Moet je maar niet bloggen – reactie op reacties

De commentaren op mijn laatste blog houden me wakker ’s nachts. Ik ben daar echt van aangedaan. ‘Moet je maar niet bloggen’, kan je zeggen. Mijn reactie daarop? Ook achter een blog zit een echt mens, waardoor je niet alles zomaar kan zeggen op elke manier. Je hoeft hier niet te lezen en je hoeft hier ook niet te reageren, maar als je dat wel doet, kunnen we het wederzijds beleefd houden.

Op een aantal dingen wil ik graag ingaan, nadat ik net las dat Kleine Atlas dat ook deed, waarvoor dank. Voor het evenwicht, neem ik ook de positieve dingen mee.

#1 – Sofie – Ik ben weer eens aan het verdwalen in mijn eigen hoofd, zonder zwangerschap dan nog. 

We leven in een complexe wereld en we zijn allemaal complexe mensen. Dankzij Brene Brown (de kracht van kwetsbaarheid, de moed van imperfectie) en specifiek in de blogwereld, kunnen we open zijn over die doolhoven in ons hoofd, over hoe het leven anders is dan we het ons hadden voorgesteld toen we de keuzes maakten die we maakten (en die vaak ook anders zijn uitgedraaid dan we dachten). Ik koester die kwetsbaarheid en weet welke moed er voor nodig is te schrijven over pakweg je strijd tegen overgewicht, je twijfels over om het even wat, je herstel van burn-out, je worsteling met het alleenstaande moederschap. Laten we die kwetsbaarheid bij elkaar nooit aanwenden om een trap te geven of te oordelen.
Bovendien is er iets als veerkracht, en wat ik bij mezelf en een aantal anderen zie, is dat veerkracht behoorlijk op de proef wordt gesteld door tijden van stress die je meemaakt of hebt meegemaakt. Ik heb het drie jaar betrekkelijk moeilijk gehad, nadat ik met baby, peuter en (zijn) schulden verlaten ben door de ex. Soms heb ik het idee dat dat blijvende schade heeft aangericht in het stress-systeem in mijn hersenen, dat er ervaring van wanhoop, eenzaamheid en onveiligheid een soort imprint heeft betekend in mijn brein. Dat zie ik bij anderen ook, IRL of via blogs. Dat een groot verdriet, een doorgemaakte burn-out, … een blijvende kwetsbaarheid betekent, naast ook een flinke portie post-traumatische groei. Tja, ik vind het leven geen picknick in het park. Wie wel?

#2 – Marije – We zien alleen de acties. Niet het (on)vermogen om ergens voor te kiezen (voor jezelf!) en de bereidheid om het schuldgevoel dat dit meebrengt te dragen.

Marije schrijft over mentale ruimte creëren en welk proces dat vraagt. Ik heb er alle bewondering voor en ik dacht inderdaad niet dat het makkelijk is. Melanie schrijft dat ze er groeiend in is. Zo blij, dat geeft me hoop.

#3 – Een lepeltje lekkers – Het hoeft niet alles of niets te zijn.

Ook dat vind ik mooi, mild, hoopvol. Ik was al naar een tussen-oplossing gegaan, namelijk minder gaan werken (van 90 naar 70%), maar zoals in elk leven kunnen er dingen gebeuren waardoor het wat precaire evenwicht dat werk en gezin zijn (ik geloof echt dat dat nergens vanzelf gaat), verstoord kunnen worden. Mij helpt het dan ook uit te zoomen en te kijken naar bv het idee dat je loopbaan een traject van 40 jaar is, waar je niet persé in de drukste jaren met kleine kinderen ook de zwaarste workload zou moeten hebben, maar die luxe is natuurlijk niet voor iedereen weg gelegd. Het hoeft inderdaad niet alles of niets te zijn. Ik ben ook actief binnen mijn werk met mijn baas aan het zoeken naar een stukje stabiele invulling (zijnde: werk dat ik gewoon op kantoor kan doen), om het in deze periode wat makkelijker te maken. Helaas nog niet gelukt. Maar het hoeft dus niet alles of niets te zijn.

#4 – Stnbk – En je kan niet alles willen!

Tja. Ik wil niet alles. Ik wil graag mijn werk goed doen en goed voor mijn kinderen zorgen, en door de fysieke beperkingen van mijn tweeling(!!!)-zwangerschap, is dat op dit moment erg lastig. Als er dan nog iets onverwacht gebeurt (zoals een ziek kind op een dag dat ik drie vergaderingen heb) en ik heb al sinds half oktober slecht geslapen (erg slecht, geloof me) en ik heb pijnklachten, dan wordt het me wel eens te veel. Dus niet omdat ik alles wil, tenzij je slapen en pijnvrij zijn te veel gevraagd vindt. De suggestie van laksheid en schop onder de kont vind ik best grof. Je moest eens weten hoe hard ik mijn best doe, elke dag, om mijn afspraken na te komen, thuis nog wat te doen, … Dat is niet zo moeilijk als je fysiek ok bent, maar als je ‘ziek’ bent of minder energie hebt, dan vraagt dat net veel moed. Gisteren een hele dag voor een groep gestaan, op voorhand weet ik dat ik dan ’s avonds niet meer uit de auto kan stappen van de pijn na twee keer 100 km rijden. Laks? Schop onder mijn kont?

#5 – Liebest – Ik vind je post moedig maar ook super herkenbaar !

Ik ben blij dat je vertelt over hoe het al 18 jaar een zoektocht is naar balans. En dat daarbij de behoeften van je kinderen telkens veranderen en dus die van jezelf ook. Fijn dat we elkaar dit soort verhalen kunnen vertellen!

#6 – W – Op dit moment ben ik zwanger (van één) en net klaar met de griep. Klusjes thuis en taken van ’t werk bleven liggen…

Dank W. Leuke tips, herkenbaarheid, geen oordeel.

#7 – Chrisje – Ik denk dat jij iemand bent die nooit tevreden zal zijn met het leven dat je leidt: als je werkt wil je thuis zijn en als je thuis bent wil je, wegens saaisaaisaai, werken. Je wil gewoon alles, en dat kan niet in het leven, je moet keuzes maken of anders ga je doodongelukkig worden. Wat ik evenmin snap is dat je opnieuw bewust voor een kind(eren) hebt gekozen, terwijl je het nu al zo moeilijk hebt om “ alle ballen in de lucht te houden” (wat een verschrikkelijke uitdrukking trouwens). Als ik je verhalen zo lees vrees ik dat er je een zeer moeilijke en uitputtende tijd te wachten staat. Ten slotte: een dikke chapeau voor De Man, koester hem.

Wat een onfatsoenlijke reactie.
– Zal ik nooit tevreden zijn? Werk en gezin zijn voor veel mensen een uitdaging. We hebben gelukkig doorheen de geschiedenis al een hele weg afgelegd, maar nu nog zijn er veel organisaties die strijden voor een samenleving waar vrouwen niet meer in die spanning komen te staan, door bijvoorbeeld een 30-urige werkweek in te voeren. Er moeten in elke samenleving mensen zijn die zeggen ‘dit is toch niet helemaal de bedoeling, vinden we dit echt normaal?’ om verandering in gang te zetten of te houden. Nee, ik ben niet tevreden omdat het niet gemakkelijk is om werk en gezin te combineren, omdat we onze kinderen extreem vroeg naar dure kinderopvang moeten brengen, omdat het verlof te kort is, omdat de drukste jaren thuis samenvallen met de drukste jaren op het werk, omdat het allemaal volgens mij niet zo goed in elkaar zit. Ik stel me ook vragen bij de kwaliteit van kinderopvang en onderwijs (luister maar eens naar de podcast opgejaagd) en ik stel me nog meer vragen als ik vriendinnen in van die schijnbaantjes terecht zie komen omdat een echte baan niet te combineren is met de zorg voor hun kinderen.
– De periode dat ik alleenstaande ouder was, heeft mijn werk me uit de echte armoede gehouden. Bovendien was het een plek waar ik mezelf kon ontplooien. Ik vind het belangrijk om te werken, nu, gisteren, morgen. Alleen is het op dit moment en vaak trouwens best moeilijk. Nu omdat ik zwanger ben van een tweeling.
– Had ik geen kind meer mogen krijgen? Dit vind ik echt onbeleefd van jou. Ik ben een lieve mama, ik hou veel van mijn kinderen, de Man en ik hebben een stabiel gezinsleven, we hebben niets te kort. En zelfs al was het plaatje niet zo ideaal, dan nog zou ik voor een kind mogen kiezen. Het is een persoonlijke keuze, en dat ik kinderen wil en ze opvoed tot mensen die van betekenis kunnen zijn in de maatschappij (die bijvoorbeeld later jouw pensioen mee betalen, Chrisje, of misschien zelfs jouw billen afvegen in het bejaardentehuis) is ook een ‘dienst aan de samenleving’. Het is geen egoïstische keuze. Dat ik zwanger ben geworden van een tweeling, en daarmee in een hele medische mallemolen terecht ben gekomen (deze week al twee dagen in het ziekenhuis doorgebracht), was niet ‘gepland’. Maar het leven is dan natuurlijk niet zo maakbaar. Ook in jouw leven kunnen er dingen gebeuren waarvan ik nuffig zou kunnen zeggen dat je dan misschien bepaalde keuzes niet had moeten maken, maar dat vind ik vals. Ik heb ook vrienden in burn-out gezien nadat ze jaren in een huis klusten waar ze tegelijkertijd in woonden. Daar kan ik bijvoorbeeld van zeggen: tja, je had maar geen huis moeten willen kopen. Maar jeetje, alsof je alles op voorhand kan weten en alsof mensen geen wensen mogen hebben, zoals een kind of een eigen huis. Wat zou ik een trut zijn als ik zo zou reageren op mensen. Wel lekker makkelijk natuurlijk. Alles lekker bij het individu leggen en zijn/haar domme keuzes.
En chapeau voor de Man? Waarvoor precies? Omdat hij met mij samen leeft? Sorry, heb ik iets gemist, ken je hem? Ken je mij?

#8 – Kleine Atlas – behalve het feit dat je opmerkingen onnodig kwetsend zijn (al helemaal nadat Prinses in de vorige kwetsende reactie duidelijk aangaf dat dit haar erg raakte), heb ik het idee dat je ook niet goed leest.

Dank voor wat puntjes op de i. Hartje.

#9 – J. – Een blog bijhouden betekent ook omgaan met commentaren of opmerkingen die je liever niet zou lezen.

Een blog lezen en reageren, betekent dat je je realiseert dat er aan de andere kant een echt persoon zit, die gevoelens en gedachten deelt. Dat dat kwetsbaar is. Dat je best mag reageren, maar dat je – net als in het echte leven – op je toon moet letten. En dat sommige dingen makkelijk anoniem van achter een pc te schrijven zijn, maar best gemeen zijn, hoe je ze ook draait of keert.

Advertenties

52 gedachtes over “Moet je maar niet bloggen – reactie op reacties

  1. Na jaren van struggle en overleven, is het er eindelijk allemaal, en het zou zo fijn zijn om te lezen dat je daar van geniet! Ik ben er ergens zeker van dat je dat ook ten volle doet, en dat deze gedachtenspinsels op de blog het beperkt deeltje van je leven, de twijfels, de angsten zijn die je hier af en toe ventileert (de 20 van de 80/20) maar misschien zorgt dat juist voor de wat kort door de bocht reacties van je lezers? Ze willen de happy ending? Ik lees hier graag omdat je goed schrijft en alhoewel ik het lang niet altijd met je eens ben, kaart je echt wel dingen aan waar ik al eens bij stil sta!

  2. Je hoeft je niet te verdedigen, maar ik begrijp dat je het wel doet. Ik zou zo’n reacties ook vreselijk vinden. Jammer ook, dat zoveel mensen een oordeel vormen over anderen (niet enkel op internet, maar ook daarbuiten). Iedereen is wie hij/zij is en leeft het leven op zijn/haar eigen manier. Ik las vooral irritatie in de (gemene) reacties en irritaties hebben meer met jezelf te maken dan met de ander natuurlijk. Ik lees je graag. Blijf vooral wie je bent.

  3. Prinses, neem dit aan van een oude rot in blogland: tussen de eindeloos positieve reacties zijn er eens in de zoveel tijd steevast een paar die je als kwetsend ervaart; dat is een terugkerend patroon, inherent verbonden aan het bijhouden van een blog waar openbaar op gereageerd kan worden.
    Je lezers zijn er niet op uit om je te beledigen, maar hebben soms de behoefte om hun hart te luchten, net zoals jij dat doet. Niemand vloekt of tiert, maar soms wijst men nogal graag met een vingertje. Dat is iets menselijks. Jij schrijft vaak hoeveel kracht je put uit de reacties. Houd dat vooral vast. Of, als je er even klaar mee bent, schakel de reactiemogelijkheid (tijdelijk) uit. Wie wil weten hoe het met jou gaat, leest dan gewoon in stilte. Tel je zegeningen en richt je focus op de echte wereld in plaats van de virtuele!

      • Ik vind de reacties niet perse onfatsoenlijk, misschien wel hard in sommige gevallen en zeker wel judgemental – maar dat laatste is inherent aan het geven van een mening.
        Het gevaar met geschreven reacties die op pijnpunten duwen en een spiegel voorhouden, is dat ze in jouw hoofd soms ook nog harder zullen overkomen dan hoe de initiele schrijver het bedoeld had. Daarom is het ook altijd een slecht idee om ruzie te maken via mail etc.
        Pas op, ik ben niet akkoord met wat ze schrijven, maar weet uit ervaring dat sommige dingen waar ik zelf mee worstel, en dingen die ik mezelf ook verwijt of soms over nadenk, en die dan vervolgens door iemand worden uitgesproken of als feedback worden gegeven, me echt uit evenwicht kunnen brengen.
        Evenwel is dat soort pijn soms ook een goeie richtingaanwijzer: het doet pijn omdat het je raakt, het komt binnen omdat er mss iets zit waar je dieper naar kan kijken.
        Maar ok, ik ben hier mss soms wat te meegaand in. Als je voelt dat je grens is overschreden mag je uiteraard je voet neerzetten.

      • Ja – dat is zo, maar doet die Chrisje dat ook? Ze geeft haar mening en letterlijk staat er “ik snap niet dat…” en niet “hoe durf jij nog voor een kind kiezen…”
        Dus waar jij het als een erg persoonlijk verwijt aanvoelt (want het is een gevoelig thema) is het ook mogelijk dat zij de stelling poneert vanuit haar gezichtspunt. Door het dan te lezen door je eigen filter, kan je dus een boodschap tweaken in ene of andere richting (wat menselijk is). Nogmaals, ik weet niet wat en hoe ze het bedoelde, ik wil eigenlijk alleen wijzen op het feit dat geschreven communicatie nu eenmaal een zeer hoge kans heeft om totaal anders te worden begrepen dan aat de zender mss bedoelt.
        De vraag is of je u tout court iets van mensen hun stellingen moet aantrekken? Als je je keuze omarmt en er zelf blij mee bent, laat de anderen dan maar kakelen. Je moet zeker niet onzeker zijn (je bereikte al zoveel) en van iedereen bevestiging van je keuzes willen. Scheelt een hoop gedoe.

      • Ik begrijp wat je schrijft, maar ik blijf vinden dat het zelfs in die formulering niet gepast is. Wel fijn trouwens je wijze stem hier nog eens te horen! De keuze voor nog een kindje is hier nooit een vraag geweest, alleen de timing. Dat het er twee worden is even wennen, maar we zouden het al niet anders meer willen, ondanks het medische cirkus.

      • Je schrijft: “De grens is overschreden. De keuze voor een kind in vraag stellen tov een zwangere vrouw, is meer dan een brug te ver.”

        En dan vraag ik me af: is dat zo? Mogen we dat niet? Ik bedoel daarom niet in jouw geval maar in het algemeen. Mogen we de keuze voor een kind niet in vraag stellen, als iemand geen veilige omgeving kan bieden (fysiek of emotioneel), als iemands draagkracht al op de proef gesteld wordt, als vul-zelf-in?
        In vraag stellen betekent toch niet dat diegene verplicht is abortus te plegen ofzo hé. 😉

        Is het recht op een kind zo heilig dat dit voorgaat, dat hier geen vragen mogen over gesteld worden?

        Ik geef eerlijk toe dat ik bij een heel aantal mensen denk: jongens, had het jezelf ook niet zo moeilijk gemaakt, met zoveel kinderen.
        Zoals ik ook mensen naar een burn-out zie gaan en dat dan benoem en vraag of die auto, dat grote huis, die 4 vakanties per jaar zo belangrijk zijn. (natuurlijk op de keuze voor kinderen kan je niet terugkomen, is anders dan veranderen van job, I know 🙂 )

        Of gaat het erom dat ik dit wel mag denken maar dat het not done is dit uit te spreken?
        En zo ja, waarom niet?

      • Ik denk daar drie dingen bij:
        – Ik denk dat de vraag weinig vruchtbaar is. Het is culpabiliserend, maar niet constructief. Want inderdaad: wat doe je als je besluit dat het toch niet zo handig is? Abortus? Adoptie?
        – Volgens mij weet je nooit genoeg van de situatie van een ander om te oordelen of het ‘verstandig’ was om voor een kind te kiezen of om het even welke andere keuze te maken. Je weet niet wat er meegespeeld heeft.
        – Je vraag gaat uit van de aanname dat het leven maakbaar is en dat je van elke keuze de gevolgen kan overzien. Dat kan je meestal echter als je de keuze gemaakt hebt.

        Ik geloof daarbij ook niet dat er goede en foute keuzes zijn. Je maakt een keuze en dan probeer je zo goed mogelijk te leven met de gevolgen ervan.

        Bovendien geloof ik dat mensen kunnen groeien in situaties en dat de context altijd meespeelt. Iets dat nu zwaar is, kan binnen een half jaar met wat persoonlijke groei en wat aanpassingen anders zijn. Werken kan heel lastig zijn als je een baby hebt die je ’s nachts drie keer wakker maakt, maar als je twee jaar verder bent en weer wat bijgeslapen hebt, heb je weer een ander verhaal.
        Geef mensen toch de kans om te groeien in het leven. Bij groeien hoort dat je soms denkt dat je iets niet voorzien had of dat iets anders uitpakt dan je dacht. Dat geeft frustratie, later hopelijk acceptatie en aanpassingen (of uithouden).

        De vraag stellen is ook alle verantwoordelijkheid leggen bij het individu en de individuele keuzes, terwijl de samenleving waarbinnen we keuzes maken ook van grote invloed is, onze sociale omgeving, werk, … Al die dingen zijn ook aan verandering onderhevig en daar hebben we niet altijd invloed op.

        Tot slot: misschien is de vraag om te stellen als het ergens moeilijk gaat: wat heb je nodig om hierin te groeien? Om dit beter aan te kunnen? Dat het makkelijker wordt? … Het antwoord daarop is individueel verschillend en een pak constructiever denk ik dan ‘had je dat nu wel moeten doen?’.

  4. Bij #4. Zou het je helpen om voor je presentaties e.d. een stevige (inklapbare?) barkruk (i.k.e.a heeft volgens mij wel wat op dat gebied….) mee te nemen? Dan heb je gegarandeerd een zit/hangmogelijkheid op hoger niveau. Misschien prettiger dan steeds moeten kiezen tussen staan/lopen of zitten op gelijk niveau en daardoor minder prettig presenteren?

    Sterkte weer!
    W

    • Ik zit vaak, hoor. Ook al is dat niet de ideale manier van voor een groep ‘staan’. Ik zorg dat er ook veel opdrachten zijn die men in tweetallen of drietallen tussendoor kan doen. Dan ga ik wel bij elk groepje langs, maar is het ook meer hun proces.

  5. Amen to that. Ik reageer bijna nooit maar wil je graag bedanken voor je moedige openheid. “Your story could be the key that unlocks somebody else’s prison. Don’t be afraid to share it.”, las ik ooit ergens. Ik ben ervan overtuigd dat je velen helpt met jouw openheid op deze blog. Daarnaast sluit ik me volmondig aan bij je vraag naar mildheid en vriendelijkheid in de reacties. Wat zou de wereld er mooi kunnen uitzien met wat meer mildheid voor onszelf en de anderen…

  6. Ik wil je langs deze weg een hart onder de riem steken! Ik vind jouw kwetsbaarheid net ontzettend mooi/hartverwarmend. In alle fake-social media-nieuws is het voor mij vaak een herademing om eens te kunnen lezen dat het voor andere mensen ook niet altijd vanzelfsprekend is. Dat het af en toe een worsteling is om alles rond te krijgen, ondanks het mooie en het goede in je leven. Dat het niet is omdat je dat mooie en goede apprecieert, dat de rest niet af en toe gewoon zwaar kan zijn. Dat het af en toe chaotisch kan zijn en dat je hart en je verstand vaak strijden.

    En dan komt telkens opnieuw de dooddoener: misschien moet je gewoon eens kiezen! Waarom? Waarom moeten wij telkens kiezen? Waarom kunnen wij niet alles hebben? Een goede combinatie van een uitdagende job met voldoende tijd voor je gezin? Waarom moet ik daar wel voor “kiezen” en waarom wordt die vraag nooit aan mijn man gesteld?

    • Dank voor wat je schrijft. Kiezen, tja, het is zo een dooddoener. En zoals Dietje ook schrijft: alsof je alles ook heel de tijd kan voorzien en overzien. Misschien moeten we ervoor kiezen elkaar te ondersteunen bij het leven zoals dat nu eenmaal kronkelt en meandert.

      • Dat heb ik ook gedacht toen ik je blog las. Als wij eindelijk als vrouwen samen eens aan hetzelfde zeel zouden trekken, met de nodige empathie en compassie voor elkaar, hoe ver zouden we dan niet raken?
        Maar neen, laten we onze energie liever steken in het oordelen en veroordelen. Zucht.

  7. Prinses, trek je de reacties niet te veel aan. Uiteindelijk modderen we allemaal maar wat aan. Iedereen maakt de keuzes in het leven die op dat moment het beste lijken, vangt gebeurtenissen op zijn/haar manier op. Ik moet de eerste mens die alleen maar consequente keuzes maakt nog tegenkomen. Sommige reacties lijken je dat te verwijten, “je zei eerst A en doet nu B.” Wie zijn wij om daarover te oordelen, je blog geeft ons inkijk in een klein stukje van een veel groter leven, moeilijk om dan een correct oordeel te vellen. Van oordelen vellen ben ik trouwens geen fan. Niet dat ik dat nooit ofte nimmer doe, inconsequent als ik ben.

    Je puntje over het ontregelde stresssysteem kan ik alleen maar bijtreden. Als je jarenlang onder hoogspanning leefde maakt dat je stressysteem een beetje kapot. Ik heb het zelf ervaren, het was één van de hoofdoorzaken van mijn depressie. Iemand heeft het mij ooit uitgelegd door het leven te vergelijken met wandelen over een balk. Bij extreme stressituaties breekt je balk en moet die hersteld worden. Die balk raakt wel hersteld, maar is na elke herstelling wat minder stevig waardoor hij makkelijker breekt en ook moeilijker te bewandelen is.

  8. Lieve prinses
    Ik vind het heerlijk om jou te lezen. Uiteindelijk vertel je hier jouw verhaal. Soms herkenbaar, soms ook niet. Maar het is jouw verhaal. Leef vooral je leven en blijf vrank en vrij verder schrijven. Het oordeel en de veroordeling van een ander kunnen pijn doen. Niet iedereen moet het altijd met iedereen eens zijn. Helaas is het goed fatsoen om dit op een beschaafde manier kenbaar te maken in deze tijden naar de achtergrond verdwenen.

  9. Ik begrijp u prinses.. ik heb gisterenavond gezocht naar je email adres. Gewoon omdat ik er ook mee inzat. Ik wou je even zeggen.. delete’n die handel. Ja ik weet het. Ze gaan over de grenzen van fatsoen, en iemand moet laten weten ‘dat kan niet’ .. maar het is jouw energie niet waard. Spaar je energie ..je gaat die mensen nooit kunnen overtuigen op deze manier. (Of ge moest irl ne keer kunnen doen wat zij deden.. zou iets zijn voor het programma ‘hoe zal ik het zeggen ? ‘ 🙂
    Ik weet hoe moeilijk het is .. maar kweek een olifantenvel.
    Oefen op ‘de eend’ die het water over haar veren laat glijden zonder dat het haar raakt.
    Ge moet ni altijd opkomen voor uzelf .. hoewel het serieus terecht is..

    Skan uw commentaar. En deleten als hij u nie aanstaat. Wis hem meteen dat je hem ni meer kan nalezen.

    Er zijn ook echt zo’n onbeleefde boeren die dat in ht openbaar tegen u zeggen.. in de winkel in uw gezicht . Ik spreek uit ervaring. En hoewel ik dan ook verbrouwereerd achter blijf.. van had ik maar dit of dat gezegd. Uiteindelijk komt het toch neer op ‘wa een domme mens.. hier sta ik boven’.

    Het pleidooi voor kwetsbaarheid.. we moeten het ondersteunen. Maar gij moet dat niet alleen doen. Of ni altijd..

  10. Ik begrijp dat de reacties hard aankomen maar ik ben er vrij zeker van dat ze niet zo bedoeld zijn. De meesten onder ons zijn opgevoed met het idee van de vooruit. Het principe van ‘niet zagen, niet klagen, kop vooruit en doordoen’. Wellicht daarom dat sommigen het moeilijk hebben met je laatste posts die vrij negatief gekleurd zijn. Zelf had ik ook twee kinderen toen ik beviel van een tweeling. Mijn zwangerschap verliep vlot maar het eerste jaar was hels. Ik hoop dat je je snel beter voelt en de energie en moed vindt om de chaotische babytijd aan te kunnen. Mijn ongevraagd advies slik ik allemaal terug in want die krijg je vast in overvloed.

  11. Schitterende post, dit. Hier heb je iets gedaan wat ik tot dusver nog op geen enkele blog gelezen heb.

    Al wat ik hierover wou zeggen, heb ik zelf in een post geschreven, want het was wat teveel voor een reactie. Ziehier: https://rafelkath.wordpress.com/2018/03/02/over-gemene-opmerkingen-op-blogs/

    Anyway: maak je geen zorgen. The sisterhood´s here. And the brotherhood too. Wanneer er weer zo´n opmerkingen komen, gaan we alert zijn en je helpen.
    Je bent een van de sterkste, liefste en moedigste mensen die ik ken.

  12. Misschien is het niet de ellende waar je mee te dealen hebt waar mensen “gemeen ” op reageren maar de manier waarop het beschreven word. Zo,n slachtofferrol. Alsof alles je aangedaan en overkomen is. Zo verontwaardigd als het niet gaat zoals gepland en gewenst. De rest van de wereld de schuld geven van al het leed.

  13. Dat ontregeld stresssysteem blijft altijd wel wat gevoeliger, ik denk dat dat normaal is. Een doorgebogen lepel ziet er ook niet meer hetzelfde uit als ie weer recht getrokken werd.

    Je eigen grenzen leren kennen, ze respecteren, prioriteiten stellen, keuzes maken en met de gevolgen daarvan leven, dat is een werk van een gans leven, niet van “nu snel eventjes”. Dat gaat met vallen en opstaan, met periodes dat het je voor de wind gaat en periodes met veel wind tegen. Niet enkel praten over het goede is ook een teken van kracht.

  14. Ik apprecieer heel erg de kwetsbaarheid die je toont door je gedachten en gevoelens hier op je blog te delen. Zelf slaag ik er niet zo goed in die dingen te verwoorden maar het zijn thema’s waar ik, zoals waarschijnlijk de meeste mensen, ook mee worstel. Dus dank je voor het schrijven, ik lees graag stilletjes mee 🙂

  15. Als er één iemand is die ik niet (persoonlijk) ken en waar ik toch elke dag wel eens aan denk dan ben jij het. En dat komt door je moed, door je openheid, door je wijsheid. Vergeet maar dat er veel mensen om je geven – maar dat kan je hierboven al zien. Azijnpissers, die zijn je tijd en je energie niet waard. (Al begrijp ik hélemaal dat het je raakt, daar niet van).

    • eens met jou, paardensaartje, ook ik denk elke dag wel eens, of meer dan eens, aan de prinses, terwijl ik haar ook helemaal niet persoonlijk ken…
      dat zegt toch genoeg hé, dat je bij mensen ‘blijft hangen’ …

      wat mij in die intussen veelbesproken post wel trof, was dat je naar je moeder verwees, wat anders bijna nooit gebeurt, toch ?!
      en vooral dat je schrijft dat ze on-ontwikkeld en on-volwassen is … zelf ben ik ook huisvrouw, dus ja, dat raakt natuurlijk en dan vraag ik me af of dat voor mij ook zou gelden ..
      toch schrijf je ergens ook dat je denkt aan vanalle mogelijkheden, o.a. je job opgeven …
      als ik zo vrij mag zijn, zorg dat je genoeg sociaal contact hebt dan ! en ik bedoel niet de korte babbeltjes aan de schoolpoort, die zullen in ’t begin mss wel volstaan als je gewoon je handen en je hoofd vol hebt van de kids, maar na een tijdje wil je toch wel graag weer wat intellectuele uitdaging. (ik toch, en hier en daar zie ik op dat vlak wel wat gelijkenis, als ik je zo lees). echte gesprekken, diepgaand, filosofisch, kritisch, kan daar ook al een invulling aan geven. of voor mij ook lezen rond persoonlijke ontwikkeling …
      verder is het een fijne job, altijd je eigen baas 🙂 (ik maar maar wat reclame hee 🙂
      je moet er wel tegen kunnen dat héél véél mensen op je neerkijken. ik weet waarom we deze keuze maakten, maar het blijft mij vaak echt pijn doen, de reacties, of nog vaker, de niet-reacties, niet-vragen, niet-interesse, want wat zou ik nu in ’s hemelsnaam ook voor interessants kùnnen te vertellen hebben hé, als huisvrouw …
      het ga je goed, anyway. ik denk vaak aan je en wens je dat zo van harte toe, prinses !

      • Dat is kei-waar wat jij zegt – dat van die niet-reacties en niet-vragen en niet-interesse. Ik ben nu 7 maanden thuis geweest (ouderschapsverlof na mijn zwangerschapsverlof) en ik trok nogal eens ogen. Zo snel dat je ‘vergeten’ of ‘onzichtbaar wordt. Mensen die ervan uitgaan dat ik heelder dagen televisie kan kijken. Dat ik in feite helemaal niks moet doen terwijl ik nog nooit zo hard gewerkt heb in mijn leven als nu – nog nooit zoveel van mezelf gaf elke dag als ik nu doe. Binnen enkele weken begin ik weer en ik weet dat het erg druk zal worden, en toch kijk ik er echt naar uit.

        Ik zie je dus wel Nele – jou en al het werk dat je doet. Bravo!

      • Ik denk dat dat niet automatisch zo is, hoor. Mijn moeder was bv vrij jong toen ze moeder werd en thuis bleef, en ik denk dat het haar ook niet zo lag. Ik denk dat sommigen er best wat levenskunst in kunnen ontwikkelen en ik ken zelf thuisblijfmamas die behoorlijk wijs en liefdevol zijn en tijd maken voor wat er echt toe doet. ❤️

  16. Begrijp sowieso niet wat de lol is van negatief reageren op stukjes die je leest op internet. Alsof dat degene bij wie je het schrijft helpt…
    Maar hoe opener je bent, des te makkelijker is het voor sommige mensen om je aan te vallen. Alsof we allemaal rationele mensen zijn en nooit tegenstrijdige gedachten hebben?
    Ben graag thuis maar word soms ook horendol van het kleine volk. Ik wilde graag een derde en een vierde maar het was twee keer de hel in mijn hoofd en vroeg me af waarom ik niet dankbaarder was of gewoon alles moeiteloos kon combineren zoals veel mensen wel doen. Zwangerschap is de tijd om jezelf niet te begrijpen, maar daarbuiten mag het gelukkig ook. En dat andere mensen je dan vervolgens ook niet begrijpen, moeten ze maar lekker voor zichzelf houden. Vind ik dan.

  17. Heel knap hoe je met alles bent omgegaan en op hebt gereageerd.
    Ik hoop ook dat het je wel iets heeft geholpen om alles nog eens te overdenken in de slapeloze nachten en uit de positieve reacties steun hebt gehaald.

    • Dankje. Ik wilde ook echt graag tonen dat reacties net ook heel fijn kunnen zijn. Daarom schakel ik ze ook niet uit. Ik wil graag dat dit een plek is waar anderen ook hun verhaal kwijt kunnen, kunnen reageren, … kritisch kan ook, maar natuurlijk graag op een fijne manier en binnen de grenzen van wat ok is.

  18. Hoe een ander reageert, zegt altijd meer over de ander, dan over jou!

    Als het echt lomp of vervelend is, delete ik het gewoon, ik heb gewoon geen zin in negativiteit op mijn blog.

  19. Vind je het zelf nog wel verantwoord om met veel te weinig slaap auto te rijden (en zulke lange afstanden)? Ben je niet bang een ongeluk te veroorzaken? Ik begrijp je beweegredenen om te gaan werken, maar met een duf hoofd lijkt me dat geen pretje. Vraag niet teveel van jezelf, straks stort je jezelf nog in een burn-out. Echt, in Nederland kun je je ziek melden en heb je in jouw omstandigheden recht op de ziektewet.

  20. Dit is de enige blog die ik echt niet kan missen. Ongelooflijk hoe je weet te raken met je eerlijkheid, kwetsbaarheid en openheid. Goed dat je hier aangeeft waar je grens ligt. Ik zou het niet kunnen. Het zo eerlijk en open bloggen en het incasseren van de soms zo harde en gevoelloze reacties, zonder je zelfbeheersing en waardigheid te verliezen. Respect voor jou. Heel veel. En zo blij voor je met die twee kleintjes op komst.

  21. Ik heb er zelf gelukkig (nog) nooit mee te maken gehad op de blog of social media.
    Kan me voorstellen dat het zeer kwetsend kan zijn en dat dit niet in je koude kleren gaat zitten.
    Als ik iets lees waar ik me niet in kan vinden reageer ik liever niet. Als ik niet iets positiefs kan geven, geef ik liever niets. Respect voor elkaar, hou je mond als een ander er toch niks mee kan en bedenk hoe de woorden die jij anoniem achter je schermpje schrijft op jezelf aan zouden komen.

    Respect voor jou, you go girl!!

  22. Las slechts een deel en zou best alles willen lezen maar tijdgebrek. (of energie maar dat is voor mij hetzelfde). Dat je een blog schrijft geeft niemand het recht je te kwetsen. Dat ze comments mogen schrijven laat je toe. Doe dat alleen als je het aankan als ze kritiek hebben en het dan te laten, echt van je af laten glijden. Ik laat comments pas toe na moderatie, maar ik heb nog nooit iets geweigerd behalve regelrechte spam. Maar ik zal nooit mijn stukken, mijn leven, mijn keuzes verdedigen. Zo heb je namelijk meer last dan profijt van je eigen blog en het is er in 1e plaats voor jezelf. Het is als jouw huis. Jij bepaalt. En ja, fijn dat er zoveel zijn die lezen. En reageren. Maar begin niet aan je verdedigen, mijns inziens, is dat het eind zoek. Laat ze toch denken wat ze willen. Die zo reageren overtuig je toch niet. Gebruik je tijd voor zaken waar je iets aan hebt en voel je niet verplicht uitleg te geven of zelfs alles toe te laten. Je kunt niet iedereen pleasen. Wat je zelf zegt; laat ze dan weg blijven. Kop op! Schouders recht. 😊😉 Jij kent jezelf en je leven het beste. Vertrouw daarop.

  23. Ergens in de reacties las ik deze: “En dan vraag ik me af: is dat zo? Mogen we dat niet? Ik bedoel daarom niet in jouw geval maar in het algemeen. Mogen we de keuze voor een kind niet in vraag stellen?”

    Ik vraag me bovenstaande soms ook af. Ik ben 33 en ik krijg wel wekelijks de vraag waarom ik geen kinderen heb. Daar kraait geen haan naar, maar o wee als ik iemand durf te vragen waarom hij/zij wél kinderen heeft.. Dan is het kot te klein.
    Ik snap dat soms echt niet goed..

    (en dat is hier geen persoonlijk verwijt, he-le-maal niet, maar ik bedacht me dat hier net efkes 🙂 )

  24. Pingback: Op de valreep… 2019 | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s