Moet je maar niet bloggen – reactie op reacties

De commentaren op mijn laatste blog houden me wakker ’s nachts. Ik ben daar echt van aangedaan. ‘Moet je maar niet bloggen’, kan je zeggen. Mijn reactie daarop? Ook achter een blog zit een echt mens, waardoor je niet alles zomaar kan zeggen op elke manier. Je hoeft hier niet te lezen en je hoeft hier ook niet te reageren, maar als je dat wel doet, kunnen we het wederzijds beleefd houden.

Op een aantal dingen wil ik graag ingaan, nadat ik net las dat Kleine Atlas dat ook deed, waarvoor dank. Voor het evenwicht, neem ik ook de positieve dingen mee.

#1 – Sofie – Ik ben weer eens aan het verdwalen in mijn eigen hoofd, zonder zwangerschap dan nog. 

We leven in een complexe wereld en we zijn allemaal complexe mensen. Dankzij Brene Brown (de kracht van kwetsbaarheid, de moed van imperfectie) en specifiek in de blogwereld, kunnen we open zijn over die doolhoven in ons hoofd, over hoe het leven anders is dan we het ons hadden voorgesteld toen we de keuzes maakten die we maakten (en die vaak ook anders zijn uitgedraaid dan we dachten). Ik koester die kwetsbaarheid en weet welke moed er voor nodig is te schrijven over pakweg je strijd tegen overgewicht, je twijfels over om het even wat, je herstel van burn-out, je worsteling met het alleenstaande moederschap. Laten we die kwetsbaarheid bij elkaar nooit aanwenden om een trap te geven of te oordelen.
Bovendien is er iets als veerkracht, en wat ik bij mezelf en een aantal anderen zie, is dat veerkracht behoorlijk op de proef wordt gesteld door tijden van stress die je meemaakt of hebt meegemaakt. Ik heb het drie jaar betrekkelijk moeilijk gehad, nadat ik met baby, peuter en (zijn) schulden verlaten ben door de ex. Soms heb ik het idee dat dat blijvende schade heeft aangericht in het stress-systeem in mijn hersenen, dat er ervaring van wanhoop, eenzaamheid en onveiligheid een soort imprint heeft betekend in mijn brein. Dat zie ik bij anderen ook, IRL of via blogs. Dat een groot verdriet, een doorgemaakte burn-out, … een blijvende kwetsbaarheid betekent, naast ook een flinke portie post-traumatische groei. Tja, ik vind het leven geen picknick in het park. Wie wel?

#2 – Marije – We zien alleen de acties. Niet het (on)vermogen om ergens voor te kiezen (voor jezelf!) en de bereidheid om het schuldgevoel dat dit meebrengt te dragen.

Marije schrijft over mentale ruimte creëren en welk proces dat vraagt. Ik heb er alle bewondering voor en ik dacht inderdaad niet dat het makkelijk is. Melanie schrijft dat ze er groeiend in is. Zo blij, dat geeft me hoop.

#3 – Een lepeltje lekkers – Het hoeft niet alles of niets te zijn.

Ook dat vind ik mooi, mild, hoopvol. Ik was al naar een tussen-oplossing gegaan, namelijk minder gaan werken (van 90 naar 70%), maar zoals in elk leven kunnen er dingen gebeuren waardoor het wat precaire evenwicht dat werk en gezin zijn (ik geloof echt dat dat nergens vanzelf gaat), verstoord kunnen worden. Mij helpt het dan ook uit te zoomen en te kijken naar bv het idee dat je loopbaan een traject van 40 jaar is, waar je niet persé in de drukste jaren met kleine kinderen ook de zwaarste workload zou moeten hebben, maar die luxe is natuurlijk niet voor iedereen weg gelegd. Het hoeft inderdaad niet alles of niets te zijn. Ik ben ook actief binnen mijn werk met mijn baas aan het zoeken naar een stukje stabiele invulling (zijnde: werk dat ik gewoon op kantoor kan doen), om het in deze periode wat makkelijker te maken. Helaas nog niet gelukt. Maar het hoeft dus niet alles of niets te zijn.

#4 – Stnbk – En je kan niet alles willen!

Tja. Ik wil niet alles. Ik wil graag mijn werk goed doen en goed voor mijn kinderen zorgen, en door de fysieke beperkingen van mijn tweeling(!!!)-zwangerschap, is dat op dit moment erg lastig. Als er dan nog iets onverwacht gebeurt (zoals een ziek kind op een dag dat ik drie vergaderingen heb) en ik heb al sinds half oktober slecht geslapen (erg slecht, geloof me) en ik heb pijnklachten, dan wordt het me wel eens te veel. Dus niet omdat ik alles wil, tenzij je slapen en pijnvrij zijn te veel gevraagd vindt. De suggestie van laksheid en schop onder de kont vind ik best grof. Je moest eens weten hoe hard ik mijn best doe, elke dag, om mijn afspraken na te komen, thuis nog wat te doen, … Dat is niet zo moeilijk als je fysiek ok bent, maar als je ‘ziek’ bent of minder energie hebt, dan vraagt dat net veel moed. Gisteren een hele dag voor een groep gestaan, op voorhand weet ik dat ik dan ’s avonds niet meer uit de auto kan stappen van de pijn na twee keer 100 km rijden. Laks? Schop onder mijn kont?

#5 – Liebest – Ik vind je post moedig maar ook super herkenbaar !

Ik ben blij dat je vertelt over hoe het al 18 jaar een zoektocht is naar balans. En dat daarbij de behoeften van je kinderen telkens veranderen en dus die van jezelf ook. Fijn dat we elkaar dit soort verhalen kunnen vertellen!

#6 – W – Op dit moment ben ik zwanger (van één) en net klaar met de griep. Klusjes thuis en taken van ’t werk bleven liggen…

Dank W. Leuke tips, herkenbaarheid, geen oordeel.

#7 – Chrisje – Ik denk dat jij iemand bent die nooit tevreden zal zijn met het leven dat je leidt: als je werkt wil je thuis zijn en als je thuis bent wil je, wegens saaisaaisaai, werken. Je wil gewoon alles, en dat kan niet in het leven, je moet keuzes maken of anders ga je doodongelukkig worden. Wat ik evenmin snap is dat je opnieuw bewust voor een kind(eren) hebt gekozen, terwijl je het nu al zo moeilijk hebt om “ alle ballen in de lucht te houden” (wat een verschrikkelijke uitdrukking trouwens). Als ik je verhalen zo lees vrees ik dat er je een zeer moeilijke en uitputtende tijd te wachten staat. Ten slotte: een dikke chapeau voor De Man, koester hem.

Wat een onfatsoenlijke reactie.
– Zal ik nooit tevreden zijn? Werk en gezin zijn voor veel mensen een uitdaging. We hebben gelukkig doorheen de geschiedenis al een hele weg afgelegd, maar nu nog zijn er veel organisaties die strijden voor een samenleving waar vrouwen niet meer in die spanning komen te staan, door bijvoorbeeld een 30-urige werkweek in te voeren. Er moeten in elke samenleving mensen zijn die zeggen ‘dit is toch niet helemaal de bedoeling, vinden we dit echt normaal?’ om verandering in gang te zetten of te houden. Nee, ik ben niet tevreden omdat het niet gemakkelijk is om werk en gezin te combineren, omdat we onze kinderen extreem vroeg naar dure kinderopvang moeten brengen, omdat het verlof te kort is, omdat de drukste jaren thuis samenvallen met de drukste jaren op het werk, omdat het allemaal volgens mij niet zo goed in elkaar zit. Ik stel me ook vragen bij de kwaliteit van kinderopvang en onderwijs (luister maar eens naar de podcast opgejaagd) en ik stel me nog meer vragen als ik vriendinnen in van die schijnbaantjes terecht zie komen omdat een echte baan niet te combineren is met de zorg voor hun kinderen.
– De periode dat ik alleenstaande ouder was, heeft mijn werk me uit de echte armoede gehouden. Bovendien was het een plek waar ik mezelf kon ontplooien. Ik vind het belangrijk om te werken, nu, gisteren, morgen. Alleen is het op dit moment en vaak trouwens best moeilijk. Nu omdat ik zwanger ben van een tweeling.
– Had ik geen kind meer mogen krijgen? Dit vind ik echt onbeleefd van jou. Ik ben een lieve mama, ik hou veel van mijn kinderen, de Man en ik hebben een stabiel gezinsleven, we hebben niets te kort. En zelfs al was het plaatje niet zo ideaal, dan nog zou ik voor een kind mogen kiezen. Het is een persoonlijke keuze, en dat ik kinderen wil en ze opvoed tot mensen die van betekenis kunnen zijn in de maatschappij (die bijvoorbeeld later jouw pensioen mee betalen, Chrisje, of misschien zelfs jouw billen afvegen in het bejaardentehuis) is ook een ‘dienst aan de samenleving’. Het is geen egoïstische keuze. Dat ik zwanger ben geworden van een tweeling, en daarmee in een hele medische mallemolen terecht ben gekomen (deze week al twee dagen in het ziekenhuis doorgebracht), was niet ‘gepland’. Maar het leven is dan natuurlijk niet zo maakbaar. Ook in jouw leven kunnen er dingen gebeuren waarvan ik nuffig zou kunnen zeggen dat je dan misschien bepaalde keuzes niet had moeten maken, maar dat vind ik vals. Ik heb ook vrienden in burn-out gezien nadat ze jaren in een huis klusten waar ze tegelijkertijd in woonden. Daar kan ik bijvoorbeeld van zeggen: tja, je had maar geen huis moeten willen kopen. Maar jeetje, alsof je alles op voorhand kan weten en alsof mensen geen wensen mogen hebben, zoals een kind of een eigen huis. Wat zou ik een trut zijn als ik zo zou reageren op mensen. Wel lekker makkelijk natuurlijk. Alles lekker bij het individu leggen en zijn/haar domme keuzes.
En chapeau voor de Man? Waarvoor precies? Omdat hij met mij samen leeft? Sorry, heb ik iets gemist, ken je hem? Ken je mij?

#8 – Kleine Atlas – behalve het feit dat je opmerkingen onnodig kwetsend zijn (al helemaal nadat Prinses in de vorige kwetsende reactie duidelijk aangaf dat dit haar erg raakte), heb ik het idee dat je ook niet goed leest.

Dank voor wat puntjes op de i. Hartje.

#9 – J. – Een blog bijhouden betekent ook omgaan met commentaren of opmerkingen die je liever niet zou lezen.

Een blog lezen en reageren, betekent dat je je realiseert dat er aan de andere kant een echt persoon zit, die gevoelens en gedachten deelt. Dat dat kwetsbaar is. Dat je best mag reageren, maar dat je – net als in het echte leven – op je toon moet letten. En dat sommige dingen makkelijk anoniem van achter een pc te schrijven zijn, maar best gemeen zijn, hoe je ze ook draait of keert.