Cutting the crap

Zwanger zijn veilt de glans een beetje van mijn leven. De vermoeidheid, de pijn, het naar binnen keren, het niets over hebben.

De Man en ik gingen naar Parijs. Baby-moon, dachten we. We zijn immers nog nooit met twee weg geweest. Leuk. Veel geregel. Maar leuk. We reden naar Parijs. De eerste ochtend dacht ik de drie kilometer naar Centre Pompidou wel even te stappen. Gelukkig kwam ik een apotheek tegen waar ik een zwaar ondersteunende buikband kocht voor maar liefst 80 euro. Eenmaal in het museum was ik te moe om het te bezoeken. En leve Uber, die me netjes afzette in het hotel waar ik de pijn ging verbijten in bed. De tweede dag nam ik de metro, maar geen enkel schilderij in Musée D’Orsay kon op tegen de pijn en de vermoeidheid. Wat een onderneming.

(Op avontuur met de Man was dan weer wel even goed, maar het was veel gedoe en ik annuleerde meteen ons plan voor een tweede babymoonweekendje, zonder dat ik er een minuut last van had. Zou ik normaal best erg vinden.)

Daarnaast is er ook de gewone crap van het dagelijks leven. Een collega die me moord-en-brand appt op een vrije dag dat ik meteen moet antwoorden op een mail. Lekker belangrijk. Een vriendin die me appt over het overlijden van iemand die ik nog nooit in levende lijve gezien heb en zij ook niet. Tragisch, maar ik mag me nu even niet omver laten blazen door erge dingen van andere mensen. Een belangrijk project op het werk. Tja, de wereld vergaat heus niet als we dat niet doen. Of als iemand anders dan ik het doet.

Het klinkt vast arrogant, maar het is wat er gebeurt als je op je spaarstandje gaat. Als je niet slaapt en als pijn met een groot deel van je energie gaat lopen. Dan zie ik de nietigheid van sommige dingen plots zeer duidelijk en weet ik dat ik geen energie heb om te besteden aan contacten of dingen die voor mij niet noodzakelijk zijn.

Ook wat het werk betreft, ging ik van stadium ‘o, ik wil mijn projecten niet loslaten’, naar ‘als ik vandaag nog mag stoppen, doe ik dat onmiddellijk’. En van ‘ik wil niet afhankelijk zijn van de Man’, naar ‘we moeten financieel maar wat regelen in het belang van mij en de baby’s’. Als zitten pijn doet, je bekken na elke autorit uit elkaar valt en je het niet meer kan opbrengen na een werkdag je te concentreren in de auto, uit te stappen en naar huis te wandelen en nog een deftige maaltijd te koken of te eten. Tja, dan ben je wel ongeveer klaar.

Een vorm van ontspullen, zo’n zwangerschap. Maar dan in mijn hoofd.

29 gedachtes over “Cutting the crap

  1. dag prinses,
    heel herkenbaar, ik had dezelfde gevoelens en een behoorlijke mate van pijn bij de zwangerschap van mijn jongste. instabiel bekken en vooral veel ischiaspijn, oh wat kostte dat véél …
    ik vind dat ik er ook wel uit geleerd heb … voordien kon ik niet begrijpen waarom mijn mama niet gewoon dat ene telefoontje deed, wat toch ‘maar gewoon de telefoon pakken en effe regelen’ ?? maar toen begreep ik dat ‘live’, dat soms eerst de eerste berg over moet voor de je volgende aan kan pakken.
    ik kon nauwelijks autorijden en moest heel veel hulp vragen, nieuw voor mij en best confronterend… En ik kon plots tevreden zijn met op de zitbal zitten en gewoon wat breien/haken aan iets voor het kindje-op-komst … ondénkbaar tevoren. ik kan het zó weer oproepen, dat ik de tijd zag wegtikken en dat ik het van mezelf goed vond zo (het kon ook niet anders). ik heb ervan geleerd, echt wel … Dat snelle oordelen dat ik gewoon was (niet fijn vond van mijzelf hoor, maar ik deed het telkens vanzelf), dat heb ik leren bijstellen en toen er later véél zorgen voor twee van mijn jongens bijkwamen heb ik dat nog meer geleerd.
    maar nu je ’t zo zegt, zou het toch zinnig zijn om me nog eens in dat gevoel van toen te verdiepen, en mezelf toe te staan dat het goed is zo, en dat het goed is om af en toe te rusten ipv altijd efficiënt bezig te zijn.
    ik wens het je toe, dat het op één of andere manier, nu of later, ook een stukje persoonlijke groei kan blijken geweest te zijn (of hoe zeg je dat). waarmee ik geenszins het ‘lastige’ van nu onder de mat wil vegen !
    goede moed !
    Nele

    • Lieve reactie, dankje. Het is een beetje heen en weer golven tussen acceptatie (en dan schouders ophalen, de wereld draait wel door) en frustratie. Soms piekt de wanhoop, soms denk ik gelaten dat het wel weer voorbij gaat. Ik denk alleszins dat het een functie heeft, namelijk me koest houden voor de baby’s, naar binnen keren, rusten nu het nog kan. Alleen zo onverenigbaar dat de wereld dingen blijft vragen, dat er teleurstelling is als je aangeeft dat sommige dingen niet lukken (of eigenlijk de meeste dingen). Het is een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen :(. En ik ben boos op veel mensen, bv op het werk, die de urgentie niet begrijpen van mijn huidige acties om werk door te geven. Het moet allemaal via officiële kanalen, terwijl ik denk: het moet NU en zo pragmatisch mogelijk.
      Een vriendin vertelde me laatst (ze heeft CVS) dat ze bij het trouwfeest van haar zus was, en dat mensen dan kijken van jaja, dat kan ze wel. (Ik was vroeger ook zo… Heb dat vaak over haar gedacht!) Maar dat niemand ziet dat ze vooraf en achteraf dagen in bed ligt. O, wat oordelen we toch snel ;).

  2. Ik was tien jaar terug ook zwanger van een tweeling.
    Ik sliep op het laatst op een luchtmatras (om het gewicht op mijn botten wat te verlichten), ‘grote’ verplaatsingen gebeurden in een rolstoel (mijn arme rug!), er stond een bed in de living (om overdag makkelijker te liggen), … Ik had een angstige gynaecoloog die mij bij het minste liet opnemen en een zorgzame man die vaak moest uitslapen voor zijn werk. Iedereen bekeek mij vol medelijden (zie je dat wel zitten, 2 ineens??), er werd voorspeld dat ze veel te vroeg zouden geboren worden… Uiteindelijk werd de bevalling op 39 weken in gang gezet (de baby’s waren mij aan het opeten, ik werd te zwak), en kreeg ik 2 gezonde schatten van 3kg per stuk!
    Als ik nu terugdenk aan mijn zwangerschap, dan is mijn eerste gedacht dat het best wel mee viel, dus ik hield er geen trauma aan over!!
    En vanaf het moment dat ik zwanger werd, heb ik alles veel meer leren relativeren, nooit geen stress meer gehad voor het werk!
    Ik wens je een zorgeloze zwangerschap, waarbij je jou niet teveel laat beïnvloeden door al die ‘goede’ adviezen.

  3. Goed te lezen dat je er nu goed mee om leert gaan. Verhaal over je vriendin die wel op een feest kan zijn en daaarna kapot is is zo herkenbaar. Het je het verhaal over de lepeltheorie gelezen? Gaat over wat je per dag zou kunnen en hoe je dat moet verdelen, als je dat aan anderen vertelt begrijpen.

    En een zitbal kan je heel goed helpen voor bekken.

  4. Hoi,

    een tweelingzwangerschap is moeilijker dan een gewone zwangerschap maar het is ook heel speciaal. En ik heb de indruk dat je er zo weinig van geniet of toch tenminste daar dan zo weinig over schrijft. Het is een geluk, een groot geluk, zeker als alles goed verloopt met de baby’s. Probeer je wat meer te laten meevoeren in dat geluk, je krijgt deze periode niet terug. Niet alles kapot denken maar genieten en de kwaaltjes, vermoeidheid er bij nemen, het gaat over… Niet dat ik het onderschat maar je kan het moeilijker maken voor jezelf door alles kapot te redeneren. Laat het jou wat meer overkomen…
    PS: Zegt een tweelingmama, die een heel risicovolle tweelingzwangerschap (hoog risico tweelingtransfusiesyndroom) bekkeninstabiliteit en CVS in het lijf had. Maar na de deze twee fantastische baby’s heeft mijn hormonenhuishouding de CVS voor een stuk teruggeschroefd.
    Geniet en wees dankbaar dat het goed gaat. Bijna alles willen is té veel en maakt ongelukkiger dan moet, nodig.

    Veel succes…

    • Dank voor je tip. Ik wou wel dat mensen eens stopten met zeggen dat ik ‘bijna alles wil’. Ik wil niet alles. Het leven is momenteel heel klein geworden, en 90% van de dingen die ik zou kunnen willen zijn al lang geschrapt. Hou dus op met dat te zeggen. Dat ik een nacht zou willen kunnen slapen en een uur geen pijn zou willen hebben, lijkt me enigszins ‘basic’.

      • Jij kan echt bitsig reageren. Op advies van notabene een tweelingmama met een hoogrisico zwangerschap. Het kan je wss niet veel schelen maar ik zeg het toch, ik vraag me soms af of je ook gelukkig kan zijn? Ik vind je een sterke vrouw, maar alles wordt altijd zo negatief verwoord. In de periode dat je alleen was had je het moeilijk om alleen te staan met je kindjes, wat ik natuurlijk begrijp. Maar tegelijkertijd wilde je wel een derde. Nu heb je een man, financieel geen probleem meer en heb je het geluk zwanger te zijn, en lijk je het nog steeds moeilijk te hebben. Ik lees altijd zoveel negativiteit, en dat vind ik echt jammer. Uiteraard ga ik hier nu een verontwaardigde reactie van jou op krijgen maar ik wilde het toch zeggen. Misschien is dat een compleet verkeerde perceptie, maar het komt echt zo over. Mss dat daarom lezers zeggen dat je ‘alles wil’.

      • Zou je dat ook zeggen tegen iemand met een postnatale dip? Je hebt nu toch een kind, wees dan gelukkig?
        Ik voel me best beroerd, en nog slechter als ik de druk voel om te genieten of gelukkig te zijn. Ik maak mezelf elke dag de bedenking dat ik gelukkiger zou kunnen zijn, maar dat ik blijkbaar te zwak ben van karakter of weet-ik-veel-wat om dat te zijn. Tegelijkertijd denk ik ook dat niet slapen en permanente pijn bij veel mensen triggers zouden zijn voor het moeizame dat ik nu ervaar. Het is niet fijn om elke dag met mezelf te vechten. Ik probeer te aanvaarden dat zwanger zijn voor bij blijkbaar een onevenwicht in mijn hormonen/hersenen betekent dat me heel wankel maakt. Ik ben blij dat andere mensen daar wel eens wat over geschreven hebben, dat andere zwangeren er soms iets over vertellen. En daarom vertel ik ook eerlijk hier hoe het gaat.
        Ik denk dat veel mensen die ‘alles hebben om gelukkig te zijn’ niet altijd of sowieso gelukkig zijn, en dat kan met veel dingen te maken hebben. Waarom oordelen? Helpen we daar ooit iemand mee?

      • En ook. Stel dat jij niet goed zou slapen en elke dag pijn zou hebben. Hoe zou het dan zijn voor jou als ik zeg: je hebt toch alles om gelukkig te zijn, waarom ben je het dan niet? En: ben jij dan nooit gelukkig?
        Zou dat iets veranderen voor je? Zou jij je beter voelen?

      • En toch, prinses, snap ik de reactie van ‘bitsig’ wel. In de begintijd van deze blog was je, ondanks alle miserie, niet alleen veel positiever over jezelf en je leven, maar stond je ook veel meer open voor kritiek van anderen en zelfbeschouwing en zelfrelativering. Ik vind het erg jammer dat dat verdwenen is.

      • Dag Saskaya. Daar heb ik net een stukje over geschreven. Ik ben even door mijn lepels heen. Het is ook hormonaal. Alles komt veel harder binnen en uit zelfbescherming moet ik sommige dingen nu gewoon ook afkappen. Ik kan en wil niet voor de honderdste keer lezen dat ik niet alles moet willen, terwijl ik al veel meer heb ingeleverd dan jullie jullie kunnen voorstellen vrees ik.

      • Ik wou reageren op wat Laura hieronder schreef, maar ik vind daar precies geen “reageren” knop bij haar commentaar… Dus doe ik het hier.
        Beste lezeressen, dit is de blog van iemand met een vol hoofd die het daarmee alleen al moeilijk heeft om de wereld aan te kunnen. Momenteel is ze zwanger en heeft ze de hele dag pijn en slaapt ze bijna niet. Chronisch slaapgebrek en chronische pijn zijn ab-so-luut geen lachertjes. Het lijkt mij zeer normaal dat je in die toestand dan soms wat fel reageert als mensen je keuzes in twijfel stellen. Of als mensen vinden dat je best wat gelukkiger zou kunnen zijn.
        Als je vindt dat ze geen recht heeft te schrijven wat ze schrijft: lees het dan gewoon niet. Ik vind dit trouwens geen “klaagblog”. Er staat nergens “ach, arme ik” of “waarom moet mij dit nu overkomen”. Er staat, naar mijn aanvoelen, vooral: “ik wil dit, maar damn, het is zwaar”. Dat is gewoon eerlijk en oprecht.

      • En dan nog: echt fel reageren doet ze niet eens. Moest ik zwanger zijn en niet slapen, ik zou waarschijnlijk een pak feller reageren.

      • Hoi again,

        ik volg Laura ook wel. Ik vind het gewoon jammer dat je inderdaad soms zo ‘bitsig’ reageert en er soms veel meer negativiteit door je blog sluip dan positiviteit. Alsof er altijd wel iets is dat je tegenhoudt of té zwaar doorweegt. Ik vind je ook wel een sterke vrouw en heb enorm veel respect hoe je sommige jaren doorgekomen bent. Maar ik heb soms het gevoel door wat ik hier lees – en ik kan alleen maar daar op ‘oordelen’ – dat je jezelf soms in de weg staat. Ik weet als geen ander dat een tweelingzwangerschap heavy is, had het zelf fysiek heel zwaar (zie vorige reactie chronisch), heb geen seconde zonder angst mijn zwangerschap kunnen beleven, was mijn job kwijt maar ik heb toch proberen gelukkig zijn met dat wonderlijk geluk dat groeide en proberen genieten wat heel moeilijk was en ik vind het écht jammer dat alles bij jou zo negatief geladen lijkt te zijn. Mijn lepels waren ook op en je mag en kan niet vergelijken met een ander maar soms moet je het gewoon doen met wat je hebt, krijgt en daar ‘gelukkig’ -ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven- proberen mee zijn. Want we hebben soms al ‘zoveel’. Kijk waar je staat na die moeilijke jaren ook al hebben die zijn weerslag. Je komt er wel. Je hebt je man, een vangnet, twee prachtige kereltjes, en twee prinsessen onderweg. Put daar positiviteit uit. Natuurlijk mag je je eens laten gaan en rot voelen. Want het is soms ‘kut’ maar uiteindelijk is het toch allemaal in een positief verhaal en veranderingen. En het is niet omdat je bepaalde keuzes maakt dat je je er niet slecht mag over of bij voelen, dat zeg ik zeker niet. Maar soms is het gewoon ook zo dat we wensen en verlangens hebben waarvoor we eigenlijk te weinig lepels hebben en dat moet je ook leren aanvaarden en in de toekomst andere keuzes maken. Je hebt het dikwijls heel moeilijk lijkt het hier en dan vraag ik me soms af waarom je sommige keuzes maakt die het je ogenschijnlijk nog veel moeilijker of lastiger maken. En iedereen maakt de keuzes die hij wil uiteraard, daar moet je je zeker niet voor te verantwoorden maar omarm ze dan wat meer. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Of omarm je limieten, grenzen, ‘berperkingen’ (al klinkt dit te negatief’)
        Ik ben uiteindelijk 2 maanden te vroeg bevallen, vroeger gaan werken dan ik wou omdat ik terug een job gevonden had maar ik kijk er naast de moeilijke, pijnlijk en angstige dagen toch vooral met positiviteit en dankbaarheid op terug net zoals ik toen geprobeerd heb.
        Je zal hier mss niet goed op reageren. Maar net als jij schrijvenb wij hier ook eerlijk en als je een blog deelt moet je hier ook voor openstaan denk ik en dit niet als iets negatiefs zien. Mijn reactie is uiteindelijk toch bedoelt om te helpen anders zou ik hier ook geen tijd insteken om te reageren. Ik ben zeker ook niet altijd gelukkig, ondanks mijn prachtig gezin met 3 kinderen en ik zeg dat ook dikwijls tegen mezelf. Maar ik vond hier vroeger toen je situatie veel moeilijker leek veel meer positievere verhalen terug. En hoop vooral en dat begrijp ik nu niet zo goed. Wat je vooral wou heb je in handen. Omarm de slechte dagen met die koestering en het zal al een klein verschil maken denk ik en bouw daar op verder. Ik wens je het beste.

  5. Mooi verwoord, dat ‘ontspullen in je hoofd’. Als er weinig energie overblijft moet je wel prioriteiten stellen. Ik wens je betere nachten en minder pijn toe. Zorg goed voor jezelf!

  6. Dag Prinses,
    Raak je emoties beschreven maar 1 bedenking kwam snel in mij naar boven: welke ratio én emotie verzint het om achter de drukte van elke dag te blijven aanhollen, en hierbij duid ik op je werk. Hier wordt toch werkelijk niemand beter van. Jouw zwangerschap is een tijdelijke toestand waar jij in de eerste plaats het beste van moet maken, dus waarom daar niet de zo fijnst/gelukkigst mogelijke tijd van maken ? Waarom niet nu al je werk schrappen (en dat is niet hetzelfde als opgeven) ? Hoewel het zwaar is, zal deze periode nooit meer terugkeren.
    Nadien is er toch nog zoooveeel tijd om je carriere nieuw leven in te blazen en verder te gaan op je elan.
    Benieuwd naar je reactie 😉

  7. Fieoew! En wat ik me soms bedenk bij je blog volgen; dan heb je ook nog eens twee grotere kinderen rondlopen om voor te zorgen enzo. Chapeau, hoedje af! Mooi geschreven stukje weer, ik hou van de verwoordingen die je gebruikt. Ik lees niet echt negativiteit trouwens zoals sommige anderen wel. Ik lees iemand die veel rust nodig heeft met dubbeldikke buik, da’s al. Een tip wie weet, waar die buikband me deed aan denken: weet je dat er knooptechnieken bestaan van draagdoeken voor tijdens de zwangerschap alvast, om te verlichten en als extra steun? And keep cutting the crap, ontspullen, jiehaa, overhouden wat waardevol is!

  8. Pingback: Mijn lepels | En ze leefden nog groen en gelukkig

  9. Ik ben al maandenlang thuis van mijn werk met een burn-out, die er ook al maandenlang zat aan te komen. Bezorgde collega’s en vrienden zeiden me: “Je mag je lat niet zo hoog leggen”, een reactie die me razend maakte, werkelijk razend. Met hand en tand heb ik mezelf verdedigd: dat er helemaal niets mis was met mijn lat, dat een hoge lat net iets positief is, en sedert wanneer moet je jezelf verantwoorden als je je job serieus en goed wil doen? (Klein duwtje op de knop, en ik rammel heel mijn litanie opnieuw af.)

    Nu, maanden later, begin ik in te zien dat het niet zo zwart wit is. Het is niet: zij hebben ongelijk, en ik gelijk. Het is ook niet: zij hebben gelijk, en ik ongelijk. Wat ik wel concludeer is: zij hebben de vinger op de wonde gelegd, daar zat/zit de essentie van wat er loos is. Maar dat was/is een blinde vlek voor mij, dus moeilijk te zien en te aanvaarden. Wat ik wél weet, is dat ik hierover dien na te denken, en dat er allicht veel (grijze) mogelijkheden zijn om ermee op te gaan, zodat ik me hopelijk niet of minder aan dezelfde steen stoot als ik herbegin werken.

    Wat ik bedoel: als zoveel mensen je hetzelfde zeggen (de ene al deftiger verwoord dan de andere) kan het geen kwaad om er toch eens over na te denken. Dat was toch zo bij mij, al vind ik het moeilijk om dat toe te geven.

    • Dag Anneleen, Wat erg voor je! Ik hoop dat je goede begeleiding hebt en steun en hulp kan ervaren.
      Wat ik intussen geleerd heb, is dat je goed contact met jezelf moet maken. En je niet laten meevoeren door iedereen met een mening of oordeel. Veel dingen die gezegd worden zijn dooddoeners, en totaal niet van toepassing op mijn situatie. Bijvoorbeeld dat ik minder moet willen. Misschien is het probleem wel, bedacht ik vannacht, dat ik niets meer wil en al heel lang niet meer. Ik weet hoeveel energie ogenschijnlijk normale dingen kosten en ik ben al overal mee gestopt. Misschien moet ik net weer beginnen met bepaalde dingen wel willen en daar energie voor opbrengen. Wat dus telkens gezegd wordt (je kan niet alles willen, je moet keuzes maken) is volgens mij totaal niet van toepassing. Dan denk ik dat men het beeld heeft dat ik vrolijk duizendenéén dingen loop te doen en dan klaag dat ik moe ben, terwijl ik vaak nog geen één ding doe, uren op de bank doorbreng, bijna alles af zeg en tegen wat ik niet kan afzeggen, kijk ik op. Hoezo, niet alles willen? Zucht.
      Ik heb er dus over nagedacht. Echt.

      • Beste Prinses, dat is ook wat ik de afgelopen tijd uit jouw blog begrepen had: dat jij echt wel heel goed weet “hoeveel energie ogenschijnlijk normale dingen kosten en (…) al overal mee gestopt” bent. Net daarom is het extra jammer dat de makkelijke dooddoeners à la “je moet maar eens wat minder willen” en “je moet maar eens keuzes maken” de revue blijven passeren. Ik hoop dat je desondanks moed blijft putten uit de meer steunende reacties.
        ps: als je een abonnee van de Standaard bent, kan ik je deze column van Nele Van den Broeck aanraden – Het panel in mijn hoofd. Een citaat: “Vandaag lag ik een hele dag in bed. En ondanks al mijn goedbedoelde zelfhaat probeerde ik mezelf daarvoor te ver­geven. Ik heb niets gedaan. Of toch wel. Ik heb mezelf in ­leven gehouden voor de betere dagen. ‘Goed zo’, zei de vriend in mijn hoofd, nauwelijks hoorbaar. De rest van het panel bleef schreeuwen.”
        http://www.standaard.be/cnt/dmf20171016_03136097

      • Dank voor dit citaat. Ik heb heel de dag gehuild van de pijn en de wanhoop. Het panel in mijn hoofd lijkt soms erg op het panel hier. Voel me beroerd om alles. Dat ik niet goed kan werken, dat ik niets in huis kan doen, dat ik er niet in slaag te slapen, dat ik niet eens gelukkig kan zijn. Fysio reikte de verklaring aan dat na vijf maanden zonder diepe slaap lijn lijf totaal verkrampt is en mijn hoofd moes. Ik heb steeds meer wanhopige gedachten en voel me vaak erg onbegrepen. Dank voor het delen van het citaat. Net op de juiste dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s