Het bevalt hem niets

Hij is humeurig, de Man.
Omdat ik in het ziekenhuis ben geweest, de verloskamer heb bezocht en een heilige schrik heb gepakt.

‘Daar niet,’ zegt ik. ‘Niet zo.’

Hij zucht. Hij wil geen gedoe. Als heel de stad gewoon daar gaat bevallen (zijnde: de mensen die niet thuis bevallen), waarom is het dan niet goed genoeg voor mij?
Moet ik nu echt luxe hebben?

‘Luxe?’, zeg ik. ‘Luxe?’
Is het luxe om een douche te willen nemen tijdens het opvangen van de weeën?
Is het luxe om in bad te willen als dat helpt te ontspannen?
Is het luxe om niet aan een monitor vast te zitten tijdens de lange uren arbeid? (Er bestaan trouwens al mobiele monitors, maar die hebben ze niet overal.)
Is het luxe om privacy en rust te willen?
Is het luxe om mijn kinderen geboren te willen laten worden in een ruimte waar niet iedereen zomaar binnen en buiten kan lopen, waar de buren me niet kunnen horen roepen en waar er gedempt licht is in plaats van dat vreselijke licht aan plafond?

Ok, ja, in vergelijking met een derde wereld-land vraag ik een pak luxe.

Ik bel geboortehotels die op hun website vertellen hoe ze de intimiteit van het gebeuren bewaken. Ze wagen het niet, een tweeling.
Ik bel mijn vroedvrouw en heb echt hand en tand nodig om haar uit te leggen dat ik niet gek geworden ben maar dat ik wil bevallen op een manier die bij mij past. Mijn felheid maakt haar ongemakkelijk en ze lacht vaak in ons gesprek. Wat ik wil kan echt niet, hoor. Ik zeg haar dat we beiden weten dat een vrouw die niet op haar gemak is, niet goed bevalt. Ze stelt voor dat we in het ziekenhuis het gesprek aangaan met een dokter die ik vertrouw. Dokter die ik vertrouw? Ze kijken allemaal meer naar hun pc dan naar hun patiënt, geen van hen heeft me al aangeraakt (buiten een hand geven) en ik heb elke keer iemand anders. De echo’s worden door anderen gedaan (ook telkens iemand anders) en voor en na de dokter moet ik ook elke keer bij een andere verpleegster komen om mijn bloeddruk te meten en een nieuwe afspraak te maken. Als er bloed moet geprikt worden, moet ik naar een andere afdeling. Een dokter die ik vertrouw? Wie?
Ze stelt voor dat we vragen of ik vanaf nu telkens bij dezelfde dokter mag. Of die er dan ook is als ik ga bevallen? Nee, natuurlijk niet. Dat zou toeval zijn. Wat ik daar dan aan heb? Niets.

De volgende dag praat ik met een andere tweelingmoeder. Ze blikt vier jaar terug. Bij de geboorte van haar tweeling stonden de co-assistenten in de rij om om de beurt te voelen. Toucheren, ja.

De Man haalt zijn schouders op. Ze moeten het toch ook leren?
Ik spuw bijna vuur. Het is mijn lijf, mijn vagina en het is een intiem moment waarop ik pijn heb en gerust gelaten wil worden omdat ik me moet concentreren op het baren van onze kinderen.

Ik spuw verder. Dat je om te baren omstandigheden nodig hebt zoals voor seks. Weinigen onder ons hebben seks in een ruimte waar je alleen op bed ligt, naakt, tien mensen rondom waarvan er een aantal aanschuiven om te voelen, felle lichten aan het plafond. Ik zou het alleszins niet in die omstandigheden kunnen.
Ik vraag hem of hij liggend op zijn rug zou kunnen poepen (nederlandse betekenis van het woord) als er tien mensen naar zijn kont staan te kijken. (Een mens zoekt vergelijkingen, you know.) Tja, zegt hij. Of er nu zes of tien staan te kijken. (Even voor de record: de Man is een behoorlijk beschaafd mens die niet eens in het openbaar zijn neus snuit, dus zijn antwoord verbaasde me.)

Dan vraag ik hem wat een kat doet die moet baren. Zich terugtrekken in een nest, wachten tot het donker is. Die lijkt binnen te komen.

En dan zegt hij het: ‘Die dokters zijn toch niet stom, in Nederland. Ze zullen toch wel weten wat een vrouw nodig heeft om te bevallen.’
Tja. Op zo’n momenten vraag ik het me altijd af. Ben ik gek? Verwacht ik te veel? Heb ik een geromantiseerd beeld van bevallen? Ben ik een overgevoelig zieltje? Of is het niet zo gek om de regie te willen houden over hoe, waar, met wie, in welke positie, … ik twee kindjes op de wereld zet?

Coeur schreef dit. Net op tijd.
Het rapport is een begin. Nu nog nadenken aan welke deuren ik ermee ga aankloppen.

Update:

  • De volgende aflevering gaat over de zoektocht naar een nieuw ziekenhuis. Keep posted!
  • Dank voor al jullie reacties hier. Ook leuk om te weten dat veel tweelingmama’s hier lezen :). Allemaal boeiend en stof tot nadenken!
  • Om de Man niet in een kwaad daglicht te stellen: intussen is zijn  begrip gegroeid. Hij heeft oa op het werk een gesprek gehad met een collega die vertelde hoe het echt niet fijn was dat ze tijdens haar bevalling aan de monitor moest blijven liggen, waardoor ze geen van de voorbereide ontspanningsoefeningen kon doen. Voor iemand die voor het eerst met het thema te maken heeft :), groeit hij in begrip van wat het betekent te bevallen (meer dan enkel twee gezonde baby’s zo efficiënt mogelijk af te leveren). Het is ook best moeilijk uit te leggen trouwens, dat bv de pijn een functie heeft.