Yoga light voor jankerds

De zwangerschapsyoga is een poging om bewust en  positief bezig te zijn met mijn zwangerschap. So far, so good.

Toen ik naar de stad verhuisde om met de Man te gaan samen wonen en de keuze maakte minder te gaan werken, dacht ik dat mijn leven zich zou afspelen in yogascholen en koffiebarretjes. Om één of andere reden was dat nog niet zo uitgedraaid. Maar nu stap ik één tot twee keer per week de yogaschool in en ben ik helemaal blij met die leuke plek. Het is er mooi en ze hebben lekkere thee.

De zwangerschapsyoga is yoga light. Met allemaal bolle buiken zitten we in een kring. Iedereen vertelt wat, we doen oefeningen, we doen een eindontspanning.

Vandaag was een bijzondere les. Dat kwam door drie dingen:
1. In het begin-rondje (hoe gaat het?) vertelden twee andere bolle buiken dat het helemaal niet zo fijn ging. Moeilijk om zwanger te zijn en te werken, moeilijk als je weinig energie hebt door de zwangerschap, frustrerend om elke dag van je werk naar je bed te gaan, tranen al dan niet met tuiten, maar wel dagelijks. Ik vond het zo erg voor hen, maar ik was zo opgelucht dat ik niet de enige was/ben die het niet zo makkelijk vind.
2. Tijdens de les moesten we oefeningen doen die asymmetrisch zijn, bijvoorbeeld op één been staan. Daar is mijn bekken te instabiel voor, ik vind de pijn van een wee lichter dan de pijn van mijn bekken als ik op één been ga staan nu. Dus ben ik in huilen uitgebarsten. Omdat ik zo moe was van dag en nacht pijn, van wel dingen willen en niet veel kunnen, van wakker te zijn sinds half 1 ’s nachts omdat de pijn aan mijn botten rammelt. De yogajuf reageerde heel lief. De rest van de les heb ik eigenlijk het einde afgewacht op mijn matje. Gaan liggen was jammer genoeg ook geen optie want liggen op een matje is ook te belastend voor mijn bekken en ik kom niet meer recht, wat vrij gênant is. Ik kan dus zelfs geen yoga light meer. Aaarghl.
3. Na de les probeerde ik wat ongezien weg te komen, huilen in het openbaar is altijd gênant. Maar de twee andere dames waarbij het niet zo fijn gaat, spraken me aan. En voor ik het wist, zaten we een uur te praten. ’s Avonds had ik een appje van één van hen. Betekent veel voor me, aangezien ik nog steeds in een vrij nieuwe stad mijn weg probeer te vinden, af en toe hevig verlangend naar alles en iedereen dat/die vertrouwd was in België.

 

Tot slot. Ik zat in de yoga, en keek rond me. Een vrouw die er ook zat deed me denken aan de ex van mijn Man. De ex waarmee hij in een vruchtbaarheidstraject zat. De ex die nu elders is, en pluskinderen heeft, maar nooit zelf met een bolle buik in een yogaklasje heeft gezeten. Ik dacht aan andere mensen die ik ken, voor wie het niet is weg gelegd. En ik realiseer me dat al die pijn en al het ongemak erg relatief zijn ten opzichte van dat verdriet, en daarvan moest ik uiteraard nog meer huilen (tja, hormonen). Ik vind het heel moeilijk om daar over te schrijven, omdat ik het absurde geluk heb twee baby’s te krijgen zonder dat er een dokter, spuit of behandeling aan te pas is gekomen. Maar ik wens iedereen toe dat zijn/haar diepste wensen vervuld mogen worden, en ik voel veel compassie (niet in de zin van denigrerend medelijden) met diegenen voor wie dat niet kan. Ik vind het heel moeilijk om daarover te schrijven omdat ik bang ben dingen in te vullen voor anderen, omdat ik niet kan weten hoe het voelt, en omdat ik absoluut niets pijnlijk of kwetsend wil zeggen of schrijven. Maar ik denk er vaak aan en ik wou echt dat iedereen mocht krijgen waar hij/zij naar verlangt.

 

 

8 gedachtes over “Yoga light voor jankerds

  1. Ik vind jouw reactie erg lief en invoelend, ben zelf, met moeite, een maal zwanger geweest en ons dochtertje is dood geboren op de uitgerekende dag. Dat was heel verdrietig en het blijft soms (vaak) een pijnlijk punt maar niemand hoeft zich voor mij te verontschuldigen of verantwoording af te leggen voor zijn of haar geluk. Ik gun het iedereen, dat staat los van ons eigen verdriet. En als jij ‘klaagt’ over jouw vele ongemakken, heel terecht overigens, dan denk ik ook niet: ja maar zij krijgt wel twee kinderen.
    Ons leven is verder heel erg gelukkig en voorspoedig verlopen, ik besef hoeveel zegeningen ik heb met twee fantastisch geadopteerde kinderen (die er al waren voor de zwangerschap) en een comfortabel leven met de liefde van mijn leven.
    Pas goed op jezelf! Alle liefs…

  2. Vraagje, als je gaat liggen in yoga, op je rug, lukt het dan eventueel wel nog als je je voeten op de grond zet, met je benen gebogen en je knieën tegen elkaar? Al heb ik geen bekkeninstabiliteit, voor mij (met mijn oude kromme rug) is dat een betere optie. En dat brengt ook rust, beter dan volledig plat.

  3. oooh en nu moet ik bijna huilen van al die lieve woorden …
    ook ik verloor twee maal een kindje, uit de buik maar daar toch al een tijdje wonende …
    dat was ons allereerste begin, dus groot verdriet en angst dat mijn liefste wens, mama te worden, mss niet in vervulling zou gaan …
    toen kwamen ze gelukkig wél, de één na de ander tot we nu zelfs een klavertje vier hebben …
    zo veel geluk, zoals je zegt, zo maar …

  4. LIEF! Wat mij betreft mag je me het liefste wensen: acceptatie van het verdriet geen kinderen te hebben gekregen…..(Maar ik gun het anderen zeer, hoor, en ik geniet erg van de kinderen die ik wél om me heen heb.)

  5. Pingback: Opnieuw beginnen | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s