Het begint mij te bevallen

Dankzij Coeur bel ik op een ochtend naar de geboortebeweging. Gisteren zat ik nog snikkend bij de verloskundige en voelde ik me overal onbegrepen. Vandaag zegt de stem aan de andere kant luid en duidelijk: ‘je bent niet gek’. En ‘gelukkig zijn er vrouwen zoals jij die zich verzetten tegen het systeem’.

We praten over bevallen en wat ik wil. Speciale wensen volgens mijn eigen verloskundige. Luxe volgens de Man. Gezond verstand volgens mijzelf: een plek waar ik op mijn gemak ben, een dokter die ik ken, dat er niets gebeurt waarvoor ik geen toestemming geef en niet over ingelicht ben, dat er zo weinig mogelijk ingegrepen wordt, dat ik op een baarkruk kan baren en niet op een bed, dat ik tijdens de weeën in bad of in de douche mag om me te ontspannen.

Ze luistert niet alleen, ze reikt me meteen ook hulp aan. Een andere mama met een gelijkaardige situatie die op een goede manier van haar tweeling kon bevallen. Een vroedvrouw die er met mij voor zal gaan als ze tijd heeft en plaats. In het geval dat zij dat niet heeft: een doula die mee naar het ziekenhuis zal gaan, ook voor de bespreking van mijn wensen. En het dringende advies om het niet van één dokter te laten afhangen maar de handtekening van het hele team te vragen.

De voorbije nacht was vreselijk. Ik ben kwaad op de Man, deels omdat ik me niet gesteund voel in mijn zoektocht. Ik heb geen oog dicht gedaan zoals zo vele nachten. De pijn maakt me wakker, de pijn in mijn bekken. En spoken uit het verleden dansen rond mijn bed, elke nacht. Alleen zijn, in de steek gelaten worden, de bevalling, alleen zijn met een baby en een kleuter, de angst mezelf of hen iets aan te doen uit wanhoop, omdat het zo slecht gaat. Het is allemaal voorbij, maar de zwangerschap maakt alle spoken wakker en ik lig elke nacht huilend naar het plafond te staren, tot ik zelf ga spoken in huis omdat een plasje misschien helpt. Of een boek lezen. Of iets eten. Iets drinken. Een slokje spul tegen maagzuur. Tegen vijf uur kan ik meestal weer even in slaap vallen, maar de wekker is onverbiddelijk en wekt me anderhalf uur later.

Het telefoontje maakt me wakker uit het miserabele gevoel. Ik voel me voor het eerst geen patiënt waarvan iedereen denkt dat die rare wensen heeft, maar iemand die voor iets belangrijks gaat. Mijn intuïtie klopt en het is goed dat ik niet toegegeven heb aan het normaal vinden van een systeem waarbij je geen enkele dokter twee keer ziet en je bij de bevalling op een bed vast gegespt wordt.

Vrouwen aller landen, zorg dat je kan baren zoals je zelf wil. 😉

16 gedachtes over “Het begint mij te bevallen

  1. Heldin! Zo mooi dat je dit bespreekbaar maakt, ik had gewild dit geweten te hebben toen ik moest bevallen.
    Sterkte met de laatste loodjes en liefs

      • *2 = al een jaar zwanger!!

        Een banale ervaring van mezelf:
        ik kijk recent veel YouTube-filmpjes van de favoriete series die ik als tiener volgde (Grey’s Anatomy! Gilmore Girls!). Het is zo fijn terug naar die periode te keren. En het is stiekem geruststellen de plot al te kennen. Eens niet te veel na te moeten denken. Ik weet niet of dat ’s nachts al eens een spook zou kunnen kalmeren?

  2. Bij mijn tweede zei m’n vroedvrouw: tis jouw bevalling, jij kiest (ik mocht zelf beslissen of ze mijn water gingen breken na 7cm). Bij mijn eerste deed de gyn het na 3cm, wetende dat ik zonder epi wilde bevallen. Hij zei: tzal meer pijn doen, maar neem maar een epidula dan. De lul. Twee keer zonder epidurale bevallen (zo koppig ben ik dan wel). Maar de tweede ervaring was helemaal anders. Door die ene vroedvrouw. Ik zou in jouw plaats precies hetzelfde doen. Jouw lijf, jouw bevalling, jou kinderen. Ze zullen wel volgen 😊

  3. He Prinses,
    Heerlijk nieuws, je hebt MENSEN gevonden ;-)!!
    Een linkje ook om te onthouden !
    Ik had duidelijk een scheef beeld van de verloskundige in NL…
    Mss omdat ik hier wel eens lees : http://poldervroedvrouw.blogspot.be/ 🙂

    Ik hoop dat nu je eenzaamste stukje zoektocht achter de rug is. Zo klinkt het alvast.
    Wat zou het fijn zijn als je angst en wantrouwen stilaan wegebben.
    En er vertrouwen en verbondenheid voor in de plaats groeien.
    Het geeft niet als de Man nog niet ‘mee’ is.
    Dat komt vanzelf wel als het beter met je gaat…

  4. toen tijdens mijn laatste zwangerschap de spoken uit het verleden steeds nadrukkelijker hun plaats opeisten, heb ik heel veel gehad aan hapotonomie, samen met mijn man, die er ook veel mee is opgeschoten. niet alleen aan inzicht in mij maar ook in zichzelf.

  5. Goed dat je iemand gevonden hebt die je vertrouwt en die je helpt, want dat is in mijn ogen het belangrijkste. Belangrijker dan de ruimte en wat die allemaal heeft. Ik had me niet echt vooraf verdiept in mijn eerste bevalling met als uitgangspunt dat het iets natuurlijk is dat vanzelf verloopt. En ja, ik werd op een bevallingstafel gelegd voor de bevalling maar ik had een vroedvrouw die mij tijdens het werk vooraf hielp een goede houding te vinden en die mij het vertrouwen gaf dat ik dit kon. En dat is volgens mij echt goud waard. Veel succes alvast.

  6. Bestaat er ook zoiets in België? Ik zit hier in de laatste weken van de zwangerschap en krijg het idee dat ik helemaal niet kan bevallen gelijk ik wil en weer een medisch studieobject wordt door zeldzame complicaties. Zou het nog de moeite zijn om van ziekenhuis te veranderen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s