Update van een Walrus

20 weken ver. Formaatje Walrus. Ik groei plots enorm hard. Een update.

  • Kleding en ondergoed. Ik heb twee zwangerschapsjurken gekocht in een echte zwangerschapswinkel, en ééntje van 6 euro in de H&M. Ik vond het bijna absurd om geld uit te geven aan iets dat ik maar tijdelijk gebruik, maar het was ook erg confronterend. Vroeger waren er zo weinig middelen voor dingen die ik nodig had (de ex werkte nooit genoeg) en voelde ik me vaak zo een sukkel. Bij mijn erge bekkeninstabiliteit bijvoorbeeld had ik veel kiné nodig en maakte ik me heel de tijd zorgen over de prijs daarvan. Ik neem mijn ex soms nog steeds kwalijk dat ik voor alle kosten alleen opdraaide, van ziekenhuiskosten tot kiné, van babyspullen tot mijn eigen postnatale pijnstillers. Destijds was die kraampremie die je kon krijgen (1000 euro geloof ik) echt een soortement redding om de heel noodzakelijke dingen  te kunnen kopen, en nu koop ik gewoon twee jurken (ok, en een bikini) in een winkel. En ondergoed dat mijn buik ondersteunt. En dat kan gewoon. Aarghl. Instant schuldgevoel ten opzichte van de moeders die het minder goed hebben. Op mijn eigen beperkte manier probeer ik daar ook iets voor te doen, maar dat is private.
  • Even vrij. Het vervelendste aan een zware zwangerschap is dat je niet even pauze kan nemen. Toen ik bij wolferien las dat zelfs poepen pijn deed tijdens haar tweelingzwangerschap, kon ik me daar niet zo veel bij voorstellen. Nu denk ik op toilet elke dag aan haar ;). Liggen doet pijn, zitten doet pijn, staan doet pijn, elke stap doet pijn, slapen is moeilijk. Kortom. Pijn. De Man had op een dag het ingenieuze idee dat we uit eten konden. Hij reserveerde bij een sterrenrestaurant (eerste keer voor mij) om 20u ’s avonds. Ik lag de godganse dag op de bank, me af te vragen hoe ik het in godsnaam zou redden. Acht uur is de tijd dat ik normaal gezien kreunend op de bank lig/moedeloos naar bed ga. Het idee dat ik ettelijke uren op een stoel zou moeten zitten, was enigszins verontrustend. Maar we gingen toch, en oooo, het was alsof ik even een pauze had van zwanger zijn. Ik vergat het bijna :). De stoelen waren erg comfortabel, het hielp ook dat iemand me vakkundig de stoel onder mijn kont schoof. Verder wervelde er bediening om ons heen, met allerlei goede suggesties voor niet-alcoholische aperitiefjes en cocktails. Ik hoefde zelfs niets te kiezen, ze verzonnen het voor mij. Het eten was geweldig en ondanks de vijf gangen niet te zwaar, en ik ben aan de arm van de Man zelfs gewoon naar huis gesukkeld. Kortom. De Man heeft gescoord. Ik was uitgeteld achteraf, maar een keer leuk moe in plaats van gefrustreerd moe, en dat is ook wat waard.
  • Minder werken. Vanaf morgen werk ik vier uur per dag in plaats van acht, en dat voel ik nu al. Ik zie het veel beter zitten, wetende dat ik naar huis mag rijden en mijn bed in kan duiken, zodat ik dan ’s avonds weer wat waard ben. Ook het hele zwangerschapsprogramma met afspraken met verloskundigen, artsen, fysio, osteo, … is beter af te werken als ik het niet moet combineren met volle dagen werken, dus ik ga ervoor. Acht weken nog voor ik thuis mag blijven. Ik denk dat ik dan in de ochtend wat huishoudelijke taken ga doen, en ’s middags wat ga rusten. En zo langzaam aan toeleven naar de geboorte van de baby’s, die hopelijk pas eind juni/begin juli zal plaatsvinden.