Over het tweeling-effect, de stoelendans en de meest relaxte trouw ooit

(Nvdr.: deze blog loopt niet bepaald simultaan met de werkelijkheid, er zitten altijd een paar weken tijd tussen schrijven en publiceren.)

Vorige week zagen we twee spartelende mensjes met alles er op en er aan op de 14-weken echo. Tijd voor een update.

  1. Leve de antroposofische arts. Er waren dagen waarop ik na het werk te moe was om uit mijn auto te stappen, dus bleef ik snikkend zitten, soms wel een half uur, tot ik wat moed had verzameld of de auto te koud was geworden. Ik lijk/leek wel een baby soms, met nood aan drie nachtvoedingen (echt, honger dat ik ’s nachts heb), klaarwakker van 12 tot 5 (standaard – leve The Good Wife op Netflix, Will Gardner is een mooie troost), overdag verschillende keren in slaap vallen om het even waar en huilbuien om u tegen te zeggen. Bij de antroposofische jeugdarts zat ik op een consultatie voor kleine broer bijna te slapen. Toen ze vertelde dat hij beter geen tv kijkt (te veel indrukken!) haalde ik mijn schouders op. Leuk voor ouders die niet zwanger zijn en energie hebben voor entertaining, maar in dit huishouden vervangt de tv op dit moment de moeder vrees ik. Toen richtte ze haar aandacht op mij, raadde me aan me ’s ochtend in te smeren met Moor Lavendel, wat een beschermend laagje moet bieden zodat ik mijn energie wat beter kan bijhouden. Ze belde ook naar mijn antroposofische arts en ik werd prompt weer opgebeld door de antroposofische voorganger, die me telefonisch bevroeg, me een soort antroposofisch geneesmiddel tegen depressie voorschreef en zei me gauw te willen zien. Dat soort zorg, dat heb ik in het verleden wel eens gemist. Het soort zorg daarbij er pro-actief wordt nagedacht, waarop je als patiënt niet zelf van deur tot deur moet gaan smeken om hulp, het soort zorg waaraan je merkt dat de zorgverlener er voor gaat. Ik neem het medicament nu drie keer per dag. Het is een poedertje.  Na de eerste inname kalmeerde mijn wrok tegen de Man omdat hij gemaild was door zijn ex en kon ik hem volwassen appen dat we het er eens over moesten hebben (hij kan er niet veel aan doen, maar het voelt onveilig als je al weken huilend en uitdijend op de bank ligt als de betekenisvolle ex na drie jaar plots koffie wil gaan drinken en wil praten; in mijn hoofd was ze er al met hem vandoor). Na de tweede inname kreeg ik weer moed om te werken. Na de derde inname had ik weer een idee voor een blogpost. Haha. Dat het allemaal zo makkelijk is, zal waarschijnlijk niet het geval zijn. Maar de wanhoop is wel een beetje getemperd door de zekerheid dat ik hulp krijg.
  2. We weten natuurlijk nog niet wat we krijgen, maar dat heeft me er niet van weerhouden een jurkje te kopen in de tweedehandswinkel. Ik zag een leuk pakje hangen, maatje 50. Maar het tweeling-effect speelde onmiddellijk op. Ik kan toch niet voor slechts één baby iets kopen? Nee, alles dubbel (al mag ik van de Man niet dezelfde dingen kopen voor de baby’s). Omdat ik niets moois meer vond dat genderneutraal was, kocht ik op hoop van zegen een klein jurkje. Duimen.
  3. Werk. Soms luister ik naar Stef Bos, over later als je groot bent. ‘Ik weet nog steeds niet wie ik ben.’ En ‘We spelen nog verstoppertje, maar niet meer op het plein.’ Het blijft een bron van gepieker. Ik heb een heerlijke baan, maar ik verpest het voor mezelf door stress te hebben over alles, verstoppertje te spelen. De pijn zit ‘m in de voorbereidingen, het plannen en organiseren (nu ik niets waard ben loopt dat helemaal in het honderd). Maar als ik ergens wat moet doen (lees: studiedag geven, vergadering leiden, fusiegesprekken begeleiden) is iedereen altijd meer dan tevreden. Kortom: ik lijk relatief goed, maar het is zo’n geworstel. Gaat dit ooit een keer gewoon worden? Ga ik ooit een keer zelfvertrouwen hebben in plaats van dit eeuwige mentale geworstel? Eigenlijk ben ik gewoon bang voor alles, daar komt het op neer. En het blijkt achteraf ook altijd wel prima mee te vallen. Maar dat is achteraf.
  4. De meest relaxte trouw ooit. Vrienden van me bereiden een trouw voor met weer veel gedoe, want het kost veel geld en hoe krijgen ze hun ouders in de positie even veel geld te geven? Ik snap dat niet en zal dat nooit snappen. Waarom zou je je ouders geld gaan vragen voor iets dat jij wil en zelf niet kan betalen? Doe dan iets dat wel kan, en ook echt van  jezelf is. Toch? De Man is over trouwen begonnen (hij heeft me niet gevraagd, dat is te romantisch voor hem denk ik, ik vind het prima), omdat we dan meteen alles voor de baby’s geregeld hebben. Ik wil liever mijn voeten kunnen zien op mijn trouwdag, dus daar zit ik wat te twijfelen. Maar ik twijfel niet aan hem, en niet aan het feit dat het de meest relaxte trouw ooit moet zijn. Iets op een relaxte locatie (een kas, bijvoorbeeld), op de middag (dus kinderen welkom), met een buffet zodat iedereen kan eten waar, wat en wanneer hij zelf wil en een dessertenbuffet en de Man wil een orkestje en ik gun de kinderen een springkasteel en that’s it. Intussen zitten de plannen overigens alweer in de kast. Iets met griep en huilbuien en dat het al even genoeg is zo.
  5. De planner. Ik schreef er al eens over, en de planner en ik werken twee uur per week leuk samen. Niet alleen doet haar aanwezigheid me deugd (ze is zo monter en weet van aanpakken), ook is ze onmisbaar met de stoelendans hier thuis. De stoelendans? De jongens krijgen de werkkamer van de Man. De Man gaat met zijn werkkamer naar het kleine kamertje, aka dressing. Zijn grote kamer moet verbouwd worden waardoor we een nieuwe inloopkast hebben en een jongenskamer. En de babykamer moet dus op een dag ook ingericht worden voor twee baby’s. We zijn dus permanent bezig met spullen en kasten verslepen (lees: hij versleept, ik lig meestal op de bank). O, hel, o hel. Zo moet eerst de dressing leeg vooraleer de Man zijn kamer kan ontruimen en de jongenskamer naar boven verhuisd kan worden enzovoort enzovoort. Op een bepaald moment woonde niemand hier nog graag, en toen kwam de planner die op drie uur tijd de boel organiseerde en ons weer moed gaf de volgende stap te zetten.

Een update om u tegen te zeggen. Saai wordt het hier nooit, erg alledaags intussen wel :).

Advertenties

11 gedachtes over “Over het tweeling-effect, de stoelendans en de meest relaxte trouw ooit

  1. Euhm, over dat jurkje hé? Koop dat lekker als je dat leuk vindt en als het dan toch twee jongetjes zouden zijn, so what? Dat kind zal het niet erg vinden om in een leuk jurkje te liggen – en er is meestal toch niemand die ziet of het een jongen of een meisje is. Tot je het zegt. En dan nog. Omdat baby ooit eens een jurkje heeft aangehad, zal hij niet meteen beginnen piekeren over zijn genderidentiteit. En dan nog. 😉

  2. Hoewel je enorm baalt van het geworstel met je werk, vermoed ik dat als je dat niet meer zou doen, je je werk enorm saai zou vinden. Dan zou het routine zijn.. Dus koester het vreselijke energieslopende geworstel.

  3. Ik weet dat het kommer en kwel is voor jou, maar ik moet vaak toch echt gniffelen met hoe je dat allemaal beschrijft. Er zit veel zelfspot in en hoewel te veel niet goed is, toont het ook dat je prima kan relativeren, toch?

  4. Kijk, die tijdelijkheid, dat is een goeie. (Hoewel er altijd wel íets zal zijn, want straks zijn er vier kindjes, of is de maan vol of zo (zo werkt dat bij mij in ieder geval).)

    En wellicht is het ook eens interessant om te zien hoeveel en welke voorbereiding JIJ nodig hebt voor je werkdingen? Want ter plekke lukt het, dus blijkbaar is je voorbereiding op een bepaald niveau genoeg. Maar de huidige situatie geeft stress, dus wellicht is er meer nodig. Maar hoeveel meer? En wat precies?

  5. Ik vind het nog altijd gewoon fijn om hier te komen lezen. Het is altijd gewoon en héél herkenbaar. Héél veel relativering ook en dat vind ik fijn. Alhoewel ik ook heel goed snap dat de relativering achteraf veel makkelijker is dan op het moment zelf (schuldig hier ook ;-)!)…

  6. ik heb er net het zoveelste gesprek op zitten, voor de zoveelste crisis met mijn autistische zoon, oh, ik zou mee verzuchten dat de hulpverlening wat meer zo werken dat mensen elkaar mobiliseren in de hulp voor iemand die het op dat moment even allemaal niet meer ziet, niet meer weet, niet meer kan !!!
    dus ja, leve de antroposofische arts voor jou !
    en de Moor Lavendel werkt hier ook héél heilzaam, voor de andere kindjes die zo véél maar moeten verdragen en zelf zo gevoelig zijn …
    laat je koesteren Prinses !

  7. Heette het “imposter syndrome”, het gevoel dat je tekortschiet en niet goed genoeg bent en dat je elke moment door de mand kan vallen omdat ze dan gaan zien dat je het niet kunt, terwijl je rationeel wel WEET dat je het aankunt?

    & zorg. Vond een prachtige coaching die me enorm veel deugd zou doen en op de rails zetten en wie weet zou helpen genezen, tot ik de kostprijs zag (niet op de site te vinden natuurlijk, wel na een eerste mail te sturen). Ik vind het nu een stelletje arrogante zakkenvullers, vooral hoe kurkdroog ze reageerden op mijn mail dat het een paar weken of maanden zal moeten wachten. Bah. Beweer dan niet dat je mensen wil helpen he, grommel :-p

    Heel tof van je opruimcoach, klinkt als een zalige madam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s