Het licht is gewoon even uit

Mijn blog en mijn leven lopen niet helemaal simultaan (ook om mezelf wat te beschermen omdat sommige reacties momenteel niet zo fijn binnen komen). Dit stukje is enkele weken oud bij publicatie.

Het is maandag. Ik heb me ziek gemeld. Het gaat altijd gepaard met twijfel (kan ik nu niet een beetje meer mijn best doen?) en schuldgevoel. Maar hier zit ik. Thuis. Alleen.

Ik probeer wat structuur in de dag te brengen. Zet de wekker ’s ochtends een half uurtje om het huishouden wat op orde te brengen. Ga dan wat lastige klusjes te lijf. Ik ben helemaal stil de laatste dagen. En stil in stilte is wel passend.

De afgelopen week was hels. Wel moeten, niet kunnen. Al mijn zelfvertrouwen weg na maanden geploeter. Als je al maanden alles moet doen met te weinig lepels of zonder lepels, en je stapelt mislukking op mislukking, en je slaapt niet, en je hebt pijn. Dan wordt het wel eens heel heel donker.

Op donderdag huil ik de hele dag. 
Op vrijdag kom ik bij de therapeute van mijn antroposofische praktijk. Ik krijg paniek van een boek dat in haar kast staat over een dood kind. Ik weet dat ik niet normaal reageer op zo’n dingen, maar vraag haar toch dat boek weg te doen. Ze doet het zonder vragen stellen.
Ik vertel. Dat ik al ontregeld was toen ik nog niet wist dan ik zwanger was, maar het wel al was. Dat ik heus dankbaar ben, dat ik de baby’s wil. Dat ik een lieve Man heb en leuke kinderen en niets te kort. Maar dat het niet gaat.
Ze schudt haar hoofd. We kunnen niets doen, zegt ze. Dit is hormonaal. Ongeveer 12% van de vrouwen heeft er last van. Je kan van jezelf vinden dat je flinker moet zijn, dankbaar, blij of om het even wat, maar je hormonen hebben alles nu even op z’n kop gezet en het wordt niet beter dan het nu is door te praten of de druk op jezelf hoger te maken.

Dat ze dit zegt, is een opluchting. Het is dus niet mijn schuld. Ik ben niet ondankbaar, onvermogend om gelukkig te zijn wegens eens slecht of zwak karakter. Het ligt niet aan te veel willen of te weinig keuzes maken. Het licht is uit in mijn hoofd omdat de zekeringen niet meer werken.

Ze gaat bellen. Naar de huisarts. Naar de poppoli. Naar de gynaecologe. Naar mijn bedrijfsarts.

Ik mag nog even in het bibliotheekje zitten omdat ik te moe ben om naar huis te fietsen. Het is op de bovenste verdieping en het maakt me irrationeel bang dat er een deur is waarmee je op een terrasje komt waar je gewoon af kan stappen. Ik vang de fietstocht toch maar aan.

Het is nog maar half 11, maar ik ben gesloopt. De Man is 35 km gaan lopen. Ik lig op de bank. Ik wou dat alles normaal was, maar dat is het even niet. Ik wou dat ik blij kon zijn en gelukkig en stralend en hieperdepieper, maar het licht is even uit.

Op zondagmiddag vraagt de Man wat ik dan wil doen, thuis. De komende weken. Ik heb geen flauw idee. Koken, denk ik. Iets lekkers maken. Niet ’s avonds als ik al te moe ben, maar misschien in de ochtend? Een boek halen bij de bib en proberen wat te lezen misschien? Fietsen als het wat warmer wordt? Wat werken, maar niets waar ik stress van krijg?

Ik app met een kennis van de zwangerschapsyoga. Ze zit in een gelijkaardig schuitje. Ik kan zien dat ze niet incapabel is of dat haar situatie niet hopeloos is. Ze is gewoon zwanger en verdient wat rust en zorg. Ik probeer met dezelfde ogen naar mezelf te kijken.

En dan is het maandag en ga ik nergens heen. Nog 16 weken zwanger zijn, denk ik. Nog 2688 uren ongeveer. Ik voel de meisjes bewegen vanbinnen en ik ben blij dat ze er zijn. Ik kijk uit naar hun geluidjes, hun geur, hun gezichtjes (op wie gaan ze lijken?). Ik kijk uit naar die heerlijke oxytocine-roes die ik van de borstvoeding krijg. Ik kijk uit naar de kleine lijfjes in de draagdoek. Ik kijk uit naar de heilige rust in een huis waar twee kleine mensjes slapen onder bescherming en liefde van mij en de Man. Ik kijk uit naar alle eerste keren, maar vooral naar het koesteren van het begin van hun kleine leventjes.

Advertenties

7 gedachtes over “Het licht is gewoon even uit

  1. Wat naar dat je hormonen je zo ontzettend veel ellende bezorgen. En wat heel erg goed en fijn dat er iemand is die dat erkent en honoreert en je helpt om de zwangerschap en tijd daarna zo goed mogelijk door te komen. Je hebt er hard genoeg naar gezocht, naar zo iemand, ik ben blij dat dat zoeken deze persoon heeft opgeleverd.

  2. ‘Het licht is uit in mijn hoofd, omdat de zekeringen niet meer werken.’ Mooi beeld. Die leen ik graag van je als ik door PMS weer eens zwaar hormonaal uitgedaagd ben. (Dan moet ik ook vaak vechten om te blijven onthouden dat het leven echt heus nog steeds goed is, dat ik het alleen even niet zo kan zien.)

  3. Ik vind je heel sterk: dat je de kracht hebt om je verhaal zo eerlijk op te schrijven en te delen, dat je heel wat vrouwen zo een hart onder de riem steekt die dezelfde gevoelens ervaren en weinig steun krijgen van hun omgeving, dat je twee kindjes aan het maken bent, dat je intussen voor nog een ander kindje zorgt … Wauw, dat moet ontzettend veel energie kosten. Je doet het fantastisch. Dankjewel voor je verhaal.

  4. Voor het eerst dat ik een blogje van je lees. Maar zeer herkenbaar. Ik heb drie kinderen en alle drie de keren vond ik het zwanger zijn zo niet leuk. Pas bij de derde heb ik dat eigenlijk wat toegegeven en heb ik van mijn homeopatische Verloskundige wat middeltjes gekregen waardoor ik me wat beter ging voelen. Overigen heb en had ik er na de zwangerschappen ook nog last van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s