Utopie

(Kerstvakantie)

Pas als je je wat beter voelt, besef je hoe ziek je bent geweest.

Bijna 11 weken ver. Soms krijg ik er vertrouwen in, in de twee wezentjes in mijn buik. En dat ze gaan blijven.

De tweede echo was uitstekend. De derde krijgen we op 14 weken, dus tot die tijd hoop ik dat het daarbinnen goed gaat. Met beiden. De baby’s hebben een eigen vruchtzakje en ontwikkelen een eigen placenta, en dat is de best mogelijke optie dat ze het beiden halen.

Eergisteren gingen de Man en ik naar een museum. Hoe blij we ook zijn met de twee kinderen op komst, de energie was even totaal uit onze relatie, omdat ik voortdurend op de bank lag te slapen en/of ziek te zijn. De Man werd kwaad en prikkelbaar, ik barstte meermaals in huilen uit. Vrijdag hadden we kinderopvang, dus hoopten we dat we even de deur uit konden. Ik raapte me volledig bij elkaar en deed voor de zekerheid een paar spuugzakjes in mijn tas, en ging mee met hem. In het museum namen we een audio-gids. Een vrolijke Gentenaar vertelde over het werk dat er hing. Ik dwaalde door de zalen, en af en toe lachte de grote Man aan de andere kant van de zaal even naar mij. Of voelde ik een aai in mijn hals. Prima zo. Na enkele uren was het op en ik ben net na het avondeten in slaap gevallen op de bank, maar mijn eerste overwinning op de HCG was een feit.

Op zaterdag gingen we enkele uren de stad in, wat ik ook moest bekopen met een suffe avond op de bank. Maar kijk, nu zit ik weer rechtop. Getting better.

Als het zo doorgaat, ben ik vast in staat over iets anders te schrijven dan de zwangerschap binnenkort :). (Voorwaarde daarvoor is dat je nog eens wat meemaakt en ik maak echt belachelijk weinig mee de laatste tijd.)

Ik maak me trouwens al weken woest over De Block en haar standpunt dat zwangere vrouwen langer aan het werk moeten kunnen blijven. Hoe kan je in België nog langer aan het werk blijven? Met de jongste zoon heb ik gewerkt tot een week voor de bevalling. Had ik tot een dag voor de bevalling moeten werken? Misschien ook tijdens de bevalling?

Maar serieus. Ik denk dat zwangere vrouwen een hoogst precaire bezigheid hebben. Een levend wezen vormen. Ik denk dat elke vorm van stress daarbij nefast is. Als je je goed voelt, moet je vooral werken. Maar het zou ook heel normaal moeten zijn om niet te werken, om in je coconnetje te gaan zitten. Ik ken verhalen van vriendinnen die elke ochtend yoghurt aten omdat dat het minst pijn deed om over te geven op het werk, een vriendin vertelde me dat ze op een dag voor de klas plots merkte dat er nog braaksel in haar haar zat, en een andere vriendin zette haar auto onderweg naar huis aan de kant en ging dan uren slapen op een parking omdat ze gewoon niet meer kon. Ik heb zelf nu ongeveer acht weken op de bank gelegen (aaarghl). Niet omdat ik het zo graag wou, maar omdat het moest. De dokter bij wie ik gefrustreerd langs ging, sprak me streng toe en vroeg me of ik besefte dat ik bezig was met de genese van organen voor twee mensen. Als ik alleen maar pizza wou eten, moest ik dat vooral doen (blijkbaar had ik zout en kaas nodig), als ik heel de dag op de bank wou liggen, was dat dan wat me te doen stond. Ik moet vertrouwen op mijn lichaam, en mijn lichaam schreeuwt alleen om eten en rusten.

Hadden we maar ministers die zeiden dat we naar ons lichaam mogen luisteren en naar ons moederinstinct, in plaats van door te werken tot de eerste wee, en 10 tot 15 weken na de bevalling weer fris en monter op kantoor te verschijnen.