De drenkeling

Een directe collega van mij is langdurig afwezig.

En ik heb niets gemerkt.

Ik heb geen idee wat er aan de hand is. Ziek, moe, depressief. Geen flauw idee.
Ik app hem. Dat ik er ben als hij dat wil.

Vorig jaar was ik langdurig afwezig.
Ik herinner me niet dat hij me gebeld heeft, of gemaild, of geappt. Misschien wel, misschien niet. Wie zal het zeggen. Het maakt me ook niet uit.

Het is moeilijk te weten of je wel of geen contact moet opnemen.
Maar het is zo’n wake-up-call voor me.
Been there, done that.
Het is langzaam verzuipen en als het water hoger dan je lippen staat heel hard gaan spartelen, en iedereen rondom je werkt verder.

Dat is denk ik wat onze tijd en onze soort werk met ons doen. We moeten zelf alle zeilen opzetten om te blijven varen, en die drenkeling valt niet op.
Tot we een bootje missen en de vage boodschap krijgen dat iemand er een tijdje niet meer zal zijn.

Weer zo een confrontatie. Ben ik er, of ben ik nog steeds te veel bezig met de verstoppen? Het stortregent mails, het stortregent verwachtingen. Ik schuil al lang. Waardoor ik noch heel erg up to date ben met werken, noch heel erg betrokken op anderen. Mocht ik intussen niet al eens in het stadium zijn waarin ik weer wat rond kon kijken, er voor anderen zijn?

En dat schuilen, is het laf of is het wat ik nodig heb omdat ik anders weer kopje onder zal gaan?

Ik blijf spelen met de gedachte dat het bijna klaar is, daar. Die baan die ik zo belangrijk vond, dat ze bijna voor iemand anders is. Dat ik iets van mezelf ga doen. Iets met terugtrekken, schrijven. Iets alleen. Wat me nog tegenhoudt is het feit dat ik niet daadkrachtig ben :), en ook het financiële. Ik kan wel besluiten dat ik op mijn zolderkamertje wil zitten en van hieruit wat wil verdienen, maar ik wil ook gewoon mijn verantwoordelijkheid nemen voor de kinderen, het huishouden. En de ongelijkheid met de Man moet niet nog aangescherpt worden doordat ik in een vaag freelancersbestaan duik.

Het is moeilijk de tekenen te lezen. Is het bijna klaar, moet ik doorzetten? Is schuilen zelfzorg, of is het struisvogelgedrag? Moet ik er bij zijn, of net niet? En waarom heb ik die drenkeling niet gezien?

 

4 gedachtes over “De drenkeling

  1. Klinkt ergens alsof je de beslissing eigenlijk al half gemaakt hebt maar niet durft of kan uitvoeren.

    Ik denk dat het afhangt van een aantal factoren.
    Hoeveel inkomen comfortabel is voor jou.
    Of je een werkplek kan creëren voor jezelf, bvb in een gedeeld bureau met anderen.
    Of je al zeker weet welke professionele richting je de, pakweg, komende 3 jaar uit wil gaan. En aan welk tempo.
    Of het werk in dienstverband je alleen maar verstikt of ook structuur en richting (wat jij “daadkracht” noemt) geeft.

    Moeilijk hé. Ik ben benieuwd welke richting het uit gaat gaan.

  2. Pingback: Moe en geen alternatieven weten: bis | Kleine Atlas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s