Het bevalt hem niets

Hij is humeurig, de Man.
Omdat ik in het ziekenhuis ben geweest, de verloskamer heb bezocht en een heilige schrik heb gepakt.

‘Daar niet,’ zegt ik. ‘Niet zo.’

Hij zucht. Hij wil geen gedoe. Als heel de stad gewoon daar gaat bevallen (zijnde: de mensen die niet thuis bevallen), waarom is het dan niet goed genoeg voor mij?
Moet ik nu echt luxe hebben?

‘Luxe?’, zeg ik. ‘Luxe?’
Is het luxe om een douche te willen nemen tijdens het opvangen van de weeën?
Is het luxe om in bad te willen als dat helpt te ontspannen?
Is het luxe om niet aan een monitor vast te zitten tijdens de lange uren arbeid? (Er bestaan trouwens al mobiele monitors, maar die hebben ze niet overal.)
Is het luxe om privacy en rust te willen?
Is het luxe om mijn kinderen geboren te willen laten worden in een ruimte waar niet iedereen zomaar binnen en buiten kan lopen, waar de buren me niet kunnen horen roepen en waar er gedempt licht is in plaats van dat vreselijke licht aan plafond?

Ok, ja, in vergelijking met een derde wereld-land vraag ik een pak luxe.

Ik bel geboortehotels die op hun website vertellen hoe ze de intimiteit van het gebeuren bewaken. Ze wagen het niet, een tweeling.
Ik bel mijn vroedvrouw en heb echt hand en tand nodig om haar uit te leggen dat ik niet gek geworden ben maar dat ik wil bevallen op een manier die bij mij past. Mijn felheid maakt haar ongemakkelijk en ze lacht vaak in ons gesprek. Wat ik wil kan echt niet, hoor. Ik zeg haar dat we beiden weten dat een vrouw die niet op haar gemak is, niet goed bevalt. Ze stelt voor dat we in het ziekenhuis het gesprek aangaan met een dokter die ik vertrouw. Dokter die ik vertrouw? Ze kijken allemaal meer naar hun pc dan naar hun patiënt, geen van hen heeft me al aangeraakt (buiten een hand geven) en ik heb elke keer iemand anders. De echo’s worden door anderen gedaan (ook telkens iemand anders) en voor en na de dokter moet ik ook elke keer bij een andere verpleegster komen om mijn bloeddruk te meten en een nieuwe afspraak te maken. Als er bloed moet geprikt worden, moet ik naar een andere afdeling. Een dokter die ik vertrouw? Wie?
Ze stelt voor dat we vragen of ik vanaf nu telkens bij dezelfde dokter mag. Of die er dan ook is als ik ga bevallen? Nee, natuurlijk niet. Dat zou toeval zijn. Wat ik daar dan aan heb? Niets.

De volgende dag praat ik met een andere tweelingmoeder. Ze blikt vier jaar terug. Bij de geboorte van haar tweeling stonden de co-assistenten in de rij om om de beurt te voelen. Toucheren, ja.

De Man haalt zijn schouders op. Ze moeten het toch ook leren?
Ik spuw bijna vuur. Het is mijn lijf, mijn vagina en het is een intiem moment waarop ik pijn heb en gerust gelaten wil worden omdat ik me moet concentreren op het baren van onze kinderen.

Ik spuw verder. Dat je om te baren omstandigheden nodig hebt zoals voor seks. Weinigen onder ons hebben seks in een ruimte waar je alleen op bed ligt, naakt, tien mensen rondom waarvan er een aantal aanschuiven om te voelen, felle lichten aan het plafond. Ik zou het alleszins niet in die omstandigheden kunnen.
Ik vraag hem of hij liggend op zijn rug zou kunnen poepen (nederlandse betekenis van het woord) als er tien mensen naar zijn kont staan te kijken. (Een mens zoekt vergelijkingen, you know.) Tja, zegt hij. Of er nu zes of tien staan te kijken. (Even voor de record: de Man is een behoorlijk beschaafd mens die niet eens in het openbaar zijn neus snuit, dus zijn antwoord verbaasde me.)

Dan vraag ik hem wat een kat doet die moet baren. Zich terugtrekken in een nest, wachten tot het donker is. Die lijkt binnen te komen.

En dan zegt hij het: ‘Die dokters zijn toch niet stom, in Nederland. Ze zullen toch wel weten wat een vrouw nodig heeft om te bevallen.’
Tja. Op zo’n momenten vraag ik het me altijd af. Ben ik gek? Verwacht ik te veel? Heb ik een geromantiseerd beeld van bevallen? Ben ik een overgevoelig zieltje? Of is het niet zo gek om de regie te willen houden over hoe, waar, met wie, in welke positie, … ik twee kindjes op de wereld zet?

Coeur schreef dit. Net op tijd.
Het rapport is een begin. Nu nog nadenken aan welke deuren ik ermee ga aankloppen.

Update:

  • De volgende aflevering gaat over de zoektocht naar een nieuw ziekenhuis. Keep posted!
  • Dank voor al jullie reacties hier. Ook leuk om te weten dat veel tweelingmama’s hier lezen :). Allemaal boeiend en stof tot nadenken!
  • Om de Man niet in een kwaad daglicht te stellen: intussen is zijn  begrip gegroeid. Hij heeft oa op het werk een gesprek gehad met een collega die vertelde hoe het echt niet fijn was dat ze tijdens haar bevalling aan de monitor moest blijven liggen, waardoor ze geen van de voorbereide ontspanningsoefeningen kon doen. Voor iemand die voor het eerst met het thema te maken heeft :), groeit hij in begrip van wat het betekent te bevallen (meer dan enkel twee gezonde baby’s zo efficiënt mogelijk af te leveren). Het is ook best moeilijk uit te leggen trouwens, dat bv de pijn een functie heeft.

 

 

17 gedachtes over “Het bevalt hem niets

  1. Je woont te ver van Vlaanderen om bij de eerste wee nog snel hier te kunnen bevallen in een ziekenhuis dat je wel ligt? Dat zou mijn eerste onrealistisch plan zijn 😉

  2. Zoals je zegt, jij moet op je gemak zijn. Dat zit vooral tussen de oren. For the record ik ben nog nooit van een tweeling bevallen en heb ook veel sympathie voor wat coeur au maree basse doet, denk dat vrouwen niet bewust genoeg kunnen worden gemaakt.
    Maar toch volgend punt. Het heeft met mijn eigen ervaring te maken, in een vreemde cultuur waarvan ik de taal niet machtig was, en mijn man bijna de verloskamer buiten werd gekeken, en mijn vertrouwde arts op vakantie en dus iemand die ik ng niet had gezien. Maar dus – zoals je aanhaalt gaat het vooral over die mentale kracht en dat je vertrouwen erin hebt in je hoofd (nadat je idealiter alles goed hebt knn afspreken met de arts, maar in mijn geval had ik iemand die ik nog nooit had gezien). Ikzelf denk, ook als je in dat ziekenhuis moet bevallen, dat je dat kan, ondanks het licht en ondanks geen douche. Het zit voor het deel dat jij kan doen bij jou, en de steun van je man tijdens. Het is zoals je terecht zegt een natuurlijk proces, en de natuur zorgt ervoor dat we (vrouwen vd mensheid) het kunnen tijdens rampen, precaire omstandigheden, op de vlucht… En dat betekent niet dat je meer mag vragen van jouw zorgverlening, maar wel dat het van dat gedempt licht niet fundamenteel gaat afhangen – mijns inziens. Je gaat het kunnen, echt wel. Daar, of ergens anders. Misschien kan zo’n overweging ook wat rust brengen in je hoofd?

    • Je hebt zeker gelijk. Maar een deel van mijn eigen mentale kracht activeren is dat ik bewust keuzes maak en een context creëer waarin het voor mij ok en veilig is. Mezelf dat gunnen, ook al betekent het dat er wat meer gedoe is, het ziekenhuis wat verder af, … is al een begin van een bevalling waarin ik me – onafhankelijk van hoe het er aan toe zal gaan – sterker kan voelen, dan de vorige keer waar ik totaal overrompeld werd door een brute gyn, ingrepen waarvoor ik geen toestemming gaf, … In mijn kracht zijn dan begint nu, met het zorgen dat er zal zijn wat ik belangrijk vind.

  3. Ik snap je heeeeeelemaal! Een van m’n liefste vriendinnen is 1,5 jaar geleden bevallen van een tweeling op natuurlijke wijze, maar dat had enorm veel voeten in aarde. In het ziekenhuis waar ze normaal ging bevallen , wordt er standaard/verplicht ingeleid op 38 weken, en ze werd er echt ongelooflijk behandeld toen ze dat niet wilde. Er werd haar bijna onomwonden gezegd dat ze haar kinderen in gevaar bracht. Ook veel onbegrip bij anderen. Uiteindelijk is ze in Antwerpen natuurlijk bevallen op bijna 41 weken, als ik het me goed herinner. Het was niet makkelijk, maar het wel waard… het kan dus!! volg je gevoel! Veel succes!!

  4. Hallo, na de steriele geboorte van onze zoon, met hordes mensen die passeerden en kwamen kijken en toucheren, met een mannelijke afstandelijke gynaecoloog die ik de laatste 5 minuten van de bevalling heb gezien, wou ik het anders. De begeleiding toen van een super lieve geduldige vroedman (!), was wel geweldig, dus ging ik op zoek naar alternatieven. De geboorte 2 jaar later van onze dochter was 1 van de mooiste ervaringen ooit ! Gesteund door 2 zelfstandige vroedvrouwen :Jo Michielsen en Catherine Regniers, én mits controle door een gynaecologe (ook een vrouw dus) ben ik met 1 van de vroedvrouwen bevallen, in een kliniek in Antwerpse, gedempt licht, leuke kleuren aan de muur, op mijn ritme. Ik ben hen nog steeds super dankbaar.
    Na het lezen van een boek geschreven door 2 Nederlandse vroedvrouwen : “Je kan het zelf wel” (of zoiets) – kreeg ik voldoende zelfvertrouwen om zelf te voelen wat mijn lijf en de baby nodig had. De arbeid heb ik thuis gedaan, ik heb heel veel gemediteerd op de zetel in uiterste stilte, ik dacht aan de weeën als aan de baren van de zee, die komen en gaan, en heb veel in mijn warm bad gelegen en gemediteerd, en af en toe aan de hoge verwarming gaan hangen (stond in het boek) , pas op het einde naar de kliniek, waar ik met 1 zelfstandige vroedvrouw en 1 hulp ben bevallen. Ze deden heel weinig, lieten mij rustig doen toen ik 1 uur op handen en knieën de weeën wou opvangen, want dat wou ik met een oergevoel doen, dat voelde juist. Als het teveel werd, keek ze in mijn ogen en zei de vroedvrouw steeds : “Ademen, je doet het goed, je kan het zelf !” Pas op het einde ben ik plat bevallen, met veel aanmoediging van hen. Ga gewoon eens vrijblijvend praten met dit team, misschien hebben zij goede tips en adressen om op deze fijne manier te bevallen in Nederland. Succes, lieve groetjes !

  5. Al die wegwuivende en spotlachende reacties zijn gaslichting (= jouw gevoel en mening wegwuiven en jou wijsmaken dat er iets mis is met jou!). De meest gebruikte gaslichting is ‘je brengt het leven van je kind in gevaar’ (dus jij moet lijden i.p.v. te leiden!) en is vaak niet waar, enkel om je een gigantisch schuldgevoel aan te praten. Heel de medische wereld is gebaseerd op passieve patiënten, maak er enkel gebruik van als jij het wil. Er zijn alternatieven, zoek ze. Vrouwen doen er volgens mij ook goed aan andere vrouwen hierover te vertellen, spontaan en niet al onze ervaringen in een (patriarchaal) stilzwijgen te laten dompelen.

  6. Ik ben na 32 weken nog van ziekenhuis veranderd. Het zou een keizersnede worden en in het ziekenhuis waar ik eerst ging, mocht de baby niet mee op de recovery. (was “praktisch gezien niet mogelijk”). Euh? In de 21e eeuw je baby minstens een uur niet zien na de bevalling? Hoe onmenselijk is dat voor mama EN baby? Dat eerste levensuur niet samen doorbrengen?

    Er waren trouwens complicaties na de operatie. Heb uiteindelijk acht uur op de recovery gelegen. Al een chance dat ik baby al had mogen aanleggen meteen toen ik op de recovery kwam …. want wat zou er anders gebeurd zijn met de borstvoeding?

    Ik kan echt niet vatten dat er in het grootste ziekenhuis van de provincie Limburg nog steeds op deze manier te werk wordt gegaan. Het is misschien iets waar niet veel mensen bij stilstaan, maar uiteindelijk bevallen best wel veel vrouwen via een (spoed)keizersnede, dus daarom reageer ik even. Nu maar duimen dat jouw kindjes op de normale manier komen 🙂

  7. Ik snap je wel en ik snap je niet. Want ik snap dat je het, naar beste vermogen geregeld wilt hebben. Tegelijk snap ik niet dat je niet neer kunt leggen bij een aantal dingen die nu eenmaal zijn zoals ze zijn. Dat vreet toch bakken energie?
    Je hebt je dokter nu eenmaal niet voor uit het uitkiezen, zeker niet op het moment suprême. En het vak moet nu eenmaal geleerd worden. En voor alle duidelijkheid: vijf zwangerschappen hier en ‘maar’ twee kinderen. Dus ik heb mijn portie ook wel gehad.

  8. Er zijn echt wel plekken in Nederland waar wel gedimd licht is (ik dacht dat het standaard was door mijn ervaringen) en aan andere van jouw wensen voldaan kan worden.
    T komt goed!

  9. Pfff, wat een gedoe seg. En ik moet altijd horen van mijn collega’s dat bevallen in Nederland zoveel beter geregeld is dan in Vlaanderen…

    Ik had toch echt een gynaecoloog die ik vertrouwde, die mijn volledige opvolging deed, en die tweemaal bij mijn bevalling aanwezig was. En in een ziekenhuis waar alle door jou gewenste zaken standaard waren, gelukkig. Alleen dat van die tweeling kan ik (gelukkig!) niet getuigen…

    Ik kijk uit naar de volgende post. Hopelijk een oplossing gevonden.

  10. ‘k Hoorde dat in Deventer in het ziekenhuis sinds een week of 3 losse buikbanden gebruikt worden. Daar kunnen dames die onder controle moeten bevallen dus wel van het bed af en in meer wisselende en bij henzelf passende positie bevallen. Als ik het goed begreep zelfs onder de douche, maar misschien was dat een ‘broodje aap’ toevoeging aan het verhaal. Misschien dat er meer ziekenhuizen zijn met wel de controle maar minder het verplichte liggen en ook nog een mega-medische staf.

    W.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s