ziek gemeld had, daarna weer gaan werken en al vanaf de avond op voorhand tranen met tuiten gehuild. De dag zelf gered aan de buitenkant, maar vanbinnen leeg, leger, leegst, op. Van de auto naar bed.

‘Je kan het niet meer,’ zegt ze. ‘Je moet nu echt stoppen.’

In mijn hoofd zaten nog allemaal plannetjes. Een lijst met belangrijke dingen die ik wou afwerken om het in schoonheid af te ronden.

‘Je bent depressief. Je slaapt niet. Je bent zwanger van een tweeling. Je hebt pijn. Het gaat niet,’ zegt ze.

Ze heeft gelijk. Alle warrigheid waarmee ik binnen stapte, klaart op. Ik moet gewoon stoppen.

‘Wat wou je? Nog harder je best doen? Hopen op een goede nacht? Nog een tandje bij steken?’

Ja, dat was inderdaad het plan. Maar nu niet meer. Ik stop.

Ik vertel haar waarom ik niet kon stoppen. Omdat ik bang ben dat ik nooit meer terug zal gaan. Dat dit het is, met de leuke interessante en relevante baan. Dat ik in een soort niemandsland terecht ga komen en niet ga weten wat ik voor mezelf wil, wat ik wil worden, als de baby’s groot genoeg zijn om door iemand anders verzorgd te worden.
En ook: omdat mijn moeder gestopt is, toen ik geboren ben. En altijd overduidelijk gefrustreerd is geweest om die beslissing. Ik ben bang om een afwezige gefrustreerde moeder te zijn. Als ik verder graaf in mijn geheugen, zie ik dat ik na school boodschappen deed en kookte voor zes. Ik was 12, 13 misschien. Ik zie dat ik in het washok tussen de zurige kledij groef naar de kleding die ik nodig had voor de turnlessen of om morgen iets schoons aan te doen. Ik voel de klap weer die ik in mijn gezicht kreeg toen ik ’s ochtends naar school moest vertrekken en de brief vroeg die ik haar drie dagen geleden had gegeven en die gehandtekend mee moest. Uiterlijk vandaag. De brief was kwijt, ik kreeg een klap. Ik ben die dag niet naar school gefietst en heb me machteloos en woest opgehouden op mijn kamer.

‘Zo,’ zegt ze. ‘Het is wel duidelijk waarom je depressief wordt van zwanger zijn.’
Ja. Denk ik. Ik heb weinig vrolijk moederschap gezien. En de voorbije jaren voelde moeder zijn bij momenten ook als een kooi. Niet omwille van de kinderen, maar omdat ik het alleen deed. Ik vertel haar dat ik mijn kinderen wel zeg dat ik blij ben met hen. Dat ik wel naar musea ga, naar de film, dat ik op bankjes bij de speeltuin zit, dat we samen slapen en knuffelen. Ik denk aan de Man en hoe hij van ons clubje een gezin heeft gemaakt en daarin een zekere kwaliteit eist. Hoe hij ’s ochtends de jongens hun haren kamt en gezichten wast, hoe hij voorstelt op zondagmiddag iets samen te doen en ook op zaterdagmiddag. Hoe hij een weekendje centerparks in plant en dan zonder morren met de mannen van de glijbaan gaat terwijl ik beneden wacht. Hoe hij nieuwe kleding koopt voor de kinderen en hen meeneemt naar de kapper. Ik heb nu al een ander gezin dan het gezin waar ik in opgegroeid ben.

Ik fiets naar de fysio en het is alsof er duizenden kilo’s van me af vallen. De dagen daarop ben ik moe, hondsmoe, maar ik heb tenminste tijd om moe te zijn. Er flitsen dingen door me heen die ik kan doen (koken! lezen! fietsen!), maar ook zonder werk vullen de dagen zich vlot en is het puzzelen om eens een middagdutje te gaan doen. De baby’s groeien en schoppen en ik heb adem te kort. Na een gesprek met de fysio bouw ik een aangepast soort bed voor mezelf, waar ik rechtop zittend kan slapen, met ondersteuning onder mijn knieën waardoor mijn bekken zich licht ontspant en ik zowaar een keer drie uur aan een stuk slaap. Het huilen is gestopt. Ik voel de baby’s nu als een bijzonder project. De weken die ik nog te overbruggen heb, als te overzien. Ik parkeer de vraag wat na de baby’s komt. We zullen het zien.

 

Advertenties

16 gedachtes over “Gestopt

  1. Ik wilde exact hetzelfde schrijven als Tiny. Eindelijk!

    Hoop dat je nu ook gaat genieten van wat er allemaal gebeurt en je je realiseert dat je het SAMEN met de Man het helemaal gaat beleven, dus echt SAMEN ipv alles alleen te moeten oplossen.

  2. Goede beslissing! En hopelijk kun je nu ook genieten van de bijzondere zwangerschap.
    Ik ben wat ouder dan jij en heb inmiddels geleerd dat het leven zich niet laat plannen en dat er altijd kansen op je pad zullen komen, zelfs heel onverwachte, en dat is het mooie.
    Prachtig dat jij een ander gezin hebt dan dat waaruit jij voortkomt maar dat is dan ook geheel jouw keuze geweest.
    Ik wens je een liefdevolle en fijne tijd toe.

  3. hoi, eerstenvooral gefeliciteerd!!
    maar ik vermoed dat je moeder ADHD-had/heeft en niet wist waarom ze bepaalde dingen niet kon of niet lukten en constant in strijd was met zichzelf en de “zoalshethoort-bende!”!! Ik ben net 49j geworden en werd gek van mezelf en mijn huisgenoten met mij !! en in mijn schooltijd : geen inzet lui etc een vader die
    hoge opleiding en ook een hoge functie en nu pas richting menopauze werd het nog erger en mede door de diagnose van zoon ,ADD ben ik op zoek gegaan en kreeg ik vorige maand de diagnose ADHD !! en dit is veel meer dan je niet kunnen concentreren op school hoor! de hersenen werken anders !, lees eens
    ADHD bij vrouwen ? Sorry, ik wil je zeker niet kwetsen…wil enkel maar laten weten dat ik vermoed dat je moeder “ziek” was en waarschijnlijk daardoor “fouten!” maakte , ik sla/sloeg mijn kids nooit ,maar papieren niet inorde en was niet inorde kousen kwijt en al de rest zijn voor mij , heel herkenbaar maar ik heb de school wel verteld wat ik heb en dus krijg ik meestal een extra mail ofzo , ik was/ben daar ook zo beschaamd in ik spreek bijna vloeiend 5 talen maar mijn huishouden correct doen lukte me niet ! ik neem
    nu ongeveer 1mnd medic. en ja het begint te komen ! heerlijk!! ik zat te huilen bij de dokter toen ze het mij vertelde! EINDELIJK weet ik wat ik heb ik ben dus niet lui en dom ….
    lieve groet en heel veel geluk met die twee prachtige wonder’tjes in je buik geniet ervan en rust,rust, rust !!

  4. Ik ben elke keer weer blij als ik hier lees dat het goed gaat met de baby’s, zeker ook omdat de posts achterlopen, dan zit je nog verder.

    Ik ben ontzettend blij dat er een professional tegen je gezegd heeft dat je moest stoppen met werken. Wat een opluchting! Ik snap heel goed dat het veel beter gaat om naar zo iemand te luisteren dan naar jezelf…
    Ik schrik wel erg van het beeld van jezelf als 12-13jarige. Wat heftig! In een vorige blogpost vond ik je erg hard tegenover je moeder, en kon ik dat niet goed plaatsen. Nu wel… Wat jammer dat zij geen goede hulp kreeg (of zocht?), het klinkt alsof er veel foutgelopen is.
    En het klinkt alsof je partner echt een lot uit de loterij is!

    Ik wens je vele blokken van drie uur slaap, liefst na elkaar 😉

  5. ZO! Goed zorgen voor jezelf en voor de baby’s, that’s the spirit. En na de bevalling is je baan toch niet weg? Dan pak je het gewoon weer op, als je zover bent… Maar dat duurt nog HEEL lang, eerst dit “project zwangerschap” goed afronden!

  6. We aanvaarden zo moelijk van onszelf dat we anders functioneren dan de meeste andere mensen, totdat iemand ons zegt dat het helemaal niet zo vreemd is. Begrijpen waar iets vandaan komt, is altijd zo´n opluchting…
    Ontzettend zwaar moet jouw jeugd geweest zijn. Zou je daarom met zoveel pijn en vermoeidheid in je lijf zitten? Met al die stress die je als kind ervaren hebt…
    Ik hoop dat het nu langzaamaan beter gaat, zodat je een beetje reserve kan opbouwen voor wanneer de baby´s komen. Er spreekt ondanks alle lasten altijd zoveel liefde voor je kinderen en je man uit je posts… Zolang je die liefde hebt, komt alles goed. En jij hebt massa´s, massa´s liefde ❤
    Heel veel sterkte, liefs en rust gewenst!

  7. Pingback: Mentale kreukels glad strijken | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s