Gedeelde zorg

Ik praat met een mannelijke werkgever.
Dat hij vrouwen beter vindt, vertelt hij. Ze zijn meer empatisch en meer verbindend.

Hij vertelt verder.

Dat hij last heeft van de dubbele attributie van vrouwen. Succes schrijven ze toe aan externe factoren, falen aan zichzelf.

Dat vrouwen van rond de 60 het moeilijk vinden te blijven werken, omdat hun man dan op pensioen gaat en elke dag vraagt of ze wel echt naar het werk moeten, of er geen optie is om samen te gaan fietsen.

Dat vrouwen van in de dertig behoorlijk sterk in hun schoenen moeten staan om te werken, als er kinderen zijn, als de kinderopvang duur is en als kinderen wegbrengen indruist tegen hun gevoel. Maar ook: dat het combineren een taaie klus is en dat hij jarenlang gespartel ziet bij de werkneemsters met jonge kinderen.

O, zo herkenbaar. Alles.

Hij schudt me even wakker (ik ben zo weggezonken in een soort zwangere semi-apathie omdat ik zo fucking moe ben). Ik voel weer wat strijdlust, wat zusterschap, wat connectie met de wereld. Wat zorg.

Ik heb geen antwoorden of oplossingen.
Maar het stemt me wel hoopvol om de zorg te delen met een man.