Bevallingskwartier

De afspraak bij de dokter had vier minuten geduurd. Vier. De fietstocht naar het ziekenhuis drie keer zo veel. Het was de derde dokter die ik zag op evenveel afspraken. Deze dokter sprak me eerst met een andere naam aan, maar later bleek het toch de eerste te zijn die meer naar mij dan naar haar computer keek. Ook wat waard.

Of ik de verloskamer eens mocht zien, vroeg ik bij het secretariaat. Na een telefoontje werd ik doorgestuurd. Gang door, lift, gang. Wachten. Daarna kwam er een lieve verpleegster die me toonde hoe de afdeling in elkaar zat.

Voor de verloskamer had ik maar één woord. Triest.
Er stond een klein lelijk zwart bankje (voor de partner). Een bed. Een massieve tv die ik tegen betaling kon laten aansluiten. (TV? Tijdens de bevalling?) Een triest hoekje met een verzorgingskussen voor een baby. Een glazen bedje. Een badkamer met tl-lichten.

Nee, er was geen bad. Nee, de douche mag ik niet gebruiken. Ik mag op het bed liggen. Als ik dat niet wil mag ik misschien wel naast het bed staan, om de weeën op te vangen. Bevallen moest op bed, van een baarkruk was geen sprake. Haha, grapjas. Dat kan niet met een tweeling hoor. (Waarom niet?)

Slik.

Op het moment van de bevalling zijn er ongeveer tien mensen, want de dokters brengen studenten mee. Die doen niets hoor, die kijken gewoon. (Die kijken gewoon?! Op één van de intiemste momenten van mijn leven?)

Fuck.

Weer op de gang kon ik de tranen niet tegenhouden. Wie kan er zo bevallen? Echt, wat voor absurd idee is dit? Een dokter die je niet kent, een kamer vol mensen die je niet kent, tl-lampen, een bed in het midden van de kamer waar je op vastgebonden ligt voor de monitors, een hoekje waar de Man zich mag ophouden op zijn oncomfortabel bankje (kan meneer nog wat slapen… Uhm? Daarop? Ik dacht het niet.).

Fuck.
Ik moet echt heel dringend een oplossing vinden. Want zo gaat het niet gebeuren. Ik voelde mijn lijf al verkrampen door in de ruimte te zijn, laat staan dat ik er twee kinderen moet krijgen. No way.

De komende weken verschijnen nog wat blogjes over dit thema: kan ik een plek vinden waar ik kan bevallen in goed overleg met de dokters, maar ook op een manier die voor mij ok is? (wat vooral betekent dat ik privacy krijg en bewegingsruimte) Ik twijfel om het te delen omdat ik weinig zin heb in eventueel vervelende commentaren, maar tegelijkertijd heb ik zelf veel gehad aan deze stukjes over mensenrechten in geboorte en aan het verhaal van de zoektocht  van andere vrouwen. Gaande van een moment waarop je je realiseert: dit niet (ook al is het voor anderen wel ok), over het punt waarop je aanknopingspunten begint te vinden voor hulp tot het moment waarop je je oplossing bij elkaar puzzelt en hoe dat dan gaat. Dus daarom publiceer ik dit wel.