Yoga light voor jankerds

De zwangerschapsyoga is een poging om bewust en  positief bezig te zijn met mijn zwangerschap. So far, so good.

Toen ik naar de stad verhuisde om met de Man te gaan samen wonen en de keuze maakte minder te gaan werken, dacht ik dat mijn leven zich zou afspelen in yogascholen en koffiebarretjes. Om één of andere reden was dat nog niet zo uitgedraaid. Maar nu stap ik één tot twee keer per week de yogaschool in en ben ik helemaal blij met die leuke plek. Het is er mooi en ze hebben lekkere thee.

De zwangerschapsyoga is yoga light. Met allemaal bolle buiken zitten we in een kring. Iedereen vertelt wat, we doen oefeningen, we doen een eindontspanning.

Vandaag was een bijzondere les. Dat kwam door drie dingen:
1. In het begin-rondje (hoe gaat het?) vertelden twee andere bolle buiken dat het helemaal niet zo fijn ging. Moeilijk om zwanger te zijn en te werken, moeilijk als je weinig energie hebt door de zwangerschap, frustrerend om elke dag van je werk naar je bed te gaan, tranen al dan niet met tuiten, maar wel dagelijks. Ik vond het zo erg voor hen, maar ik was zo opgelucht dat ik niet de enige was/ben die het niet zo makkelijk vind.
2. Tijdens de les moesten we oefeningen doen die asymmetrisch zijn, bijvoorbeeld op één been staan. Daar is mijn bekken te instabiel voor, ik vind de pijn van een wee lichter dan de pijn van mijn bekken als ik op één been ga staan nu. Dus ben ik in huilen uitgebarsten. Omdat ik zo moe was van dag en nacht pijn, van wel dingen willen en niet veel kunnen, van wakker te zijn sinds half 1 ’s nachts omdat de pijn aan mijn botten rammelt. De yogajuf reageerde heel lief. De rest van de les heb ik eigenlijk het einde afgewacht op mijn matje. Gaan liggen was jammer genoeg ook geen optie want liggen op een matje is ook te belastend voor mijn bekken en ik kom niet meer recht, wat vrij gênant is. Ik kan dus zelfs geen yoga light meer. Aaarghl.
3. Na de les probeerde ik wat ongezien weg te komen, huilen in het openbaar is altijd gênant. Maar de twee andere dames waarbij het niet zo fijn gaat, spraken me aan. En voor ik het wist, zaten we een uur te praten. ’s Avonds had ik een appje van één van hen. Betekent veel voor me, aangezien ik nog steeds in een vrij nieuwe stad mijn weg probeer te vinden, af en toe hevig verlangend naar alles en iedereen dat/die vertrouwd was in België.

 

Tot slot. Ik zat in de yoga, en keek rond me. Een vrouw die er ook zat deed me denken aan de ex van mijn Man. De ex waarmee hij in een vruchtbaarheidstraject zat. De ex die nu elders is, en pluskinderen heeft, maar nooit zelf met een bolle buik in een yogaklasje heeft gezeten. Ik dacht aan andere mensen die ik ken, voor wie het niet is weg gelegd. En ik realiseer me dat al die pijn en al het ongemak erg relatief zijn ten opzichte van dat verdriet, en daarvan moest ik uiteraard nog meer huilen (tja, hormonen). Ik vind het heel moeilijk om daar over te schrijven, omdat ik het absurde geluk heb twee baby’s te krijgen zonder dat er een dokter, spuit of behandeling aan te pas is gekomen. Maar ik wens iedereen toe dat zijn/haar diepste wensen vervuld mogen worden, en ik voel veel compassie (niet in de zin van denigrerend medelijden) met diegenen voor wie dat niet kan. Ik vind het heel moeilijk om daarover te schrijven omdat ik bang ben dingen in te vullen voor anderen, omdat ik niet kan weten hoe het voelt, en omdat ik absoluut niets pijnlijk of kwetsend wil zeggen of schrijven. Maar ik denk er vaak aan en ik wou echt dat iedereen mocht krijgen waar hij/zij naar verlangt.