Echt contact werkt (geboortezorg)

Het is een enorm ziekenhuis. Van mijn voordeur exact 25 minuten, zonder spits.
Ik moest een half uur op voorhand zijn voor mijn afspraak, en eenmaal in het AMC begrijp ik waarom. Ik kom net op tijd hijgend maar ingeschreven op de juiste afdeling voor mijn afspraak.

Ik ben bij het AMC gekomen omdat hier een poli ‘op maat’ bestaat, voor zwangeren die niet zomaar volgens de richtlijnen willen bevallen. 

Mijn eerste gesprek is met een arts in opleiding. Hij is jong en schattig, met zijn witte jas en stethoscoop. We hebben een echt gesprek van meer dan een half uur. Hij kijkt me aan, maakt contact, vraagt door. Ik ben verbluft, en denk terug aan de korte consulten in dat kleine gezellige ziekenhuis waar ik door twee artsen met de foute naam werd aangesproken en waar één arts zei dat ze me nog kende van gisteren terwijl ik haar nog nooit gezien had.

Daarna vervolgen we het gesprek met een andere arts erbij. Ik krijg echte informatie, en voel me ernstig genomen. We bekijken o.a. ook de tabel met cijfers : hoeveel kans is er dat mijn tweeling afwijkingen heeft? Hoeveel kans is er dat ik nog een kindje verlies, tijdens de zwangerschap of tijdens de geboorte? Bij een identieke tweeling zijn de cijfers nog meer confronterend. De risico’s voor mijn kindjes (eigenlijk twee eenlingen die toevallig samen in mijn buik zitten) zijn er, maar zijn niet verbluffend hoog. Maar het is belangrijke info en het is goed om het er over te hebben.

We kijken nog even naar de kindjes. De baby rechts onder zit met haar lange beentjes gestrekt (ze hebben nu al de lange ledematen van de Man), de links-boven baby zit gezellig met haar handjes te spelen. Kijk. Altijd magisch. (Zouden we elkaar al ontdekt hebben? Lijkt me zo grappig dat ze zich op een dag realiseren dat er daar nog iemand zit.)

En dan ga ik naar de verloskamers kijken. Er zit een sluis in (je kan niet van de gang de kamer in stappen, meer privacy en volgens de verpleegster kan ik roepen zo hard ik wil). Het licht is gedempt. Er is een draagbare CTG. En een douche die ik mag gebruiken. Geen bad. Een baarkruk als ik wil en een bal om mijn weeën op te vangen. Ik kan zelfs op de gang gaan wandelen als ik wil. Echt mooi is het niet, maar hier kan ik baren.

Wat afspraken rijker ga ik langs de Albert Heijn to go (honger!) weer naar de parking. Zo opgelucht. Het kan dus anders, en echt contact met de patiënt is hier blijkbaar een keuze.

[Waarom het zo belangrijk de regie te hebben over je bevalling? Neem hier een kijkje.]