Werk & gezin

Als ik nu terug kijk  naar de alleenstaande-moederperiode, weet ik echt niet meer hoe ik ‘het’ toen gedaan heb. Flarden. Er was gelukkig hulp (het logeergezin), maar ik weet dat ik altijd op het randje van de uitputting balanceerde, en dat ik regelmatig in totale paniek was omdat de dingen gewoon niet te combineren waren.

Intussen is er de Man. Die veel doet. Maar er is ook de zwangerschap die veel vraagt. En het werk dat uitblinkt in onregelmaat.

Vannacht werd de kleinste zoon weer eens ziek, dus belde ik vanochtend alles af en hier zitten we. Hij loopt als een hondje achter me aan, ik wil graag ook wel dingen kunnen doen om de boel niet verder in het honderd te laten lopen, ik kan slecht tegen onverwachte omstandigheden dus ik ben wat snibbig. En ik ben gefrustreerd omdat het leven lijkt op navigeren door de onstuimige golven van de onvoorziene omstandigheden, in plaats van doen wat er gedaan moet worden op een beetje een beheerste manier.

Binnen enkele weken mag ik nog maar vier uur per dag werken, vanaf 28 weken zwangerschap moet ik stoppen. Stiekem wil ik al vroeger helemaal stoppen, om eindelijk te ontsnappen uit die vervelende situatie van wel willen maar niet kunnen. Niet kunnen omdat de zoon ziek is, omdat kinderen weg gebracht en opgehaald moeten worden, omdat ik wekelijks soms wel vier zwangerschapsgerelateerde afspraken heb die er ook allemaal ergens tussenin gepland moeten worden (het is een job op zich, ik zeg het je), en omdat ik misselijk ben, extreem moe, of verga van de bekkenpijn of duf ben na al die slapeloze nachten op rij.

Dus. Stoppen met werken, hoera?
Ik vrees ervoor. Vandaag ben ik ‘gewoon’ thuis (ok, met een ziek kind), maar daar zit weinig bevrediging in. Ik wil even alleen zijn, maar dat lukt niet. Ik wil wat gedaan krijgen, lukt niet. Het is 14u ’s middags en ik heb mij nog niet aangekleed. Zucht. Ik kijk niet echt uit naar de bolle-buikendagen alleen thuis, of de dagen met twee baby’s en maar twee handen. Ook al kijk ik wel uit naar de baby’s, moge dat duidelijk zijn.

Ik merk dat ik aan oplossingen begin te denken zoals mijn job opgeven. Een job zoeken die niet uitdagend is, niet ver rijden en extreem regelmatig. (…) Maar voor me ontrolt zich een leven dat bepaald wordt door het voortdurend buigen naar de noden van anderen, en ik heb gezien wat dat met mijn moeder deed. Ik vind haar vaak onvolwassen, on-ontwikkeld en gefrustreerd, en ik wil niet dat mijn kinderen later ook zo over mij denken. Of beter: dat wil ik niet voor mezelf.

Het lijkt alleen zo een ongelooflijke onmogelijkheid, om een baan en een gezin met elkaar te combineren. Zelfs als je met twee bent. Seriously, hoe doen anderen dat?

Latere gedachten
Ik lees dit en de herkenbaarheid is enorm voor me. Niet alleen heb ik in een zeer gelijkaardige situatie gezeten als Kleine Atlas, ook heb ik een talent om geen mentale ruimte te voelen, zelfs nu nog in een andere situatie. Het idee dat allerlei dingen moeten en ik het bos door de bomen maar zelden zie, gecombineerd met mijn enorme prikkelgevoeligheid (hsp?) die bijna ondraaglijk is tijdens deze zwangerschap (er is geen koptelefoon bestand tegen prikkels van pijn, moe en misselijk die in jezelf zitten), maakt dat ik vaak met het water aan de lippen sta.
Sinds ik in Nederland voel, zie ik heel vaak mensen die mentale ruimte scheppen. Een single mama die maar halftijds werkt en elke ochtend voor zichzelf gaat sporten. Ouders die gewoon nog reizen en uitgaan en oplossingen zoeken voor hun kinderen. Mijn eigen Man die zijn week volgebouwd heeft met goede routines (hobby’s: hardlopen, schaken; maar ook vaste taken op vaste momenten) en na werktijd zijn pc in principe niet open klapt.
Ik wou dat ik dat ook kon. Ik zou het ook moeten kunnen. Maar als je al in een stresstoestand bent, is het heel moeilijk om mentale ruimte te hebben om mentale ruimte te scheppen. Ik denk dat het slim is om je leven zo in te richten dat je toekomt aan wat je zelf belangrijk vindt, maar het kost altijd moeite en geregel en het druist zo vaak in tegen wat je hart je influistert of dat eeuwige stemmetje van de innerlijke criticus. (En je hebt er een grote portie zelfwaardering voor nodig – jezelf belangrijk genoeg vinden om dingen te doen die mogelijk geld en tijd kosten.) De laatste periode als single mom had ik een paar keer een mama-dag: naar de sauna met een vriendin. Mijn hele innerlijke criticus maakte daar brandhout van (dat kost geld, het kost tijd, mijn moeder heeft nog nooit een sauna van binnen gezien, het is een luxe van de moderne vrouw, …), maar het was zo wezenlijk om dat gewoon wel te doen. Ook nu nog vind ik het zo moeilijk om te doen waar ik echt zin in heb/behoefte aan heb: enkele dagen alleen weg met een tas vol boeken, bijvoorbeeld, voor ik het niet meer kan/voor de baby’s komen.
Er is een enorm verschil tussen wat ik vind dat ik zou moeten kunnen en wat ik echt kan. Om één of andere reden heb ik ook geleerd dat je altijd ongeveer het maximum van je kunnen moet nastreven. Mijn ouders waren altijd bezig. Mijn eerste vriendje zijn mama zat op zaterdagmiddag gewoon op de bank een boek te lezen met een kop thee, en het feit dat ik dat na 20 jaar nog weet, zegt genoeg.
Kortom.
Er zijn situaties (bv het hebben van kleine kinderen, al dan niet alleen) en er zijn denkbeelden. De situatie kan je niet veranderen, de denkbeelden (wat gun je jezelf?) wel. Dat hoeven geen luxe-momenten zijn als je al bij elkaar te vegen bent, maar structureel gaan voor bv 70% van je capaciteit gebruiken in plaats van 120% van jezelf te vragen. Het is echter eenvoudiger gezegd dan gedaan. Hier blijkt bijvoorbeeld het effect van een aanstelling van 90% omzetten in een aanstelling van 70% meer stress gebracht te hebben dan rust, omdat het erg moeilijk blijkt een woensdag alternerend wel en niet te werken en dit ook echt te bewaken.

 

 

Advertenties

27 gedachtes over “Werk & gezin

  1. Dank je voor alweer een ultraherkenbare post. Je cursieve stukje over mentale ruimte mag best een aparte post zijn vind ik. Ik heb ook zo’n enorm talent om geen mentale ruimte te hebben. Ik ben weer eens aan het verdwalen in mijn eigen hoofd, zonder zwangerschap dan nog. Ik weet niet hoe je het doet. Maar je weet zelf natuurlijk ook niet hoe je het doet. Je doet het gewoon. Op de best mogelijke manier. You rock!

  2. Heb je hier wel eens met een coach/proffesional over gesproken? Zo te lezen heb je hulp van buitenaf nodig die je de juiste vragen stelt. Je zit nogal een een cirkeltje te denken lees ik hieruit.

  3. Als ik je cursieve stukje lees, herken ik mijzelf in de ouders die bewust mentale ruimte creëren. Maar ook dat is soms een innerlijke strijd. Als ik een nacht weg wil, pieker ik ook over het feit dat ik mijn dochter weeral wegbreng. Als ik naar de kapper ga, denk ik ook ‘ik zou ook gewoon kunnen doorwerken nu’. Maar dat denkproces zien we niet bij elkaar. We zien alleen de acties. Niet het (on)vermogen om ergens voor te kiezen (voor jezelf!) en de bereidheid om het schuldgevoel dat dit meebrengt te dragen. Want denk vooral niet dat ouders met veel mentale ruimte zich niet schuldig voelen. Ik voel me alleen nog schuldiger als ik compleet uitgeblust tegen mijn dochter snauw omdat ik al 24u geen volwassen gesprek gevoerd heb. Om maar te zeggen: soms moet je keihard door de zure appel en jezelf verplichten mentale ruimte te creëren.

  4. Ik ben er niet zo goed in, maar probeer wel ruimte te maken. Mijn man claimt die gewoon (ook onvoldoende, hoor, maar toch) en ik blijf hangen in de restanten tijd die overblijven, of als ik ontplof en het niet meer anders kan. Maar het gaat beter. Ik zie de noodzaak. Ik ben leuker voor mezelf, mijn kinderen, mijn man en iedereen als ik pauzes neem. En als ik overvol zit ben ik fysiek wel op mijn werk, maar krijg ik minder gedaan. Dus het is een leerproces, maar in tegenstelling tot een jaar of 5 geleden leer ik wel daadwerkelijk 🙂

  5. Het hoeft niet alles of niets te zijn. Of de uitdagende maar veeleisende job, of één zonder uitdaging die makkelijk is. Er bestaat ook iets daartussen. Vaak is het proces van beslissen (kan/wil ik minder gaan werken, doe ik deze job wel nog graag, wat wil ik echt, wat vind ik het belangrijkste, wat maakt mij gelukkig) het moeilijkste. Eens je de beslissing genomen hebt, valt er een enorme last van je schouders en zal je merken dat “anders” daarom niet “minder” of “slechter” is. Veel over praten (in het echt, niet in je eigen hoofd) helpt. Komt goed!

  6. Tja, ik ben gegaan voor een job extreem dicht bij huis. Die ik oorspronkelijk niet zo fantastisch vond, maar ik ben erin gegroeid, en ik heb mijn plek in het bedrijf gevonden. Waardoor de job opeens véél beter is gaan aansluiten bij wie ik ben en wat ik nodig heb.

    Maar bovenal: ik ben op vijf minuten thuis en bij mijn kinderen. Daar wou ik véél voor opgeven. Het maakt alles zoveel makkelijker.

    • Ik ben verhuisd waardoor ik nu maar een vierde meer heb van de woon-werk-afstand van vroeger. Ik vond mijn werk erg leuk, maar door de ongemakken van de zwangerschap is het nu te zwaar geworden, niet door de reistijd. Ik heb heel veel druk gezet op het nu al zoeken van een vervanger en ben bezig om hem in te schakelen, zelfs voor zijn contractdatum start, om te zorgen dat ik gauw kan nemen wat ik nodig heb: rust voor mezelf en de baby’s. Op doktersadvies trouwens. 50% van de tweelingen wordt te vroeg geboren, omdat het een zware belasting is voor het lichaam. Werken is dan vanaf een bepaald moment niet meer wenselijk.

      • Dat is goed om te lezen dat je daadwerkelijk bezig bent je rust te gaan nemen.
        Goede huisarts heb je gelukkig.

      • In Nederland is de huisarts daar niet zo bepalend in. Je hebt ook geen briefje nodig. Je geeft zelf op het werk aan dat je stopt of gedeeltelijk stopt en waarom, en als ze daar vragen bij hebben, mag je naar de verzuimcoach die mee zoekt naar bv aanpassingen van het werk zodat je toch nog kan werken.
        Ik vind het een beter systeem dan in België waar je een briefje gaat halen. Het doet meer beroep op je autonomie als mens en professional. Anderzijds is het ook moeilijker om zelf te beoordelen wanneer je nog even moet doorgaan en wanneer het echt genoeg is.

  7. Kijk, mij lijkt het dat je daadkracht mist! En je kan niet alles willen! Je wil nog kinderen, interessant werk dichter bij huis, tijd voor jezelf, … tijd voor je partner/vrienden? Je moet ergens kiezen. Ik wil ook zoveel, maar moet ook dingen laten! Dat moeten we toch allemaal?
    Je moet je prioriteiten stellen: Wat komt eerst? Waar besteed ik hoeveel tijd aan? Wat is het belangrijkste, het dringendste? Wat kan daarna ook nog? En op basis daarvan moet je de koe bij de horens nemen en de dingen aanpakken. 80/20, dat moet je toch wel iets zeggen?
    Plannen voor een dag kan al op 5 minuten gebeuren. Indien nodig wanneer je even op het toilet zit. Filosoferen rond al wat zou moeten ook. Maar daarmee geraak je geen stap verder. Je niet aankleden omdat je kind ziek thuis aan je benen hangt… Tja, dan komt er toch veel laksheid naar boven.
    Sorry, ik heb de laatste tijd het gevoel dat je een schop onder je kont kan gebruiken. Excusez le mot. Als ik zo zou blijven nadenken over alles, dan komt er ook geen brood op tafel!

    • Alles willen? Je moest eens weten wat ik allemaal al geschrapt heb.
      Ik ben behoorlijk aangedaan van je gemene commentaar. Weet jij hoe dit binnenkomt? Laks? Schop onder mijn kont?
      Ik ben zwanger van een tweeling, wat o.a. betekent dat ik elke nacht tussen 1u en 5u klaarwakker ben van de bekkenpijn en het ongemak. Probeer jij eens drie dagen op rij tussen 1 en 5 klaarwakker te zijn en ga dan nog eens op toilet je dag plannen met een helder hoofd.

      • Je hebt geen idee in welke situatie ik me bevind, en dus over dat niet slapen e.d. kan je over mij niet oordelen.
        Mijn commentaar was ook allesbehalve gemeen bedoeld, maar net als een stimulans om de dingen eens anders te bekijken, en uit dit stramien te geraken.
        Stop met zelfmedelijden want dat helpt je niet verder, en het maakt de zaken ook niet makkelijker of beter.
        En wat je allemaal al geschrapt hebt, daar gaat het dus niet om. Wel over wat er allemaal wel nog op je lijstje staat. Focus je daar op!
        Focus je op wat nu het belangrijkste voor jou. Ga van daaruit stap voor stap verder. Zonder daadkracht (die vanuit jezelf moet komen), geraak je er niet uit!
        En misschien later kan je die dingen die je hebt geschrapt een voor een wel weer bij op je lijstje zetten.
        Ik zeg niet dat het leven makkelijk is. Ik zeg gewoon dat je moet doorbijten! En dat je er zelf moet voor zorgen!
        🔚

  8. Ik ga hieronder toch nog wat schrijven é 😉 met zo een vibe gaan we niet eindigen!

    Ik vind je post moedig maar ook super herkenbaar !

    Ik werk nu zowat 18 jaar.. ben halftijds gestart met kind, ben naar 40u werkweek met 3 u pendelen per dag gegaan, terug afgebouwd. Ik heb zowat 10 werkgevers en nog meer jobs versleten. Heb nog 2 kindertjes gekocht, even halftijds en even 4/5 gewerkt… de balans was een eeuwige zoektocht. Zelf vond ik niet genoeg voldoening als ik geen 100% werkte.. ik ben ook zo graag ‘tussen de volwassenen’ of ‘met mijn hersenen’ bezig. Het zijn clichés maar het blijft een continue zoektocht. Bovendien zijn er zoveel factoren. Nu heb ik leuke collega’s maar zitten we op een buro met heel veel lawaai. Thuiswerk brengt nu soelaas. Ideaal .. 2 dagen per week. 1 vind ik te weinig, 3 teveel.

    Mijn kids zijn intussen pubers, en hebben mij niet meer zoveel nodig. Toch voel ik me soms ‘geclaimd’ als ik s avonds nog maar gewoon naar hun verhalen moet luisteren. Natuurlijk ni elke dag.. het gaat steeds beter.

    Ik troost me met de gedachte.. “binnen x jaar .. zit ik misschien elke ochtend alleen aan ontbijt tafel, probeer nu zoveel mogelijk te genieten van de drukte. Gezellig liesbeth.. het is nu druk het is gezellig”

  9. Hi prinses,
    Voor ik het vergeet: Misschien (eerder) niet goed gelezen, maar ben je al bij bekkenfysiotherapeut? Die kan de pijn niet wegnemen, maar misschien wel wat verlichten en/of trucs aanreiken waardoor je iets comfortabeler kunt liggen en dagelijkse dingen kunt doen. En van de massage knap je ook even op….

    Op dit moment ben ik zwanger (van één) en net klaar met de griep. Klusjes thuis en taken van ’t werk bleven liggen…

    Wat mij helpt om de moed erin te houden is om ook op ‘thuis’dagen rond 9:00 uiterlijk aangekleed te zijn.
    Voelt anders ofzo…

    Zelf heb ik een mega to-do lijst met alle punten die moeten gebeuren en door m’n hoofd spookten.
    Heel gericht probeer ik 1 keer per week even te gaan zitten en er een mix van moeilijke en wat gemakkelijker klusjes vanaf te halen die snel moeten gebeuren => weeklijst.
    Per dag haal ik van die lijst weer een daglijst van klusjes. Waarop ook dingen staan als ‘1/4 uur was vouwen’ En dan… zet ik (misschien heel maf) een (kook)wekker en doe letterlijk een kwartier een voor m’n lijf irritant klusje en daarna iets waarvan ik wel een nuttig gevoel krijg maar wat minder belastend is. Heerlijk om steeds letterlijk wat af te strepen….

    Er zijn momenten waarop ik echt dingen (in huis of op computer voor werk) moet doen, waarbij het niet handig is als ons meisje (bijna 4)) me om de benen draait. Wat hier helpt is om haar eigen taakje te geven wat ze doet tijdens dat ik bezig ben (sokken wegbrengen naar openstaande lades…. en ik kan lekker door met de was….) Of haar installeren met iets wat ze leuk vindt en lekker muziekje met de belofte dat als ik klaar ben zijn we samen iets gaan doen (boekje lezen, spelletje, knuffelen….)

    Heel veel succes! Hoop dat dingen soepeler mogen gaan lopen en pijn wat verlicht wordt.

  10. Beste Prinses,
    Het is niet mijn bedoeling om tussen te komen in deze discussie maar 2 zaken moeten me toch van het hart. Ik denk dat jij iemand bent die nooit tevreden zal zijn met het leven dat je leidt: als je werkt wil je thuis zijn en als je thuis bent wil je, wegens saaisaaisaai, werken. Je wil gewoon alles, en dat kan niet in het leven, je moet keuzes maken of anders ga je doodongelukkig worden. Wat ik evenmin snap is dat je opnieuw bewust voor een kind(eren) hebt gekozen, terwijl je het nu al zo moeilijk hebt om “ alle ballen in de lucht te houden” (wat een verschrikkelijke uitdrukking trouwens). Als ik je verhalen zo lees vrees ik dat er je een zeer moeilijke en uitputtende tijd te wachten staat. Ten slotte: een dikke chapeau voor De Man, koester hem.

  11. Beste Chrisje,
    behalve het feit dat je opmerkingen onnodig kwetsend zijn (al helemaal nadat Prinses in de vorige kwetsende reactie duidelijk aangaf dat dit haar erg raakte), heb ik het idee dat je ook niet goed leest.

    1) “als je werkt wil je thuis zijn en als je thuis bent wil je, wegens saaisaaisaai, werken” ==> Prinses zegt dat het haar fysiek eigenlijk onmogelijk is om te werken, en dat haar dat frustreert. Ze zegt nergens dat ze haar job niet leuk vindt, of dat ze thuis WIL zijn. Ze schrijft uitdrukkelijk dat ze deze job wél wilt doen, dat ze heel bewust niét wil kiezen voor een andere, misschien makkelijkere job. En ik hoor ook niet dat het saaisaaisaai is thuis, wél dat ze niets gedaan krijgt, en dat zo’n onverwachte dag thuis niet per se ontspannend is.
    2) “Je wil gewoon alles, en dat kan niet in het leven, je moet keuzes maken” ==> alles = wat precies dan? Ik hoor net veel frustratie en twijfel met de ondertoon “waarom lukt het nu niet, terwijl de voorwaarden er zijn?” De job is niet voltijds, de reistijd is redelijk, er is een partner om te helpen. Zinnen als ‘je wil alles” zeggen tegen uitgeputte ouders zijn echt wel dooddoeners. Daar gaat iedereen van twijfelen, maar tegelijk verruimt het de discussie naar clichés en zegt niets meer over de werkelijke situatie en over de werkelijke personen. Het ridiculiseert het probleem en doet alsof het een kwestie van gebrek aan wilskracht is, of aan onredelijkheid.
    3) “Wat ik evenmin snap is dat je opnieuw bewust voor een kind(eren) hebt gekozen” ==> de beleefdheden over andermans gezinsplanning gelden onverminderd online: ken je iemand niet (en moet je zijn kinderen niet grootbrengen), dan wens je gewoon proficiat en daarmee is de kous af.
    (Ik raad je aan, Prinses, van niemand dergelijke onbeschoftheden te pikken.)
    4) “en dikke chapeau voor De Man, koester hem”: op deze venijnige uitsmijter ga ik niet eens op in. Wel Prinses, weet dat ikzelf denk dat partners in relaties elkaar in beide richtingen moeten koesteren en zich gelukkig mogen prijzen dat de ander hun onhebbelijkheden verdraagt en zo goed en zo kwaad als het kan liefheeft. Dat geldt doodeenvoudig in elke relatie en voor elke mens, dat maakt van jouw man geen heilige hoor, en van jou zeker geen feeks.

  12. Ik lees hier van in den beginne mee en moet Chrisje en Stnbk bijvallen. Vooral Chrisje schrijft wat ik je al lang eens wou schrijven.
    Een blog bijhouden betekent ook omgaan met commentaren of opmerkingen die je liever niet zou lezen.

  13. Jeetje, vanwaar al die veroordelende commentaren ineens? Ik volg hier net omdat Prinses hier altijd gewoon schrijft over hoe het er werkelijk aan toe gaat in een mensenleven. Vallen en opstaan, keuzes maken en er dan mee verder gaan. En die keuzes dan terug in vraag stellen (wat niks zegt over die keuzes in de eerste plaats). Ik herken mij daar zo in. Ben mama van 4 kinderen, waaronder een (uiteindelijk op 33 weken geboren) tweeling, heb ook moeilijke zwangerschappen gehad, Ik was 41 toen mijn jongste kwam. En. Ja, ik stel me soms ook de vrazg of dat nu moest, 4 kinderen op mijn leeftijd? Maar ik ontmoette de man van mijn leven pas laat, Dus vroeger kinderen krijgen zat er niks in. Heb vorig jaar een kanjer van een burn-out gehad, vlak nadat we verhuisd waren (dat ik ook een serieuze verandering in een mensenleven). En ik stel me dan ook de vraag waarop dat ook alweer moest: verhuizen, met alle bijkomende rompslomp aan verbouwingen die erbij kwam kijken. Maar hé, dat was een beslissing die nodig was toen we merkten dat we beter elders gingen wonen met 4 kinderen, dichter bij ons werk, de scholen enz. We doen nu alles te voet, en ik wil voor geen geld terug. Wat niet wegneemt dat de periode van de verhuis en de verbouwingen keizwaar was. En ondertussen werk ik 4/5, en ik voel dat ik er deugd van heb, van meer te werken. Maar het combineren met een gezin met 4 kinderen valt soms toch zwaar, zeker in een periode waar iedereen ziek wordt, en ik net 60 evaluaties moet schrijven. Maar dat is toch bij iedereen zo? Je kan toch niet alles voorzien. Ik heb het nu nog niet gehad over alle mooie dingen die wij hier meemaken met ons 6-en. Ik kreeg ooit eens een tekstje van een leerlinge, en het is eigenlijk mijn levensmotto geworden: “doe al het goede dat je kunt, met de middelen die je hebt, op de manier die je gewoon bent, op de plaats waar je staat, in de tijd die je gegeven is, voor de mensen die je kent, zolang het je mogelijk is.” Ik herken de prinses daar gewoon in, dat is de reden waarom ik hier lees. Aan de prinses wil ik gewoon zeggen: doe gewoon voort, je vindt je weg wel, en je neemt de beslissingen die voor joi goed zijn: dat kan niet verkeerd zijn. En wat een ander daar dan van meent te moeten denken: tja, laat ze, daar heb je geen vat op. Dikke knuffel en zorg goed voor jullie zelf (ik herken de tweelingzwangerschapsymptomen…)!

    • Zo lief, dankje. En een tweelingzwangerschap is toch gewoon echt iets anders dan ‘gewoon’ zwanger zijn, ook al denk ik dat elke vrouw het anders beleeft en meemaakt. In jouw verhaal herken ik ook het leven zoals het is, voortdurend vooruitgaan maar ook heel de tijd bijsturen.

      • Die zijn ondertussen 8,5 jr en hebben daar niet echt iets aan overgehouden. Ik zou je echt echt echt aanraden om zo snel mogelijk te rusten en dan nog te rusten. Dan kan alle energie naar die kleintjes gaan zodat ze flink bijkomen en zo. Mijn tweeling was echt megagoed ondanks de vroeggeboorte: 1680g en 1640g. Zus was eigenlijk helemaal ok, die moest groeien, broer had een klein beetje last met zijn ademhaling maar moest nooit beademd worden. En ik heb ze allebei nog aan de borst gekregen, wat voor mij jeel belangrijk was. Dus: gene stress: vertrouw op je lijf, dat komt echt wel goed!

  14. He Prinses,
    Wat jammer dat je doorheen het leven van je mama het thuis blijven van een ouder zo negatief bent gaan zien. Maar als je dat schrijft helpt het mij wel begrijpen waarom anderen dat mss zo ‘not done’ vinden.
    Ik ben zelf thuis sinds de zwangerschap van onze 3de,ik nam ontslag, en wij zijn daar alle zes heel gelukkig mee. Geen mallemolen hier, of toch maar dan met een kleine m, en we koesteren die keuze.
    Ze maakt een levensstijl mogelijk die we onze kinderen graag gunnen, en die bij ons past.
    Wat trager, en bewuster.
    Het blijft een gevoelig punt voor mij dat dat tegen de stroom in gaat en je dus ook zelf snel de stempel ‘is dat alles wat jij in je mars hebt’ voelt (of denkt te voelen ;-)) van medemensen. Je identiteit valt nu eenmaal voor een groot deel samen met je werk in dit stuk van de wereld. Maar je wint zoveel aan levenskwaliteit, vinden wij.
    Ik besef heel goed dat dat niet zomaar voor iedereen kan. Maar het kan een mooie (tijdelijke) uitweg zijn.
    Alsof je op een rond punt gekomen bent en daar in het midden halt houdt en het daar goed hebt.
    En daarna kan er dan misschien ook weer wat anders, als die weg duidelijker voor je ligt.
    Ik wens je een vervullend (:-)) tweede zwangerschapstrimester en hoop dat je wat in je buik kan neerdalen af en toe en er vrede vinden. Met een dikke buik is nog duidelijker waar de buitenwereld (en al haar commentaren) stopt en waar je binnenwereld begint ;-)!!

    • Ik vind het heel mooi dat je die keuze hebt kunnen maken! Ik heb heel veel bewondering voor mama’s die thuis zijn en daar samen met hun kindjes van genieten. Mijn eigen mama leek nooit echt blij met ons, ze was zo vaak geërgerd. Ik vraag me nu vaak af waarom ze ondanks het feit dat ze thuis was ook geen dingen met ons deed, zoals eens gaan zwemmen, naar de film, een gezelschapsspelletje, voorlezen. Gebeurde allemaal niet. Het voelde niet ‘warm’ voor mij als kind. Dank voor je genuanceerde stem!

  15. Ik ga de reacties niet lezen maar gewoon effe m’n two cents leggen.
    Mijn moeder heeft ons ook 18 jaar aan een stuk ingepeperd dat je elke wakkere minuut nuttig moet besteden, ze is er zelfs trots op dat ze nooit een half uur met een boekje en een tas thee ‘kan’ gaan zitten. Mijn zus lijdt daar ook onder, die heeft een kind en al gauw na de geboorte bleek dat het Libelle-huishouden van energieke breedlachende mama met dagelijks zelfbereide maaltijden en nergens een stofje een onhaalbare kaart is.
    Ik heb de eerste jaren van m’n herstelperiode HEEL hard gevochten om die opvatting (“je moet altijd aan het werk zijn”) uit m’n systeem te krijgen. Ik ben ontzettend gefrustreerd geweest omdat mijn lijf verhinderde dat ik het huishouden deed, ik heb vaak en lang ambras gemaakt met mezelf, mijn man verteld van mijn innerlijke strijd en wanhoop en zijn mening bleek juist: Het Hoeft Echt Niet Allemaal Vandaag. Fuck it, echt waar. We gaan er heus niet van dood dat de ramen vuil zijn en de wasmand uitpuilt en er kattenhaar in de hoekjes ligt en we eens een keer pizza laten komen.
    Die stress moet uit je lijf, voor jouw gezondheid en die van de tweeling, en dat opgedrongen schuldgevoel moet verticaal worden geklasseerd. Iets dat natuurlijk niet van vandaag op morgen kan, maar wel met muizenstapjes.
    Kun je een praktische oplossing vinden, een huishoudster (bestaan er dienstencheques in NL?), thuiswerk, …? Financieel iets minder makkelijk gaat ook, zoals je vroeger hebt ervaren, en de tijd die je in ruil krijgt kun je gebruiken om te bekomen van alle historische stress. Hier is het ook leven met de rem op wat financies betreft, maar alles went en ik ga me nooit meer forceren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s