De muur

Het was te veel voor me,’ piep ik midden in de nacht. Hij ligt, ik zit. Hij was het hele weekend weg. Eén keer hebben we samen gegeten. Op zondagavond had ik het helemaal gehad en vertelde ik hem dat ik geen fijn weekend had gehad. Al die uren die te veel leken op de uren van vroeger. Zonder volwassen mens in de buurt, volledig aan zet, en zo moe, gevangen in mijn eigen gedachten, wegzinkend. Hij verwijt me dat ik het op voorhand had moeten zeggen. Ik zeg dat ik zijn moeder niet ben. Ik verwacht van hem dat hij zelf aanvoelt dat die mate van uithuizigheid voor hobby’s voor mij zwaar om te dragen is. Ik wou zondag zelf naar een yogasessie gaan, maar ik kon het niet opbrengen dat te regelen met oppas en schuldgevoelens. Ik kan gewoon niet nog meer regelen in dit leven waarin elke dag en elke week anders is. Maar nog meer waar dan dat ik zijn moeder niet ben, is dat ik het totaal niet kan inschatten. Wat te veel voor me is, wat niet. Later die nacht voeg ik me huilend bij hem. De nacht is in duizend stukken gebroken, mijn ogen branden. Ik voel me schuldig en verward en alleen. En dan houdt hij me vast en dan pas kan ik even slapen.

Ik zit met een collega in de auto. Of ik niet beter ander werk zoek, vraagt ze. Ik vind het een confronterende vraag, maar eerlijk gezegd is het inderdaad te zwaar voor mij. Vroeg op, laat thuis. Veel rijden. Onregelmaat. Vaak voor groepen. Verschillende taken. Altijd wat anders. In veel dingen die ik doe heb ik zin. Tot de voorbereiding in een soort hel verandert omdat ik het niet kan inschatten. Wat het van mij zal vragen. Hoeveel tijd dingen kosten. Of ik het red of niet. Ik geraak in overdrive en overstuur. En kwaad. Ik zou dit moeten kunnen en waarom kan ik het niet. Ik ben al minder gaan werken en waarom red ik het nog niet.

Ik krijg opdrachten waar ik ja tegen zeg, want ja, leuk, mooi, goed! En er mag ook wel brood op de plank. Dankzij het samenleven met de Man heb ik voor het eerst weer wat financiële reserve opgebouwd. Niet veel, amper een maandloon staat er apart, maar dat is al meer dan de voorbije jaren en het doet deugd weer iets op te bouwen. Het uitvoeren van de opdrachten wordt echter een soep. Wanneer doe ik wat, hoe plan ik het, hoe bouw ik het op? Ik maak soms plannen, maar als tijd managen al moeilijk voor me is, is energie managen dat ook. Ik wou soms dat ik alleen op de wereld was, niemand om voor te zorgen. Op de zeldzame momenten alleen op de wereld krijg ik inderdaad nog wel eens wat gedaan. Door heel vroeg aan mijn bureau te gaan zitten, pas te ontbijten als ik voel dat ik honger heb, en me pas aan te kleden als het grootste deel van een taak af is. De andere ochtenden geraak ik verstrikt in zorgen voor, op tijd op school, spullen pakken, kleedjes bij elkaar schrapen, fruit schillen, chaos. Meestal ben ik al op voor de werkdag begint.

Ik ga op pad en denk alleen maar dat ik thuis wil blijven. Maar dat is ook niet zo, thuis zit ik achter de tralies van mijn eigen beperkingen. En daar word ik ook niet vrolijker van. Zo vaak wou ik dat ik iemand anders was. Iemand die wel kan inschatten wat ze wil, nodig heeft en kan. Iemand die niet doodmoe onder allerlei losse eindjes bedolven is. Ik wou dat ik iemand was die elke dag een verse maaltijd op tafel kon hebben, het werk perfect kon voorbereiden en alles perfect kon afhandelen. Iemand die beslissingen neemt, knopen doorhakt. Iemand die niet verzinkt in de eigen complexiteit en zo moe is, zo moe, zo moe. Iemand die niet met de jaren een muur heeft gebouwd met blokjes van schaamte en schuldgevoel om alles wat niet lukt en niet op tijd lukt. De muur is hoog en werpt een schaduw op alles.

Soms oogst ik. Dan zie ik resultaten van mijn werk. Geld. Declarabele uren. Een artikel in een boek. Dan kijk ik en hou ik me vast aan die dingen, en dan realiseer ik me dat ik in al mijn chaos nog wel meer gedaan krijg soms dan sommige andere mensen. En dat is ook echt zo. In sommige dingen ben ik goed. En dan creëer ik grote projecten, realiseer ik veel opdrachten, klim ik weer in de cijfers op het werk en zie ik wat terug van wat ik gemaakt heb. Op dagen als vandaag, waarop ik in de auto alleen maar zit te denken dat ik ontslag wil nemen omdat ik het niet aankan, weet ik ook dat het een verlies zou zijn. En niet alleen voor mij.

En dan zijn er nog de vrienden. Ik zou zo graag een betere vriend zijn. Een teken van leven geven. Vragen hoe het gaat. Iets van mezelf vertellen of delen. Een app of een mail beantwoorden. Een kaart sturen. Eens bellen. Het contact met mijn familie herstellen. Maar eerlijk gezegd krijg ik dat niet voor elkaar. Ik wil geen verwachtingen meer wekken die ik niet waar kan maken. Ik weet gewoon niet wat ik nog waar kan en wil maken en wat niet. Ik kan niet inschatten wat ik red en wat niet. En ik kan het niet uitleggen, hoe moe ik vaak ben en hoe complex en intens mijn hoofd is.

19 gedachtes over “De muur

  1. Courage ma Belle. Bij mij blijft de moeheid ook sluimeren en slaat toe wanneer Manlief voor het werk weg is en ik er alleen voor sta. Ik deed het vroeger zo vaak en nu kan ik het precies niet meer.

    Ik snap je gevoel rond je werk volkomen. Bij mij zijn de dingen ook beter beginnen gaan door de verandering van werk, naar een lichtere job, dat wel.

    Maar het heeft heel veel tijd gevraagd voor ik de knop kon omdraaien om naar iets anders op zoek te gaan …

    Liefs!

  2. Oooh dit begrijp ik zo goed.

    Deze week hebben de kinderen hier drie verlofdagen: maandag, donderdag en vrijdag.
    Op maandagavond (na een verlengd weekend dus) zat ik ´s avonds al te janken omdat het drie dagen volle bak was geweest, en ik niet weet hoe ik dat nog langere verlengde weekend dat er morgen aankomt, ga overleven. Echtgenoot werkt één weekend op twee en moet meestal ´s avonds werken. Dus behalve dat uurtje ´s morgens klaarmaken en naar school brengen, komt alle zorg op mij terecht. En dat lijkt zo weinig maar het is zo veel en in het weekend heb ik dus amper tijd voor mezelf, amper stilte, amper even rust.
    Ik snap niet hoe andere mensen het doen. Ik ben ook altijd moe, ik ben al moe van toen ik 10 was (herinnering aan iets wat mijn grootmoeder zei toen ik klein was: “Hoe kan jij nu moe zijn? Je hebt de hele nacht geslapen!”)
    Onlangs op de school van mijn dochter stelden de leekrachten zich voor: allemaal mensen vol energie en met plannen, het was prachtig om te zien. Ik vond het heel fijn maar tegelijk zo confronterend. Hoe komt dat toch, dacht ik, dat zij dat wel kunnen en ik niet. Terwijl ik elke dag moet knokken om overeind te blijven en anderen moeiteloos vier keer zoveel doen.
    Moeilijk moeilijk moeilijk.

    • Oh en wat die “betere vriend” betreft: ik vind jou een schitterende vriend. Je hoeft jezelf echt niets te verwijten of meer op te leggen! Maak je maar geen zorgen om de verwachtingen van anderen -dat is hun probleem 😉 Elk contact met jou is warm en oprecht, en dat is het mooiste wat je van een vriend kan krijgen.

    • De mijne heeft ook congé vrijdag. En ook woensdag. Ik zal zeker aan je denken.
      Ik heb zelf té vaak voor de berg van het weekend gestaan om niet volledig mee te leven met hoe zwaar dat is.

      Mijn eigen verlengde weekend is mooi opgelost door af te spreken met mijn liefste en oudste vriendin op vrijdag. “2 uur in de trein, stoort u dat écht niet?” vroeg ze me meerdere keren. Moeilijk om uit te leggen dat ik dat ideaal vind, tijd die voorbij gaat maar met een doel én mensen om me heen, al ken ik die niet. Er was een tijd dat ik dat zielig vond klinken. Inmiddels totaal niet meer – zo is het ouderschap nu eenmaal denk ik. De mens tout court: we hebben contacten nodig.

      Ik leef écht mee met je. Ik wou dat ik je kon uitnodigen voor een weekendje Brussel.

      • Je bent een schat 🙂
        We hebben er uiteindelijk een mouw aan gepast door op weekend te gaan met ouders en vriendjes van dochterlief, dat zal druk worden maar dan kunenn ze tenminste elkaar bezighouden 😉
        En twee uur op de trein om te praten met andere volwassenen, o ja, wat klikt dat heerlijk! 😀

  3. Ik stuur je virtuele knuffels, aaikes over je hoofd en een stemmeke dat zegt: ’t is goed. ’t Is al lang goed.
    Don’t be so hard on yourself. Al is dat heel moeilijk – daar kan ik ook van meespreken. Probeer je eigen vriendje te zijn. Dat vriendje dat in die ene paragraaf zo helder kan zien dat jij veel goed kan, dat je bijdraagt, dat je (een) meerwaard(e) bent.

  4. ach prinses …
    een warm dekentje wens ik je, letterlijk en figuurlijk … een kersenpitje, een lekker lavendelgeurtje, een warm bad, goed boek, troostende muziek. iets moois te zien, mss in het herfstlandschap, mss in een lief gebaar van je kids naar elkaar, of naar jou, of van Man … Of iets lekkers. Iets onverwachts …
    wat dan ook, dat je even kan troosten, warm houden en opladen !

    en denk maar niet dat het niet herkenbaar is, wat je schrijft … zooo herkenbaar …
    Nele

  5. Vrienden zijn er om de draad weer op te pikken waar hij bleef liggen, of dat nu een dag, week, maand of jaar geleden is.
    Wij wonen hier nog, en je bent even welkom als altijd, je hoeft daar geen apps of mails of telefoontjes aan te hangen 😋

    Hogescholers in huis, dat is ook een uitdaging. Ik weet nooit meer of de dag nu van mij zal zijn of niet. Voorlopig moet ik mijn terrein ook nog veel te dikwijls delen met werkmannen die altijd een radio aan willen.
    Vermoeidheid en uithuizige man, klinkt bekend. Die nachten alleen kan ik steeds minder goed verdragen, en de discussies over alles maken het soms nog vermoeiender dan nodig.
    Soms doet het gewoon al deugd om te weten dat het niet alleen hier zo is…
    Liefs, ook aan de mannekes!

  6. Die berg van een weekend klinkt bekend, eindeloze dagen om door te komen soms.
    Maar ik snap je verwijt aan je man niet goed, dat je zijn moeder niet bent. het gaat hier toch om jouw behoeftes en wat je daarin van hem verwacht. Hij is ook jouw vader niet, dus als je iets van hem nodig hebt, snap ik wel dat hij zegt dat je dat dan aan moet geven.

    • Je hebt gelijk. Maar hij verwachtte van mij dat ik zeg wat hij wel of niet mag doen, en dat gaat mij een brug te ver. Ik wil best zeggen dat het mijn behoefte is om tijd samen door te brengen in het weekend, maar niet welke activiteit hij daarvoor moet schrappen of hoe hij het anderszins moet managen. En welke chocolaatjes hij moet kopen om het goed te maken 😉 (grapje). Dat is zijn afweging.

      • ik ben intussen zo’n vrouw geworden die wél aan haar partner zegt welke activiteiten in het weekend haalbaar zijn en welke niet. Het zou niet realistisch zijn om van mijn man te verwachten dat hij dat zelf aanvoelt. Zo zit hij niet in elkaar. En iemand veranderen lukt toch niet. Maar voor ons lukt dat goed. Duidelijk communiceren, dat voorkomt ontgoochelingen… Ik denk dat het enkel in films voorkomt dat iemand je woordeloos aanvoelt en doet wat goed voor je is. Mijn realiteit is in elk geval anders, maar daarom niet minder mooi 🙂

      • Toch werkte het bij mannen het beste om duidelijke te zijn en te zeggen wat JIJ wil. Dan kunnen ze eventueel een tegenvoorstel doen en lijkt het of het hun eigen idee is en zijn ze zeer tevreden over zichzelf.
        Klinkt niet aardig als ik het zo teruglees maar werkt wel effectief. Vooral nooit zeuren dat het moeilijk is alleen maar duidelijkheid schept begrip. Is mijn ervaring.
        Hoop dat je hier iets aan hebt.

      • tja, ik snap dat dat in de ideale wereld zo zou werken, maar ik denk dat de praktijk toch weerbarstiger is, althans de praktijk tussen mij en mijn man wel.
        Ik doe in ieder geval wel suggesties.. soms volgt hij me wel, soms niet, maar dan is mij in ieder geval duidelijk dat hij wel bewuste keuzes heeft gemaakt en is hem aan de andere kant duidelijk wat mij nou precies niet lekker zit.

  7. Pingback: De drieslag van mijn identiteit | Kleine Atlas

  8. Pingback: De goed-nieuws-show | En ze leefden nog groen en gelukkig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s