Erbij zijn

Het is weekend en we hebben een discussie. De Man en ik. Again.

Het hele thema is ‘erbij zijn’. Je hebt je eigen noden, en er is het clubje. Daartussen laveer je permanent.

Op zaterdagmiddag gaat de Man rusten. Ik zet de kinderen in de bakfiets en ga naar een landgoed waar we de meest spectaculaire herfstwandeling ooit maken. Uiteraard heeft dit een hele context en voorgeschiedenis, maar ik ben niet zo blij met de afwezigheid (mentaal en fysiek) van de Man. En daar krijgen we ruzie over.

Mag hij dan niet kiezen wat hij doet?
Tja. Ja. Hij moet over zijn eigen behoeftes waken etc etc.

Maar toch denk ik dat het belangrijk is er in een bepaalde mate bij te zijn, in het leven. En dat confronteert me ook met mezelf. Mijn introverte en gevoelige ik wou zaterdag ook liefst even lekker in bed, even alleen zijn. Omdat hij het deed, was er geen optie voor mij. Dus ik bleef er bij, en werd beloond met twee happy kinderen, natuurpracht, een mooie herinnering. Ik denk dat het juist was om er te zijn, op zaterdag. In het moment. Bij hen. Hoewel mijn hele neiging was mijn kussen over mijn hoofd te trekken en wat te gaan bekomen van de week.

Erbij zijn is best moeilijk voor mij. Ik sta in de badkamer, poets mijn tanden en realiseer me dat dat het probleem was met mijn werk het voorbije jaar. Ik was er niet. Ik was er niet bij. Fysiek en mentaal niet. Als het enigszins kon, werkte ik thuis. Er zijn is een keuze, vraagt dat je dingen doet die tegen je gevoel ingaan (liever lekker thuis dan in de vreselijke kantoortuin), maar ik denk dat het heel vaak het juiste is om te doen. En dat het ook wel loont.

Ik ben gevoelig en introvert, snel overprikkeld. Dus er zijn is best moeilijk voor mij. In vriendschappen, in contacten, in werk, in relatie, in moederschap. En toch, toch denk ik dat het essentieel is om me daarin te oefenen. Ik hoef niet overal bij te zijn, ik kan keuzes maken. Maar in de essentiële dingen moet ik er leren zijn. Met mijn hart.

17 gedachtes over “Erbij zijn

  1. het gebeurt hier ook wel dat één van ons beiden wat rust terwijl de ander iets leuks doet met de kinderen. Ik denk niet dat een relatie betekent dat je beiden steeds alles samen moet doen (al moet er voldoende samen overblijven). Jij lijkt op zoek naar symbiose, zowel emotioneel (waarbij je hoopt dat je partner je woordeloos begrijpt) als in handelingen. Als beide partners dat willen is dat best ok, maar zoiets kan je niet ‘opeisen’ (ik formuleer het negatief). Ik denk dat het belangrijk is om je partner ook zichzelf te laten zijn (niet dat ik insinueer dat je dat niet zou doen). Te hoge verwachtingen leiden vooral tot teleurstellingen…

    • Zeker. Maar ik heb een periode gehad waarin ik zo veel alleen ben geweest met de kinderen (lees: drie jaar), waardoor bij mij allerlei verdrietige gevoelens getriggerd worden als ik weer eens alleen op stap ben en er wat probeer van te maken. Ik weet met mijn hoofd dat het ok is, maar emotioneel gaan nog steeds alle alarmen af. En er zijn de laatste maanden weekends geweest dat ik vooral alleen was door zijn hobby’s die geen middagje maar twee volledige weekenddagen in beslag namen. Dat is ook wel buitenproportioneel, ik merk dat ik dan niet meer de energie kan houden om voor mezelf iets te doen wat ik moet of wil doen, en dat is niet goed voor ons. Bv oppas regelen als hij een heel weekend weg is omdat ik ook iets voor mezelf wil doen (bv een yogales) valt me dan te zwaar. We hebben nu afgesproken dat ik dat aangeef en dat hij daar mee stappen in zet.

  2. Wij hebben hier onlangs een gelijkaardige discussie gehad. Over ik die vaak mentaal afwezig ben, wat meestal te maken heeft met overprikkeld zijn en geen moment en geen plek hebben om op te laden. Ik ga dan in “laat mij allemaal gerust”-modus. Met weken die gevuld zijn met werk en huishouden en weekends die gevuld zijn met huishouden en activiteiten is dat soms een probleem. Maar gezinsactiviteiten missen geef dan weer het gevoel dat ik buiten mijn gezin sta. Het is een moeilijke oefening waar niet altijd pasklare antwoorden voor zijn. Hoeveel “geef je” (“doe jij maar je activiteit/rust die je alleen wil doen, ik zorg wel voor de kinderen”)? Hoeveel mag je verwachten te krijgen? Wanneer moet je je eigen noden opzij zetten voor je gezin of je partner? Allemaal niet altijd even eenvoudig. Om het nog wat complexer te maken kan die activiteit met het gezin dan ook nog eens meer opladen dan een paar uur rust. Soms toch 🙂

  3. Dag prinses,
    Er zijn vragen die al even in mijn hoofd blijven rondspoken, maar die ik niet durfde stellen omdat ik bang ben dat ze als een soort oordeel klinken. Naar aanleiding van dit stukje ga ik toch een poging wagen.
    Probeer je ze te lezen puur als dingen die ik me afvraag?

    – Je zin “Omdat hij het deed, was er geen optie voor mij.” herken ik zo ontzettend goed! Het is net wat ik mijn man lang kwalijk genomen heb, waar ik tijdens de week door zijn onregelmatige werkuren nooit kon op rekenen, maar die bovendien in de weekends uren tijd nam voor zijn hobby. (extra bezwarend bij hem is dat hij nooit besef heeft van tijd, alles wat hij “even” doet, loopt gigantisch uit)
    Er is bij ons nooit een oplossing voor gekomen, het probleem is enkel verdwenen doordat de kinderen ouder zijn en hun eigen gang gaan en ik dat ook opnieuw kan doen.
    Maar waar ik kon zeggen: het zijn ook jouw kinderen, kan jij dat niet. (niet dat ons dat ook maar op een of andere manier hielp…)

    Hoe gaat dat eigenlijk, is dat bespreekbaar tussen jullie?
    En hoe pakt Man dat aan? (hier komt wat ik zo moeilijk neutraal te verwoorden vind) Ik kan mezelf niet voorstellen dat ik ooit voor andere kinderen zou zorgen. Ik ben zo iemand die haar energie voelt wegsijpelen door haar kinderen (ook al zie ik ze doodgraag en zijn het niet eens moeilijke kinderen), en dat nog eens in het kwadraat door andere kinderen. Ik weet dat er super stiefouders en pleegouders en adoptie-ouders zijn, ook over hen vraag ik me af: hoe doen ze het? Je groeit daar in, als de kinderen van babyleeftijd bij je zijn, maar wat als die kinderen al groter zijn?
    Kinderen hebben is nogal vaak je eigen behoeften opzijzetten of verschuiven, voor je eigen kinderen lukt dat wel. (en eens ze groter zijn (in mijn geval) merk je ook wat een luxe het is als er terug meer ruimte en tijd voor jezelf is…)

    – En dan begeef ik me helemaal op glad ijs: ik besef absoluut dat kinderwensen niet rationeel zijn,
    maar ik heb zo het gevoel dat een derde kind de balans nog veel moeilijker zou maken?

  4. Moeilijke maar belangrijke dingen bespreek je in deze blog Prinses.

    Stiekem denk ik dat vooral (niet: ‘alleen’) alleenstaande ouders écht kunnen begrijpen wat er getriggerd wordt als jij opnieuw de vrije dagen alleen moet doorbrengen. Ik snap in elk geval het gevoel, denk ik. De waarheid gebiedt me te zeggen dat ik zelfs soms op jouw categorie gezellige verhalen hier afgunstig kan zijn (oké, niet dit verhaal dan). Jij snapt dat hopelijk. Al ben ik meer en meer gelukkig met mezelf, toch is alleen dingen doen met een jong kind vaak heel erg moeilijk, saai, lastig en zei ik al saai? En confronterend (wat doen al die gezinnen in mijn blikveld op het moment dat ik buitenstap op mijn eentje + kind?) Vreselijk, hele dagen die je verliest, en toch uitgeput zijn op het einde van de dag. Altijd hulp moeten vragen. Overdreven vaak moeten afspreken met vrienden, om niet te veel alleen moeten zijn. Grr, grr, grr.

    Frustrerend als iemand anders er dan nog niet eens emotioneel en opgeladen is voor jullie als je op het einde van zo’n dag terugkomt.

    Tegelijk zie ik ook wel zijn perspectief. Alle dingen die hij wél doet. De keren dat hij wél aan die schoolpoort staat. Dat doen niet alle mannen – trouwens ook niet alle vrouwen – maar dat weet jij ook, en waarschijnlijk wordt je Man van alle kanten bejubeld omdat hij zoveel doet en jij nooit, terwijl je nog meer doet en jarenlang alles alleen gedaan hebt. Hij heeft nood aan een dutje, jij hebt er nood aan, hij kan het, hij doet het, zo stel ik het me voor.

    Aah, er zit zoveel in mijn hoofd waar ik over aan het denken ben, over de lat lager leggen (–> erbij zijn op het werk: je doet nu al zoveel, denk ik dan) – over jezelf mogen zijn bij je kinderen (de volwassene die er de pest in heeft en dit doet voor zijn gebroed, mijn kind weet die dingen dus effectief van mij en het maakt onze band serieus een stuk leuker en dieper;)) – over dromen over niet zolang later (pubers hebben ook nood aan dutjes, ik ben zo klaar voor deze hele “lastige” fase ;)) – over de dingen loslaten ’s avonds, al is het maar voor een kwartier (jouw tip, en hij is super!!!!!).

    Al die dingen wekken echter mijn eigen frustraties op: mensenlief, is deze stress, deze zotte combinatie van werk en jonge kinderen en nood aan persoonlijke ontwikkeling het allemaal wel waard? Hoe ben ik eigenlijk in dit veeleisende voltijdse werkritme terechtgekomen? Ben ik nog wel trouw aan mezelf (dé hamvraag in mijn werkende leven)? Dé vraag die ik mezelf vaak stel.

  5. Herkenbaar: man die iets voor zichzelf doet, terwijl ik dan iets met de kinderen ging doen. Ook hier loste het zichzelf op doordat de kinderen opgroeiden. Bij mij was het vooral een groot gevoel van jaloezie dat op zo’n moment de kop op stak. Ik kan niet goed voor mezelf kiezen, kies altijd wat ik denk (ja, dus niet wat ik gecheckt heb, maar wat ik dénk) dat voor een ander het beste zou zijn. Ik zou zo graag eens willen leren om voor mezelf te kiezen. Wat dat is wat mijn man heel goed kan: aangeven wat hij wil, waar hij behoefte aan heeft, wat voor hem goed voelt. En daar ben ik jaloers op.
    Tegelijkertijd, als ik wel een enkele keer voor mezelf koos, was dat geen enkel probleem en ging man met de kinderen op stap. En dan denk ik ook aan wat Mar zegt: het is in jouw situatie niet de vader van de jongens, hoe werkt dat in zo’n geval? Voelt hij ook de hele dag de verantwoordelijkheid over de kinderen zoals ouders (of alleen moeders?) dat voelen? De hele dag (en nacht) er bewust van zijn dat er een beroep op je gedaan kan worden? Kan hij echt begrijpen wat het voor jou is om alleen op pad te gaan?
    Je maakt wat los met je verhaal, prinses, dat is een ding wat zeker is. Mijn moeder zei het al eens en ik denk het ook steeds vaker: ik heb meer met grote kinderen dan met kleine kinderen. Dat gevoel, dat er de hele dag een beroep op je gedaan kon worden, benauwde me, terwijl ik tegelijkertijd mijn kinderen enorm liefheb en echt niet zonder ze kan.

      • O ja, dat herken ik ook. En dat is exact het voorbeeld dat ik van mijn moeder kreeg. Altijd: “kiezen jullie maar, voor mij is alles om het even”.
        Als wij met zijn vieren uit eten willen, zijn er drie met een zeer uitgesproken en tegengestelde mening over wat/waar. En ik die denk: mocht ik nu nog een andere keuze voorstellen, raken we er nooit uit. En dan vaak maar mijn keuze afstem op diegene waarvan ik denk dat die het meest ambetant zal doen als het zijn/haar zin niet is…

        Overigens heeft dat “Omdat hij het deed, was er geen optie voor mij.” er bij ons toe geleid dat ik steeds meer deed en hij zich steeds meer onttrok, zodat ik steeds kwader werd en hij zich nog minder liet zien, waardoor we elkaar op de duur niet meer leuk vonden/vinden.
        Geen makkelijke materie…

  6. Pingback: HSP (3/3): Een extraverte HSP op weekend – Kattebelletjes

  7. Pingback: Aan Mar | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s